တိမ္ေတြလွလြန္းလို႔ေလ...
တိမ္ေတြၾကည့္ေနရင္း ေရးခဲ့ဖူးတဲ့စာတစ္ပုဒ္ကို သတိရလိုက္တယ္..
ဖတ္ၾကည့္ပါေနာ္..
*****
စိတ္အလွတစ္ခု ဖန္ဆင္းျခင္း
------
ပူျပင္းတဲ့ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ညေနစာအတြက္ ကၽြန္မအလုပ္ရႈပ္ေနတယ္။ ေယာက္်ားျဖစ္သူကလည္း ကၽြန္မနဲ႔အတူ အရႈပ္ေတြလုပ္ေနတယ္။ ဒါဟာ သူ႔ရဲ႕စိတ္ေကာင္းေလးပါ။ သူဘာမွမလုပ္တတ္သည့္တိုင္ ကၽြန္မအလုပ္ရႈပ္ေနတာေတြ႔တိုင္း ဘာကူရမလဲ... ဘာလုပ္ေပးရမလဲနဲ႔ ကၽြန္မကို သူကူခ်င္ခဲ့တယ္။ သူ႔စိတ္ေကာင္းေလးကို ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟိုေယာင္ေယာင္၊ ဒီေယာင္ေယာင္ ပ်ာယာခတ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မပိုစိတ္ရႈပ္လာမိတယ္။
ကၽြန္မစိတ္ရႈပ္ေဒါသထြက္ေနတုန္း ေယာက္်ားက ျပတင္းေပါက္ဘက္ ေခါင္းျပဴၾကည့္ၿပီး
"မိန္းမေရ.. ျမန္ျမန္.. ျမန္ျမန္လာၾကည့္.. အရမ္းလွတာပဲ" လို႔ ကၽြန္မကိုေခၚတယ္။
ေယာက္်ားအေခၚကို စိတ္မရွည္စြာနဲ႔ ကၽြန္မထေအာ္တယ္။
"ခဏေနပါဦး... ငါ မအားေသးဘူး.. "
ကၽြန္မရဲ႕ေလသံထဲမွာ သူအလုပ္မကူဘဲ အေခ်ာင္ခိုေနတယ္ဆိုတဲ့ အျပစ္တင္သံပါေနတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ သူ႔အကူကိုလည္း ကၽြန္မ မလိုခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မအေအာ္ေၾကာင့္ သူ စိတ္မသက္မသာနဲ႔ ၿငိမ္က်သြားခဲ့တယ္။
ငါးမိနစ္ေနၿပီးေနာက္ ကၽြန္မလုပ္ပံုမဟုတ္ေသးဘူးလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ထင္ၿပီး ကၽြန္မကို ဘာၾကည့္ခိုင္းတာလဲလို႔ သူ႔ကိုေမးလိုက္တယ္။
"လြန္ခဲ့တဲ့ငါးမိနစ္က ေကာင္းကင္ေပၚက တိမ္ေတြလွလိုက္တာ...ခု မရွိေတာ့ဘူး"လို႔ သူကဆိုတယ္။
သူ႔လက္ညိဳးညႊန္ရာ ျပတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ ကၽြန္မလွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္။ ညေနဆည္းဆာေနေရာင္က ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုးကို ဝါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေဆးျခယ္ထားတယ္။ ထူးျခားလွပတဲ့ပံု တစ္စြန္းတစ္စမွ ရွိမေနခဲ့ဘူး။ ျပတင္းေပါက္ဘက္အၾကည့္လဲႊၿပီး အလုပ္ေတြကို ကၽြန္မဆက္လုပ္ေနလိုက္တယ္။ ဆည္းဆာေနက သူ႔ဘာသာသူ ငုပ္လွ်ဳိးသြားခဲ့တယ္။
ရက္မၾကာမီ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ကၽြန္မအိပ္ရာကထၿပီး မနက္စာျပင္ဆင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းသြားဖို႔ ႏႈိးတယ္။ ခါတိုင္းလည္း အိမ္မွာ ကၽြန္မက အေစာဆံုးထသူတစ္ေယာက္မို႔ ဒီေန႔လည္း မထူးျခားပါဘူး။ ခါတိုင္းလိုပဲ ခန္းဆီးကိုဆဲြၿပီး ျပတင္းေပါက္ေတြ ကၽြန္မလိုက္ဖြင့္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္းကင္ေပၚမွာ တိမ္တိုက္အထပ္အထပ္နဲ႔ လွေနတာကို ကၽြန္မသြားေတြ႔တယ္။ ခရမ္းတစ္ထပ္၊ ပန္းေရာင္တစ္ထပ္နဲ႔ တိမ္ေတြရဲ႕အနားမွာ ေရႊေရာင္ကြပ္ထားသလိုမ်ဳိး မိုးကုတ္စက္ဝန္းအထိ ျဖန္႔က်က္ထားတယ္။
သဘာဝရဲ႕ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ အလွအပကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ခံစားမႈတစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တယ္။ ဒီလိုခံစားမႈမ်ဳိးကို ေယာက္်ားနဲ႔အတူ ကၽြန္မမွ်ေဝခံစားခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္ေစာေနေသးတာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့သူ႔ကို ကၽြန္မ မေႏွာင့္ယွက္ခ်င္ခဲ့ဘူး။ တေအာင့္ေနမွပဲေခၚမယ္လို႔ ကၽြန္မေတြးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မကိုယ္တစ္လွည့္စာမွာပဲ ေကာင္းကင္အေရာင္ေျပာင္းၿပီး ခုနားက လွပတဲ့ရူခင္းလည္း ေပ်ာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေနမင္းရဲ႕စူးရွတဲ့ ေရႊေရာင္မ်က္လံုးေတြပဲ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ေယာက္်ားကိုႏိႈးခဲ့လည္း အံ့ၾသလွပတဲ့ ခုနားကရူခင္းကို သူၾကည့္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
