အ​ေမွာင္​ခ်စ္​စိတ္​ (ဝါႏု​ေသာ္​)

--------------------------------

`မင္​းရုပ္​​ေလးနဲ႔ ဒီအလုပ္​ကို လုပ္​စားရသလားကြာ၊​အျခား ေကာင္​းတဲ့ အလုပ္​​ေလး ဘာ​ေလး လုပ္​စား​ေပါ့၊ သနားလို႔ ​ေစတနာနဲ႔ ​ေျပာတာ´
    မိမိုးသည္​ အၿမဲတမ္​းဟန္​​ေဆာင္​ခ်ပစ္​ခဲ့ဖူး​ေသာ သက္​ျပင္​းရွည္​ႀကီးကို ​ေလးတြဲစြာပင္​ ဟင္​းခနဲ ခ်ပစ္​လိုက္​၏။ ဒီလို ​ေစတနာရွင္​မ်ိဳးမ်ားကို မိမိုး ညစဥ္​ ညတိုင္​း ​​ေတြ႕ဖူးၿပီ။ ​ေတြ႕တိုင္​းလည္​း သူ႔ကိုယ္​သူ သနားစဖြယ္​ မိန္​းမသားအျဖစ္​ ကႏြဲ႕ကလ် ​ေျပာတတ္​စၿမဲ။
     သနားသည္​ ဆို​ေပမယ္​့လည္​း သူတို႔​ေပးသည္​့ ​ေငြနွင္​့ တန္​​ေအာင္​ အလဲအထပ္​ ယူသြားၾကစၿမဲ။ ဘယ္​သူကမ်ား သနားလွခ်ည္​ရဲ႕ လို႔ ​​ေငြ အလကား​ေပးျပီး ​ေထာက္​ပံ့  ့ခဲ့လို႔လဲ။ သူတို႔ရဲ႕ မဟာကရုဏာဆိုတာ ​ သူတို႔စိတ္​အာသာကို ​ေျဖ​ေဖ်ာက္​ဖို႔ရာ မၾကာခဏလာၾကျခင္​းျဖစ္​ၾကာင္​း မိမိုးသိ​ေနခဲ့ၿပီ။
     အခ်ိဳ႕​ေတြမ်ား ဆိုလ်ွင္​ `မိမိုးကို ခ်စ္​တယ္​ကြယ္​၊ ဒီဘ၀ထဲက ကယ္​တင္​ခ်င္​တယ္​´ ဟုဆိုတတ္​ၾက​ေသးရဲ႕။
      ဒီစကားမ်ိဳး ၾကားရလ်ွင္​ ၾကည္​ၾကည္​ႏူးႏူး ရွိတတ္​၏။ လူကို စက္​ရုပ္​လို မညႇာမတာ ရမ္​းကားတတ္​​ေသာ လူမ်ားထက္​ အပံုႀကီး သာ​ေပရဲ႕။ ခ်စ္​တယ္​ ဆို​ေတာ့လည္​း ႏူးညံ ့​ေပသကို။ မၾကာခဏ လာ​၍ ညင္​သာစြာ ခ်စ္​ၾက​ေပသကိုး။ ခ်စ္​တယ္​ ​ေျပာဖူးသူတိုင္​းကို မိမိုးဘက္​က ​ေက်​ေက်နပ္​နပ္​ႀကီး ​ေစ်း​ေလ်ွာ႔​ေပးတတ္​၏။
  ခ်မ္​း​ေအး​ေနသည္​့အၾကား ​ေျပ​ေလ်ာ​ေနရသည္​့ လံုခ်ည္​ကို ျပန္​၀တ္​ၿပီး `က်ြန္​မ အဖို႔​ေတာ့ ကံပဲ​ေပါ့ အစ္​ကိုႀကီးရယ္​၊ ​ေကာင္​းတဲ့ အလုပ္​ကို လုပ္​ဖို႔ ပညာမွ မတတ္​ခဲ့တာ​´ဟု သိမ္​ငယ္​အား​ေပ်ာ့​ေသာအသံ​ေလးနွင္​့ ​ေျပာ၏။
