ရက္က်င့္ျခင္းတစ္မ်ဳိးကို ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းလို႔ေခၚသတဲ့။
ရင့္က်က္ျခင္းက
အသက္အ႐ြယ္နဲ႔ မဆိုင္ဘူး။
စိတ္ခံစားလြယ္မႈနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။
ရင့္က်က္ျခင္းဆိုတာ
မ်က္ႏွာေပၚေရးထားတဲ့ အမူအရာမဟုတ္ဘူး။
ရင္ထဲသိုဝွက္ထားတဲ့ တည္ၿငိမ္ျခင္းျဖစ္တယ္။
တခ်ဳိ႕ကၾကည့္ရတာ ရင့္က်က္သလိုနဲ႔
ကိစၥႀကီးႀကီးမားမားေ႐ွ႕မွာ ေျခမကိုင္လက္မကိုင္မီျဖစ္တယ္။
ကိစၥေသးေသးမႊားမႊားကို အမွတ္အေတးထားတယ္။
အခက္အခဲနဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါ ပ်ာယာခတ္တယ္။
ေဝခဲြရခက္တဲ့အခါ ရင္ထုမနာျဖစ္တယ္။
တခ်ဳိ႕လူေတြေလာက္ပဲ
ကိစၥႀကီးႀကီးမားမားျဖစ္ျဖစ္၊ ေသးေသးမႊားမႊားျဖစ္ျဖစ္
သူတို႔ကို မတုန္လႈပ္ေစဘူး။
မငိုဘူး၊ မဆူဘူး၊ မျငင္းဘူး၊ မဆဲဘူး၊
အျပစ္ပံုမခ်ဘူး၊ သူတစ္ပါးကို လက္ညိဳးမထိုးဘူး။
အမွားအမွန္ကိုခဲြျခားၿပီး ေျဖ႐ွင္းႏိုင္တဲ့နည္းကို႐ွာတယ္။
လူတခ်ဳိ႕က
အထင္အျမင္မွားခံရတဲ့အခါ ဆိတ္ဆိတ္ေနတယ္၊
ေဝဖန္ကဲ့ရဲ႕ခံရတဲ့အခါ ဆိတ္ဆိတ္ေနတယ္၊
အတင္းအဖ်င္းေတြၾကားမွာ ဆိတ္ဆိတ္ေနတယ္၊
႐ွင္းေလး႐ႈပ္ေလကိစၥရပ္မွာ ဆိတ္ဆိတ္ေနတယ္။
သူတို႔ဟာ ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းနဲ႔ အေျဖညွိတယ္။
အခ်ိန္ကေပးမယ့္ အမွန္တရားကိုေစာင့္တယ္။
တကယ္ေတာ့
ရက္က်င့္ျခင္းတစ္မ်ဳိးကို ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းလို႔ေခၚသတဲ့။
ေမာပန္းတဲ့အခါ ဆိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ၿငိမ္အနားယူတယ္။
နာက်င္တဲ့အခါ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေအာင့္ခံတယ္။
ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းမွာ က်င့္သားရလာတဲ့အခါ
စကားမ်ားမ်ား မေျပာေတာ့ဘူး။
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ
ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းက ေျဖ႐ွင္းတာထက္လြယ္ကူတယ္။
ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းက ထုတ္ေဖာ္ေျပာရတာထက္ ေပါ့ပါးလို႔ျဖစ္တယ္။
အေတြ႔အႀကံဳမ်ားလာတဲ့အခါ၊
႐ွင္သန္ရၾကာလာတဲ့အခါ
ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းကို ပိုႏွစ္သက္လာတတ္တယ္။
အ႐ြယ္ေရာက္သူေတြရဲ႕ေလာကမွာ
ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းက ရင့္က်က္ျခင္းရဲ႕
အေကာင္းဆံုး အမွတ္အသားျဖစ္တယ္။
ၾကည့္ရအဆင္မေျပရင္ လွည့္ထြက္လိုက္မယ္၊
လႊတ္မခ်ႏိုင္တဲ့အရာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းျဖည္ေလ်ာ့ၾကည့္မယ္၊
ဆံုမွတ္မ႐ွိႏိုင္တဲ့ေႏွာင္ႀကိဳး ျပတ္ျပတ္သားသားလက္လႊတ္မယ္၊
တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္မေျပာဘူး၊
ဘာေၾကာင့္လဲလို႔ လိုက္လိုက္မေမးဘူး။
ဆူးခင္းလမ္းေတြေလွ်ာက္ဖူးခဲ့ၿပီ၊
လႈိင္းမုန္တိုင္းေတြ ထန္ခဲ့ဖူးၿပီ၊
လူ႔စိတ္ လူ႔မေႏွာကိုနားလည္ၿပီ၊
ျဖစ္ၿပီးပ်က္တဲ့သေဘာကုိသိၿပီဆိုရင္
ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆိတ္ဆိတ္ေနတတ္သြားေတာ့တယ္။
ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးတဲ့ လမ္းခရီးတေလွ်ာက္မွာ
ရင့္က်က္တဲ့လူက စကားမ်ားမ်ားမေျပာဘူး၊
ဆိတ္ဆိတ္ေနတဲ့လူက ပိုၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ဆိုတာကို
သိနားလည္ခဲ့ရလို႔ပါပဲ....
.
wechat မွာဖတ္မိတဲ့စာတစ္ပုဒ္...
ဘာသာျပန္မွ်ေဝပါတယ္...
.
#ႏိုင္းႏိုင္းစေန
.
Credit
No comments:
Post a Comment