အေဝးမွခ်ည္ေသာ ေႏွာင္ႀကိဳး႐ိႈက္သံမ်ား

အေဝးမွခ်ည္ေသာေႏွာင္ႀကိဳး႐ိႈက္သံမ်ား

===========================

(၁)

'လက္ဖက္ရည္က ဒီေန႔ေသာက္မွာဗ်'

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေစာင့္ေနတာၾကာ ၿပီမို႔ စိတ္တိုကာစားပြဲထိုးကိုေအာ္မိသည္။

'ျဖန္း'

မထင္မွတ္တဲ့ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ အံ့ၾသထိတ္လန္႔သြားသည္။    ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ျဖစ္ဟန္တူေသာ  ခပ္ဝဝလူက စားပြဲထိုးကို အားျပင္းစြာ ပါးကို႐ိုက္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

'မင္းတို႔ အလုပ္ကိုမေလးစားဘူး ဟိုမွာ ေအာ္ေနၿပီ၊  သူမွာတဲ့  လက္ဖက္ရည္ခ်က္ခ်င္း သြားပို႔' ဟုလက္ညႇိဳးေငါက္ေငါက္ထိုးကာ ဆိုင္ရွင္က စားပြဲထိုးကို  အမိန္႔ေပးေနျပန္သည္။ကြၽန္ေတာ္ေၾကာင့္အဆူခံ၊ အ႐ိုက္ခံရ၍  စိတ္ မေကာင္းပါ။   ပို၍စိတ္မေကာင္းမိတာက စားပြဲထိုးအသက္သည္  အလြန္ဆုံးရွိလွ တစ္ဆယ့္တစ္ႏွစ္ သာသာ။ ကြၽန္ေတာ္ေၾကာင့္ ကေလးတစ္ေယာက္  အဆူခံ၊  အ႐ိုက္ခံထိ ရွာၿပီ။ မၾကာပါပါးစပ္အစြန္းမွ   ေသြးစအခ်ဳိ႕ကို ခပ္မာမာ  လက္ဖမိုးျဖင့္သုတ္ရင္း  ကြၽန္ေတာ့္ စားပြဲဆီသို႔  လက္ဖက္ရည္ခြက္လာခ်ရွာ သည္။ သူ႔ခမ်ား အၿပံဳးမပ်က္ '်သမမပ အစ္ကို လူက်ေနလို႔  ၾကာသြားတာ  ခြင့္လႊတ္ပါဗ်' တဲ့အၿပံဳးမပ်က္  သူ၏တာဝန္ကိုထမ္းေဆာင္ ေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္က အေနခက္ပါဘိ။ သူတို႔ အရြယ္  ေက်ာင္းေနရမယ့္ အရြယ္မွာ  အခုလို ဘဝတကၠသိုလ္မွာ က်င္လည္လုပ္စားေနရ သည္မွာ  စိတ္ထဲတကယ္မေကာင္းမိျပန္။ထိုေန႔က   လက္ဖက္ရည္အရသာသည္ ေသြးနံ႔လႊမ္းသည္ထင္ရ၏။ အရသာ မရွိပါ။

ေနာက္ေန႔ထိုဆိုင္သို႔  ကြၽန္ေတာ္သြား ေတာ့  အ႐ိုက္ခံရတဲ့   စားပြဲထိုးကိုမေတြ႕မိ။ကြၽန္ေတာ့္ေၾကာင့္  အလုပ္ျပဳတ္သြားေလၿပီ လားမသိ။  စိတ္ထဲက  ေနမထိထိုင္မသာ ျဖစ္တာမို႔ အျခားစားပြဲထိုးကို ေခၚေမးမိေတာ့
''ဖ်ားေနတယ္အစ္ကို  နားေနေဆာင္ ထဲမွာ အိပ္ေနတယ္ဗ်''

'ဟာ' ဟု စိတ္မခ်မ္းသာစြာ  တစ္ခြန္းသာ ေရရြတ္ရင္း ထိုကေလးႏွင့္ ေတြ႕ခ်င္ေၾကာင္း အကူအညီေတာင္းမိသည္။

