တစ္ခါက
ရြာတစ္ရြာမွာ သူခိုုးဝင္ခိုုးေတာ့
ရြာသားေတြ ဝိုုင္းျပီး ဖမ္းၾကသတဲ့။
သူခိုုးကလည္း ၾကံရာမရျဖစ္ျပီးေတာ့၊ မနီးမေဝးမွာ
ရွိေနတဲ့ သခ်ဳႋင္္္းထဲကိုု ကမန္းကတမ္းႏွင့္ ဝင္ေျပးျပီး
ပုုန္းေနရပါသတဲ့။
ရြာသားေတြ ျပန္လည္ထြက္ခြါသြားေတာ့မွ
ွ ပုုန္းေနရာကေန ေခါင္းကေလးျပဴျပီး ဟိုုဟုုိဒီဒီ
ၾကည့္လိုုက္ေတာ့သူႏွင့္ မလွမ္းမကန္းမွာ
ရေသ့တစ္ပါးတရားထုုိင္ေနတာကိုု သြားျပီး
ျမင္ပါသတဲ့။
ဒီေတာ့ သူခိုုးက ေတြးလိုုက္တာက...
" ေၾသာ္..လက္စသတ္ေတာ့ ဒီသခ်ဳႋင္းထဲမွာ
ငါတစ္ေယာက္တည္းမွ မဟုုတ္ပဲ။
ဟိုုဖက္မွာလည္း သူခိုုးတစ္ေယာက္
ပုုန္းေနပါလား "လို႔
ေတြးမိပါသတဲ့။
ရေသ့ၾကီးကလည္းပဲ လူသံသူသံၾကားရတာႏွင့္
ဘာေတြမ်ားပါလိမ့္လို႔ေခါင္းကေလး ေမာ့ျပီးၾကည့္လိုု္က္ေတာ့၊
မလွမ္းမကန္းမွာ ရွိေနတဲ့ သူခိုုးကိုု ျမင္လိုုက္ရေတာ့
ရေသ့ၾကီးက ေတြးပါသတဲ့။
" ေၾသာ္... ဒီသခ်ဳႋင္းထဲမွာငါတစ္ေယာက္တည္း
တရားအားထုုတ္ေနတယ္လိုု႔ ထင္ေနတာ။
ဟိုုဖက္မွာလည္း သူေတာ္ေကာင္းတစ္ေယာက္
တရားအားထုုတ္ေနပါလား " လို႔
ေတြးျပီး သာဓုု အၾကိမ္ၾကိမ္ေခၚမိပါသတဲ့။
လူေတြဟာ မိမိစိတ္အတိုင္း သူတပါးကို
ျမင္တတ္ၾကတယ္လို႔ ဆိုလိုတာပါပဲ။
စိတ္ထားမေကာင္းသူက
သူတပါးကိုလည္း မေကာင္းျမင္တတ္ၾကတယ္။
မေကာင္းေျပာတတ္ၾကတယ္။မေကာင္းၾကံတတ္ၾကတယ္။
စိတ္ထားေကာင္းသူမ်ားကေတာ့
မေကာင္းတဲ့သူကိုေတာင္မွ ျဖည့္ျပီး
အေကာင္းေျပာတတ္ၾကပါတယ္။
အေကာင္ျမင္တတ္ျကပါတယ္ ။
ေျပာခ်င္တာကေတာ့
ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ႏႈိင္း မရိုင္းေစနဲ႔ေပါ့ ။
Credit
No comments:
Post a Comment