    သည္​လို ​ေျပာလ်ွင္​ စုတ္​မသပ္​ရံုတမယ္​ သနားျခင္​းျပယုဂ္​ကို အခါခါ ျပလ်က္​ ညအ​ေမွာင္​​ေအာက္​ ​ေပ်ာက္​ကြယ္​သြားၾကသည္​ခ်ည္​းသာ။
          သံလမ္​းနွင္​့ မနီးမ​ေ၀းရွိ မီး​ေရာင္​မရွိ​ေသာပ်ဥ္​ခင္​း ထရံကာ တဲအိမ္​သာသာ ​ေလးတြင္​ မိမိုး​ေနသည္​။ Aည္​့သည္​မရ​သည္​့ ​ညပိုင္​းမ်ားတြင္​ မိမိုး ပ်င္​းရိလြန္​းလွသည္​။
အၿမဲတ​ေစ ထိ​ေတြ႕​ေနရသည္​့ ထိုထို​ေသာ ပုရိသမ်ား၏ အယုအယ မ်ားကို ခ်စ္​သည္​့ အခါလည္​း ရွိ၏။စိတ္​မပါပါဘဲ စိတ္​ပါဟန္​​ေဆာင္​ရသည္​့ အခါလည္​း ရွိသည္​။
      အို ဘ၀ဆိုတာ ဒီလိုပဲကလား။လူတိုင္​းဟာ စိတ္​ပါသည္​ျဖစ္​​ေစ မပါသည္​ အသက္​ရွင္​​ေရးအတြက္​ ရုန္​းကန္​​ေနၾကရတာပဲကြယ္​။စိတ္​ပါသည္​့ အလုပ္​ကို လုပ္​ရလ်ွင္​ မိမိုး ဆရာမ​ေလး လုပ္​ျဖစ္​လိမ္​့မည္​။ အျဖဴအစိမ္​း​ေလး ၀တ္​ၿပီး ႂကြႂကြ႐ြ႐ြ တင္​့တင္​့တယ္​တယ္​​ေလး ​ေနမည္​။ ​ေခါင္​းထက္​တြင္​ စံပယ္​ပြင့္ျဖဴျဖဴ​ေလး ပန္​ထားမည္​​ေပါ့။
      အခု​ေတာ့ စံပယ္​လည္​း မပန္​ရ။​ေခါင္​းအံုးမွာလည္​း စံပယ္​နံ ့သင္​းရမယ္​့ အစား အရက္​နံ ့သင္​းသင္​း​ေလးသာ ​ေမႊးျမ​ေန၏။ သည္​ အရက္​နံ ့​ေတြက ​ေမႊးလွပါ​ေပသည္​။ ​ထမင္​းဖိုး လာ​ေပးၾက​ေသာ မဟာ ​ေက်းဇူး ရွင္​မ်ား၏ ကရုဏာ​ေတာ္​ ရနံ ့မို႔ ​`ေမႊးတယ္​´ဟုပဲ မွတ္​၏။ ထိုရနံ ့ နွင္​့အတူ ၿဖီးသင္​ထားသည္​့ ဆံႏြယ္​ဆံ​ေထြး​ေတြ မၾကာခဏ ျပန္​႔က်ဲ​ေနရတာ။ ပန္​းသာ ပန္​ထားရလ်ွင္​ ခဏခဏ ​ႏြမ္​း​ေၾကရမွာပဲ။
        တစ္​​ေယာက္​ဆင္​း တစ္​​ေယာက္​တက္​ ရထားလမ္​းနံ​ေဘးတြင္​ ဆင္​းသူ တက္​သူ မရွိလ်င္​ မိမိုး က​ေမ်ွာ္​ရသည္​။ တစ္​ခါတစ္​ရံ aည္​့သည္​ ​မရလည္​း aည္​့သည္​ ​ေခၚလာ​ေပးတတ္​သူ ျမစိုး၏ ရင္​ခြင္​ထဲတြင္​ ​ေမွးစက္​ရသည္​ လည္​း ရွိသည္​။ ​အခမဲ့​ေတာ့ မရ။