'ေဘာစိ  မသိေအာင္လိုက္ပို႔ေပးမယ္ အစ္ကို၊ အေပါ့အပါးသြားသလိုနဲ႔  ကြၽန္ေတာ့္ ေနာက္က မသိမသာလိုက္ခဲ့ဗ်' ဟု စားပြဲထိုး ေခၚေဆာင္ရာ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္လိုက္သြားမိသည္။

ကြၽန္ေတာ့္ဘဝမွာ ပထမဆုံး သူစိမ္း အခန္းမွာ ခိုးဝင္ျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ ခပ္နိမ့္ နိမ့္အမိုးေအာက္က  အလင္းေရာင္အလုံ အေလာက္မရေသာ အခန္းက်ဥ္းထဲသို႔ စတင္ ေျခခ်မိတာနဲ႔ အနံ႔အသက္ဆိုးမ်ားက အသက္ ႐ွဴလမ္းေၾကာင္းထဲသို႔ အငမ္းမရတိုးေဝွ႔ေတာ့ သည္။ အေမွာင္ထဲမွာ ထိုကေလးကို ခ်က္ခ်င္း မျမင္ရ။ မ်က္စိခဏမွိတ္ၿပီး ျပန္ဖြင့္ၾကည့္မွ ခုတင္အေသးစားေပၚမွာ ေခြေခြေလးအိပ္ေန ေသာ ကေလးကိုျမင္ရေတာ့သည္။ က႐ုဏာ သက္စြာ သူ၏   နဖူးကိုစမ္းၾကည့္မိသည္။      ခ်စ္ခ်စ္ေတာက္ေအာင္မပူေပမယ့္လည္း ေႏြး သည္ ဟု မဆိုသာ။

ဖ်တ္ခနဲ ကြၽန္ေတာ့္လက္ကို သူသည္ ဆုတ္ဖမ္းရင္း 'အေဖ အေဖလားဗ်'တုန္ရင္ အားငယ္ေသာအသံျဖင့္  ေမးေနျပန္သည္။ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္သို႔ေျဖရပါ့။  ဘယ္လိုျပန္ေျဖ ရမည္လဲ။

'အေဖ အေမ ညီမေလး'

ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ မေျပာႏိုင္။ သူကသာ သူ႔မိသားစု အမည္ေတြ ကေတာင္ေခ်ာက္ျခား ေရရြတ္တမ္းတေနသည္။ ကြၽန္ေတာ့္လက္ကို ေတာ့ အားကိုးစြာ ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လိုအင္အားနဲ႔ ႐ုန္းရက္မည္နည္း။

'အေဖ ဒီလူႀကီးဆီက ပိုက္ဆံေတြေက်ရင္ သားကိုလာေခၚပါဗ် သား သားေလ အိမ္ကို လြမ္းတယ္ သားကိုလာေခၚပါ  အေဖရယ္'

စိတ္ခိုင္သည္ဆိုေသာ ကြၽန္ေတာ္။ အဘ ေသတာေတာင္   မ်က္ရည္မက်မိေသာ ကြၽန္ေတာ္သည္    မ်က္ရည္က်မိသည္။ထိုကေလးကို မၾကည့္ရက္တာနဲ႔ အခန္းထဲမွ ျပန္ထြက္ခဲ့သည္။  ၿပီးေတာ့  ''အဲ့ကေလး အတြက္ မုန္႔ဖိုး၊ မျဖစ္မေနေပးပါကြယ္ စိတ္ခ် မယ္ေနာ္ ငါ့ညီ'' ဟု လိုက္ပို႔ေသာစားပြဲထိုးကို ေငြအခ်ဳိ႕အပ္ထားမိေတာ့

''စိတ္ခ်ပါအစ္ကို   ကြၽန္ေတာ့္တို႔  ဘဝ တူခ်င္း   မညာပါဘူး၊   အစ္ကို႔ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ား'' ဟု    ကြၽန္ေတာ္ေပးေသာေငြစအခ်ဳိ႕ကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ကတိေပးရွာသည္။

