တစ္ခါတုန္းက
ခေမာက္ေရာင္းသမား
တစ္ေယာက္ဟာ
သူ႔အိမ္ကထြက္ၿပီး
ေစ်းကိုသြားေရာင္းတယ္။
ခေမာက္ေတြကို
ျခင္းႀကီးႏွစ္လံုးထဲမွာ
ထည့္ၿပီး အလယ္က၀ါးလံုးနဲ႔
လွ်ိဳၿပီးထမ္းလာတယ္။
ေနပူလို႔ ခေမာက္တစ္လံုးကို
သူေဆာင္းထားတယ္ ...။
လမ္းတစ္၀က္မွာ
ေညာင္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ေအာက္
သူေရာက္လာတယ္။
ျခင္းေတာင္းႀကီးႏွစ္ေတာင္းကို
ေနပူထဲမွာ ထမ္းလာရေတာ့
သူအလြန္ေမာေနၿပီ။
ေညာင္ပင္ႀကီးရဲ႕
အရိပ္ေအာက္ေရာက္ေတာ့
ေအးျမသြားတယ္။ ေခတၱခဏ
ထိုင္နားခ်င္စိတ္ေပါက္သြားတယ္။
ျခင္းေတာင္းႀကီးကို ပစ္ခ်ၿပီး
ေညာင္ပင္ႀကီးကို မွီနားလိုက္တယ္။
ေျခပစ္လက္ပစ္ အနားယူရင္း
သူအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္ ...။
အိပ္ယာကနိဳးလို႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့
သူ႔ျခင္းေတာင္းထဲကခေမာက္ေတြ
တစ္လံုးမွ မရွိေတာ့ဘူး ...။
သူ႔ရင္ဘတ္မွာကပ္္ထားတဲ့
သူ႔ခေမာက္ပဲက်န္ေတာ့တယ္။
ခေမာက္္ေတြ
ဘယ္ေပ်ာက္သြားသလဲ
လိုက္ရွာေတာ့
ေညာင္ပင္ေပၚကေမ်ာက္တစ္အုပ္ရဲ႕
ေခါင္းေတြေပၚေရာက္ကုန္တယ္။
အဲဒီခေမာက္ေတြ
သူျပန္ရေအာင္
ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ
ဆိုၿပီး အႀကံထုတ္တယ္။
သူက အားတဲ့အခ်ိန္မွာ
အၿမဲစာဖတ္တဲ့အက်င့္ရွိေတာ့
ျပႆ နာတစ္ခုကို
ေခါင္းေအးေအးထားၿပီး
စဥ္းစားေျဖရွင္းတတ္တယ္။
နာရီ၀က္ေလာက္စဥ္းစားၿပီး
သူအႀကံရသြားတယ္။
သူ႔လက္ထဲက ခေမာက္ကို
ေခါင္းေပၚမွာ ျပန္ေဆာင္းၿပီး
ေမ်ာက္ေတြျမင္သာတဲ့
ေနရာကိုထြက္လိုက္တယ္ ...။
ေမ်ာက္ေတြ
ျမင္ေလာက္ၿပီထင္ေတာ့မွ
ခေမာက္ကိုခၽြတ္ၿပီး
ေခါင္းကုတ္ျပတယ္။
ေမ်ာက္ေတြကလည္း
သူ႔ကို အတုခိုးၿပီး
ဦးထုပ္ခၽြတ္
ေခါင္းကုတ္ၾကတယ္။
ဒါနဲ႔ပူလြန္းလို႔
ခေမာက္ေတာင္မကိုင္ခ်င္တဲ့ပံုစံနဲ႔
သူက ခေမာက္ကိုေျမႀကီးေပၚကို
ပစ္ခ်လိုက္တယ္ ...။
ေမ်ာက္ေတြကလည္း
သူလုပ္တာျမင္ၿပီး
သူတို႔လက္ထဲက
ခေမာက္ေတြကို
ပစ္ခ်လိုက္ၾကတယ္။
ဒီေတာ့မွသူဟာေမ်ာက္ေတြ
ပစ္ခ်တဲ့ခေမာက္ေတြ
အလ်င္အျမန္ေကာက္ၿပီးျခင္းထဲ
ထည့္လိုက္ေတာ့တယ္။
ဒီနည္းနဲ႔ ...
ေမ်ာက္ေတြလက္ထဲက
ခေမာက္အားလံုးကို
သူျပန္ရလိုက္သတဲ့။
ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း(၂၀)
ၾကာတဲ့အခါ ေစာေစာက
ခေမာက္ေရာင္းသမားႀကီးရဲ႕
ေျမးကေလးက ...
ခေမာက္အေရာင္းထြက္သတဲ့။
သူ႔အဘိုးအိပ္စက္နားခဲ့တဲ့
ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္ေရာက္ေတာ့
ခေမာက္ေတာင္းကိုခ်ၿပီး
အနားယူျပန္သတဲ့၊ ေျခပစ္လက္ပစ္
နားရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
အိပ္ရာကနိဳးေတာ့ျခင္းထဲက
ခေမာက္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး ...။
ေညာင္ပင္ေပၚကေမ်ာက္ေတြ
ေခါင္းေပၚေရာက္ေနတယ္ ...။
ဒီေတာ့ သူ႔အဘိုး
ေျပာခဲ့ဖူးတာ အမွတ္ရၿပီး
သူ႔အဘိုးနည္းအတိုင္း
ခေမာက္ေတြ
ျပန္ရေအာင္ႀကိဳးစားတယ္။
သူက ခေမာက္ကို
ခၽြတ္ၿပီး ေခါင္းကုတ္တယ္။
ေမ်ာက္ေတြကလည္း
သူ႔လိုလိုက္လုပ္တယ္။
သူက ခေမာက္ေတြနဲ႔
ယပ္ခတ္ျပျပန္တယ္။
ေမ်ာက္ေတြကလည္း
သူတို႔ခေမာက္ေတြနဲ႔
ယပ္ခတ္ၾကျပန္တယ္။
ေနာက္ဆံုးမွာ သူကလက္ထဲက
ခေမာက္ကိုလႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ ... သူ႔လို ...
ခေမာက္ေတြ ပစ္ခ်မလားဆိုၿပီး
ေမ်ာက္ေတြကို ေမာ့ၾကည့္တယ္…။
ဘယ္ေမ်ာက္မွ ခေမာက္ကို
ပစ္မခ်ၾကေတာ့ဘူး။ လက္ထဲမွာ
အေသဆုပ္ကိုင္ထားၾကတယ္။
သူလည္းအံံ့ၾသ
ေငးေမာၾကည့္ေနတုန္း
ေမ်ာက္တစ္ေကာင္က
သူပစ္ခ်လိုက္တဲ့
ခေမာက္ကို ေကာက္ၿပီး
သစ္ပင္ေပၚတက္သြားသတဲ့။
သစ္ပင္ေပၚ ေျပးမတက္ခင္
အဲဒီေမ်ာက္က ... သူ႔ကို ...
______________________________
#စကားတစ္ခြန္းေျပာသြားတယ္။
______________________________
"မင္းမွာ အဘိုးရွိသလို
တို႔မွာလည္း ... အဘိုးရွိတယ္
ဆိုတာ ... မေမ့နဲ႔ေလ"တဲ့။
အခက္အခဲတစ္ခုခုေတြ႕ႀကံဳလို႔
လုပ္ေနက် နည္းေဟာင္းအတိုင္း
ေျဖရွင္းဖို႔ေတြးမိတဲ့အခါ ...
ဒီပံုျပင္ေလးကို အမွတ္ရပါေစ။
Credit
No comments:
Post a Comment