        `ခ်စ္​တယ္​ မိမိုးရဲ႕´
        ျမစိုးဆီမွလည္​း ခ်စ္​တယ္​ ဟု ၾကားရျပန္​္​၏။
        `နင္​ ခ်စ္​တယ္​ ဆိုတာငါသိသားပဲ ​ေသနာရဲ႕။ ခ်စ္​တယ္​ ​ေျပာၿပီး ငါနဲ႔ အလကား အိပ္​ခ်င္​လို႔ မဟုတ္​လား။ဖာသည္​ ဆိုတာ ခ်စ္​တာ တစ္​ခုတည္​းနဲ႔ အလကား မရဘူးဟဲ့။ခ်စ္​တယ္​ ဆိုတာကို ငါကသိ​ေနတာ မသာရဲ႕။အဟင္​း ငါလည္​း ခ်စ္​ခဲ့ဖူးတာပဲ´
        ျမစိုးသည္​ လ​ေရာင္​ျဖင္​့ ခပ္​မႈန္​မႈန္​ ျမင္​ရသည္​့ မိမိုး မ်က္​နွာကို တအံ ့တၾသ ၾကည္​့သည္​။
        `နင္​့မွာ ခ်စ္​သူ ရွိခဲ့သလား
        `အို အခု​ေတာ့ ဘယ္​ဟုတ္​ပါ့မလဲ။ အရင္​က ငါ့အ​ေမ မ​ေသခင္​က​ေပါ့။ ​ေဟာဒီ့ အခုငါ​ေနတဲ့ အိမ္​​ေလး ​ေဘးမွာ လူ တစ္​​ေယာက္​ရွိတယ္​။ ငါ့ခ်စ္​သူက အဲဒီ သူ ပဲ၊ သူ႔နာမည္​က ဦးခ်စ္​ခိုင္​ တဲ့၊ ငါက ဦးခ်စ္​လို႔​ေခၚတယ္​´
        `နင္​က သူ႔ကို ခ်စ္​သလား´
        ၿမစိုးသည္​ မိမိုးကို သူ႔ရင္​ခြင္​ထဲ တင္​းၾကပ္​စြာ ​ေပြ႕ဖက္​လိုက္​သည္​။ နႈတ္​ခမ္​း​ေမြး တိုစစမ်ားက မိမိုး၏ ပါးကို စူး၏။ မိမိုး ​လံုခ်ည္​သည္​ ေျခသလံုးသားကိုလံု​ေအာင္​ မဖံုးနိုင္​။ ျခင္​မ်ားအား အလွဴႀကီး ​ေပး​ေနရသည္​။ အ​ေသြးအသား လွဴရဖန္​ မ်ားလာ​ေတာ့လည္​း ပါရမီရင့္​့သန္​ကာ ထို အလွဴကို မတြန္​႔တို တတ္​​ေတာ့။
ပြတ္​သပ္​ျခင္​း အလ်င္​းမရွိဘဲ တင္​းၾကပ္​စြာ ​ေပြ႕ဖက္​လာသည္​့ ျမစိုး၏ လက္​​ေမာင္​းရင္​းဆီသာ ျပန္​၍ သိုင္​းဖက္​လိုက္​၏။ ​ေဆာင္​းဒဏ္​ ​ေအးျမျမသည္​ အနည္​းငယ္​ ​ေႏြးသြားသလို ရွိ၏။