''ကြၽန္ေတာ္တို႔  အားလုံး  အိမ္လြမ္းသူ ေတြပါ အစ္ကိုရာ'' ဟု  ထပ္မံေျပာလိုက္ေသာ စားပြဲထိုးရဲ႕ စကားသည္ ကြၽန္ေတာ့္ရင္အစုံကို မီးၿမိဳက္ခံရသည့္ပမာ ပူေလာင္လွပါတကား။

'ေအာ္ အိမ္နဲ႔ေဝးေနတဲ့ အိမ္လြမ္းသူေတြ ဆိုပါလား'

(၂)

ေရာင္စုံမီးေရာင္မ်ားေအာက္မွ  ဆိုင္ တစ္ဆိုင္။

ေဖာက္တံျဖင့္ ဘီယာပုလင္းကို ေဖာက္ ေပးေနေသာ ကေလးငယ္တစ္ဦး။ ကြၽမ္းက်င္ ဟန္မရွိသလို၊ ပုလင္းအပိတ္ကိုဖြင့္ရန္ အား လည္းမမွ်၍ထင္။   ပုလင္းအပိတ္ေတာ့ ပြင့္သြားေသာ္လည္း  ပုလင္းသည္စားပြဲေပၚသို႔ ဟန္ခ်က္ပ်က္ကာ  ယိမ္းယိုင္သြားၿပီး  ဖိတ္ တစ္ဝက္ စင္အခ်ဳိ႕။

''ေသာက္ ကေလး ေကာင္းေကာင္းမဖြင့္ ဘူး။  အလကားရတာမဟုတ္ဘူးကြ''  ဟု သားသားနားနားဝတ္ဆင္ထားေသာ လူက ထိုကေလးကို  ေဒါသတႀကီးႀကိမ္းေမာင္း ျပစ္တင္ေနသည္။  ကေလးသည္  ေၾကာက္ရြံ႕ ထိတ္လန္႔ျခင္းကင္းစြာ       ထိုသူအား ဂ်စ္ကန္ကန္ျပန္ၾကည့္ေနသည္။

''အံမာ  မင္းဘာေကာင္လဲဟ  ငါ့ကို ပမာမခန္႔ ဆက္ဆံေနတာ မင္းကိုဆိုင္ရွင္ထံ တိုင္မွ ျဖစ္မယ္'' ဟု ကေလးအား ထိုသူက ထပ္မံၿခိမ္းေျခာက္ေနသည္ကိုလည္း ေတြ႕ရ ျပန္သည္။

''အစ္ကိုတို႔ ညီမေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင့္''

စကားခ်ဳိခ်ဳိေလးျဖင့္  မိန္းမငယ္တစ္ဦး ထိုဘီယာဝိုင္းသို႔ အေျပးတစ္ပိုင္းေရာက္လာ သည္။

''ညီမ  ေမာင္ေလးပါ   ဆိုင္ေရာက္တာ မၾကာေသးလို႔ပါေနာ္ ဆိုင္ရွင္ကို မတိုင္ပါ နဲ႔ရွင့္'' ဟုလည္း   ပ်ာပ်ာသလဲ    ထပ္၍ ေတာင္းပန္ျပန္သည္။ သူမသည္ သြက္လက္ ခ်က္ခ်ာစြာ ဖိတ္စင္ေနေသာ ဘီယာအရည္ မ်ားကို သုပ္ေပးသလို ''ညီမ ေတာင္းပန္ပါ တယ္ေနာ္ အစ္ကိုတုိ႔''  ဟုလည္း  တဖြဖြ ေျပာေနေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ဘီယာခြက္ထဲသို႔ ကြၽမ္းက်င္စြာ ဘီယာမ်ားကို ငွဲ႔ထည့္ေပးကာ

''အျမည္းေရာ ဘာမွာထားလဲ အစ္ကိုတို႔

ညီမ အျမန္ဆုံးေဆာင္ရြက္ေပးမွာေပါ့'' ဟု လွေသာမ်က္ႏွာ ခ်ဳိေသာအၿပံဳးျဖင့္  ဧည့္ခံ ေနရွာေသးသည္။ သူမ၏ ဧည့္ဝတ္ပ်ဴငွာမႈ ေအာက္တြင္   ဆိုင္ထိုင္သူေယာက်္ားသား မ်ားၿငိမ္က်သြားသည္။    သူတို႔အလိုရွိေသာ အျမည္းမ်ားကို မွာၾကားကာ သူမကို ''ရတယ္ ညေလး'' ဟု  ဗလုံးဗေထြးျပန္ေျပာၾကေလ သည္။