တစ္ခုခုဆံုးရႈံးသြားသလိုမ်ဳိး ျပတင္းေပါက္ေဘးကေန ကၽြန္မခြာလိုက္တယ္။ အဲဒီတခဏ လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္အနည္းငယ္က ကၽြန္မကိုသူ ျပတင္းေပါက္အျပင္က ညေနဆည္းဆာအလွ ၾကည့္ခုိင္းတာကို ရုတ္တရက္ ကၽြန္မသတိရလိုက္တယ္။ ကၽြန္မစိတ္ရႈပ္ေနခဲ့လို႔ အဲဒီအလွကို ကၽြန္မ မခံစားခဲ့ရဘူး။ အဲဒီတုန္းက သူရဲ႕ခံစားခ်က္ကလည္း ကၽြန္မရဲ႕အခုလက္ရွိ ခံစားခ်က္လို တစ္ခုခုဆံုးရႈံးသြားသလို ခံစားခဲ့ရမယ္ ထင္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ လွပတဲ့ဘယ္အရာကိုမဆို ကၽြန္မတို႔ျမင္တဲ့အခါ ဒါမွမဟုတ္ ခံစားမိတဲ့အခါ တျခားလူေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ မွ်ေဝခံစားတတ္ၾကတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္သူေတြကို မွ်ေဝခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလိုမွ်ေဝတဲ့ အခြင့္အေရးက အေၾကာင္းတစံုတခုေၾကာင့္ ပ်က္သြားႏိုင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဘက္လူရဲ႕စိတ္ မၾကည္မသာျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဘက္လူ ကိုယ့္အနားမွာ မရွိတဲ့အခ်ိန္၊ ဒါမွမဟုတ္ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ မွ်ေဝလို႔မရမွာကို ကၽြန္မတို႔ေၾကာက္မိတယ္၊ မွ်ေဝလို႔ရႏိုင္ မရႏိုင္ နားမလည္ခဲ့ဘူး၊ ဒါမွမဟုတ္ မွ်ေဝဖုိ႔ျငင္းဆန္ခံရတယ္၊ မမွ်ေဝခ်င္ဘူးဆိုရင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ရဲ႕ ဆက္ႏြယ္မႈေတြက အလိုလုိေဝးသြားတတ္ၾကတယ္။
တကယ္လို႔ ေနရာမွာတင္ ခ်က္ခ်င္းထုတ္ေဖာ္ေျပာခြင့္မရတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္က အခ်ိန္ၾကာသြားတဲ့အခါ ဘယ္ကဘယ္လို စေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္သြားတာမ်ဳိးလည္း ရွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ မွ်ေဝတယ္ဆိုတာ စိတ္စိတ္ခ်င္း ေျပာဆိုဆက္ဆံ(Communicat)ေနတာပါပဲ။
ဆုပ္ကိုင္ျပရတဲ့ အရာဝတၳဳေတြကမွ တစ္ဘက္သားနဲ႔ မွ်ေဝခံစားႏိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနဝင္၊ ပန္းပြင့္တဲ့ ရူခင္းေလးလည္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အတူတကြ မွ်ေဝႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလို မွ်ေဝတာဟာ အခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈနဲ႔ ဂရုစိုက္ၾကင္နာမႈေတြကို တိုးေစသလို ခ်ဳိၿမိန္ၾကည္ႏူးတဲ့ဆက္ဆံမႈကိုလည္း အစပ်ဳိးေပးႏိုင္ပါတယ္။
အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ရႈပ္၊ အလုပ္မ်ားေနပါေစ။ ေယာက္်ားက ကၽြန္မကိုၾကည့္ခိုင္းတဲ့ ဘယ္အရာကိုမဆို လက္ထဲကအလုပ္ကို ခ်က္ခ်င္းခ်ၿပီး တစ္ခ်က္ေလာက္ေတာ့ ကၽြန္မေျပးၾကည့္တတ္တယ္။ ေၾကာင္အခ်င္းခ်င္း ကိုက္ေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ငွက္ကေလးေတြ အစာစားေနတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။ မွ်ေဝႏိုင္တဲ့အခြင့္အေရးက ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္ပ်က္သြားတတ္လို႔ပါ။ တကယ္လို႔ အဲဒီအခြင့္အေရးကို ကၽြန္မ မဆုပ္ကိုင္ထားတတ္ရင္ အဲဒီသဘာဝအလွ၊ သဘာဝခံစားခ်က္ေတြကို ဘယ္သူကမွ ကၽြန္မအတြက္ ခ်န္ထားေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။
** ထိုင္ဝမ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ေပးပို႔လာတဲ့ အီးေမးလ္ထဲက စာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။
,
#ႏိုင္းႏိုင္းစေန ( ၆၊ ၆၊ ၂ဝ၁ဝ)
Credit
.
No comments:
Post a Comment