 ထိုဆိုင္ကေန ကြၽန္ေတာ္ ထြက္လာေတာ့ ညဥ့္နက္ေနေလၿပီ။ ဆိုင္ေရွ႕အဝရဲ႕ အပင္ခပ္ အုပ္အုပ္အေမွာင္ရိပ္မွ ခပ္သဲ့သဲ့ ႐ႈိက္သံၾကား သျဖင့္ ထိုေနရာကို အမွတ္မထင္ ၾကည့္မိေတာ့
ေစာေစာက ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္။

''အစ္မ  က်ဳပ္တုိ႔အိမ္ျပန္ၾကစို႔  က်ဳပ္ ဒီဆိုင္မွာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူးဗ်'' ဟု  ေမာင္ျဖစ္ သူက ႐ႈိက္သံေႏွာ၍ သူ၏အစ္မကို အိမ္ျပန္ရန္ ေျပာျပေနသည္။

'အစ္မလည္းျပန္ခ်င္တာေပါ့ ဒါေပမယ့္'

''ဒါေပမယ့္   ဘာျဖစ္လို႔လဲအစ္မရာ ျပန္စရိတ္ မရွိလို႔လား က်ဳပ္ဆီမွာ စုထားတာ ရွိတယ္''

ေမာင္ျဖစ္သူက    ေျပာလည္းေျပာ သူ႕ေဘာင္းဘီအိတ္ေထာင္ထဲမွ    ေငြစကၠဴ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းမ်ားကို  အစ္မျဖစ္သူလက္ထဲ ေပးေနဟန္ရွိသည္ကို  အလင္းေရာင္ဖ်ဖ် ေလးရွိေသာ  အေမွာင္ရိပ္မွာ  ေတြ႕ျမင္ရ ျပန္သည္။

''အစ္မတို႔ အိမ္ျပန္ရင္ ေငြဘယ္ကရမွာ လဲ၊ ေငြမရွိရင္ အေမ့ကို ဘာနဲ႔ေဆးကုမွာလဲ၊ ခဏေအာင့္ေနေပးေနာ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ အစ္မတို႔ အိမ္ျပန္ၾကမယ္'' ဟု အစ္မျဖစ္သူရဲ႕  ေဖ်ာင္းဖ် ႏွစ္သိမ့္အားေပးေနသံလည္း ၾကားရျပန္သည္။

ၿပီးေတာ့ သူတို႔ေမာင္ႏွမသည္ ဆိုင္ထဲသို႔ ျပန္ဝင္သြားေလသည္။

သူတို႔ေမာင္ႏွမသည္ လူကသာ ဒီေနရာ ေရာက္ေနေသာ္လည္း  စိတ္တို႔သည္က အိမ္သို႔ျပန္ေနလိမ့္မည္ထင္သည္။

(၃)

အလုပ္ကိစၥျဖင့္  ၿမိဳ႕ႏွင့္အနည္းငယ္ေဝး ေသာ ရြာတစ္ရြာသို႔ ဒီေန႔သြားရသည္။ အေရး အေၾကာင္းဆို ဆိုင္ကယ္က  ပ်က္ေနသျဖင့္ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီငွားရသည္။   ၿမိဳ႕ျပကေန ထြက္လာၿပီဆိုသည္ႏွင့္     ေျမသင္းနံ႔တို႔ရ ေလၿပီ။

လယ္ေျမထဲမွ ႐ိုးျပတ္တို႔သည္ အတို အရွည္မညီမွ်စြာျဖင့္ေႏြဦးကို ႀကိဳဆိုေနၾက ေလသည္။

အခ်ဳိ႕လယ္ေျမထဲမွာေတာ့  ပဲခင္းစိမ္းစိမ္း စိုစိုေလးမ်ားကိုလည္း    ေတြ႕ရျပန္သည္။ လမ္းေဘးဝဲယာမွာေတာ့ ထေနာင္း၊  တမာပင္ တို႔သည္ ရြက္ညႇာေျခြ၍ရြက္သစ္ေလာင္းရန္ အားယူေနၾကသည္။  လက္ပံပင္မွ  လက္ပံ ဖူးငုံတို႔ပင္  ထိပ္ဖ်ားနီေနေလၿပီ။ အခ်ဳိ႕ဆို ပြင့္ေတာင္ ေနၾကၿပီ။ ေနာက္ရက္အနည္းငယ္ ဆို ပင္လုံးကြၽတ္ပြင့္အာၾကေတာ့မည္။

''လက္ပံေတြေတာင္ပြင့္ေတာ့မယ္ ရြာကို လြမ္းလိုက္တာဗ်ာ'' ဟု  လက္ပံပင္ကိုၾကည့္၍ ကယ္ရီသမားက  ေဆြးေဆြးျမည့္ျမည့္ေျပာ ေတာ့  ''ငါ့ညီ ဒီၿမိဳ႕ခံမွတ္ေနတာ  ေအာ္ နယ္ကေပါ့'' ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေမး၍ ကြၽန္ေတာ္ပဲ ျပန္ေျဖမိသည္။

''ဟုတ္တယ္အစ္ကိုနယ္မွာေမြးေပမယ့္လည္း ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာဆိုသလို အဆင္ ေျပမယ့္ေနရာ အလိုက္ထိုက္ေနရတာေပါ့ဗ်ာ၊ အင္း ရြာမေရာက္တာေတာင္ၾကာပါၿပီ၊ အေမ နဲ႔ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြေတာင္ မေတြ႕ရတာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာၿပီအစ္ကို''  ဟု   သူ႔ခမ်ာ ဆက္ေျပာျပန္သည္။  ေျပာျပသည္ဆိုတာ ထက္ အိမ္လြမ္းေၾကာင္း  ရင္ဖြင့္သည္ဆို ပို၍မွန္မည္ထင္။

''ဒီႏွစ္သႀကၤန္ေတာ့ အေမ့ရြာ က်မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္အစ္ကိုရာ၊    အင္း.... ဒါေပမယ့္'' ထိုသူသည္ ''ဒါေပမယ့္'' ေနာက္ သက္ျပင္းရွည္ တစ္ခ်က္ခ်ကာ ဘာစကားမွ ဆက္မေျပာရွာပဲ  ဆိုင္ကယ္ကိုသာ  ဆက္၍ ေမာင္းႏွင္ေနသည္။  လက္ပံပင္ကေတာ့ ေဝး၍ေဝး၍ ေနရစ္ဆဲ၊  တက္ေန၏အပူရွိန္ လည္း ပို၍ပို၍ ပူလာဆဲ။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က  ကေလး၊ ဘီယာ ဆိုင္က ေမာင္ႏွမႏွင့္  အခု  ကယ္ရီသမား တို႔သည္ အလုပ္အကိုင္  အသက္အရြယ္မတူ ညီၾကေသာ္လည္း တူညီေသာအရာတစ္ခုက
အိမ္ကိုလြမ္းၾကျခင္းျဖစ္သည္။

အေျခအေနအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ မိဘအိမ္ ႏွင့္   ခြဲခြာခဲ့ရေပမယ့္   အေဝးကေနေတာ့ သံေယာဇဥ္ႀကိဳးတို႔ ခ်ည္ရစ္ဆဲ။ အေဝးကေန မိဘအရိပ္၊ အိမ္အရိပ္ႏွင့္ ဇာတိရပ္ရြာ အရိပ္ကို ခိုလႈံဆဲ။

ေအာ္.....

အေဝးေရာက္ ေႏွာင္ႀကိဳးတို႔ရဲ႕  ႐ႈိက္သံ တို႔သည္ ေႏြေတးရွင္  ဥၾသငွက္  ျမည္ေၾကြး သံထက္ လြမ္းဆြတ္ေၾကကြဲရပါတကား....

သူေဝး(တမာေျမ)
ေၾကးမံုသတင္းစာ
မ်ိဳးဆက္သစ္ရင္ျပင္
Credit