      `အင္​း ခ်စ္​တယ္​​ေလ၊ အခ်စ္​ဆိုတာ အခု နင္​နဲ႔ ငါ အတူ​ေနသလိုပဲ မဟုတ္​လား။ ခ်စ္​တယ္​ ဆိုတဲ့အခါ ပိုက္​ဆံမ​ေပးရဘဲ ကိုယ္​လိုခ်င္​တာကို ရတာပဲ​ေလ။ခ်စ္​ၿပီး​ေတာ့လည္​း လွည့္​့မၾကည္​့ခ်င္​ၾက​ေတာ့တာပဲကလား။ အဲဒီလိုပဲ ဦးခ်စ္​​ကလည္​း ငါ့ကိုခ်စ္​တယ္​။ သူ႔မိန္​းမႀကီး ​ေစ်းသြားရင္​ ငါ့ကို သူ႔အိမ္​​ေခၚတယ္​။ ၿပီး ခ်စ္​တယ္​ ​ေျပာၿပီး အတူအိပ္​တာပဲ။ အဲဒီတုန္​းက ငါ ပိုက္​ဆံမရဘူးဟ။ ငါ့မွာ အခုထိ သူ႔ကို သတိရ​ေနတုန္​းပဲ´
      ျမစိုးက ရယ္​သည္​။
      `ငါလည္​း အခုခ်စ္​ခ်င္​လာၿပီ မိမိုးရဲ႕။aည္​့သည္​လည္​း လာမယ္​ မထင္​​ေတာ့ဘူး။ ငါပဲ aည္​့သည္​ လုပ္​ရမွာပဲ´
      `ငါ့မွာ ​ေႂကြးစရာ မရွိဘူး။စားစရာလည္​းမရွိ​ေသးဘူးျမစိုးရဲ႕။ ဗိုက္​ကလည္​း ျမည္​​ေနၿပီ။ Aည္​့သည္​ လက္​မခံနိုင္​​ေသးဘူး။ နင္​့မွာ ပိုက္​ဆံမရွိရင္​ aည္​့သည္​ ရွာ​ေခ်ဦး။ ​ေစာ​ေသးတယ္​´
       ျမစိုးသည္​ မိမိုး၏ ပါးကို ခပ္​ၾကမ္​းၾကမ္​း တစ္​ခ်က္​နမ္​းၿပီး ဘူတာဘက္​ဆီ လွမ္​း​ေလ်ွာက္​ ​ေပ်ာက္​ကြယ္​သြား၏။
       လ​ေရာင္​သည္​ အ​ေရွ႕ဘက္​ဆီတြင္​ ခပ္​ျမင္​့ျမင္​့က​ေလးသာ ရွိ​ေသးသည္​။ ၿမစိုးကိုလည္​း မ​ေမ်ွာ္​​ေတာ့ျပီ။မိမိုးသည္​  ဗိုက္​ကိုသာ ပြတ္​ရင္​း အိမ္​ဘက္​သို႔ ျပန္​လွည္​့လာသည္​။
     ဗာဒံ ပင္​​ေအာက္​ရွိ ခံုတန္​းသည္​ လ​ေရာင္​​ေအာက္​တြင္​ လင္​းလင္​းပပရွိ​ေနသည္​။ ထိုခံုတန္​းတြင္​ လူတစ္​​ေယာက္​ လဲ​ေနသည္​။ မိမိုးသည္​ စူးစမ္​း လိုစိတ္​ျဖင္​့ ​ေၾကာက္​႐ြံ ့ျခင္​းကင္​းစြာပင္​ အနီးသို႔ ကပ္​သြား၏။
     `ဟိတ္​´
     ထူးသံမၾကားရ။
     ခဲလံုး​ေလး ရွာၿပီး ခပ္​နာနာ ​ေကာက္​​ေပါက္​သည္​။
     မလႈပ္​။
     အနားသို႔ ကပ္​္​ၿပီး ​ေက်ာကို စမ္​းၾကည္​့သည္​။ အသက္​ရွဴ​ေန​ေသးသည္​ကို ​ေတြ႕ရသည္​။ အရက္​နံ ့ခပ္​သင္​သင္​း​ေလ လိႈင္​​ေနသည္​။
     `​ေၾသာ္​ မူး​ေနသကိုး။ ဒီ​ေလာက္​ မူး​ေအာင္​​ေသာက္​မယ္​့ အစား မိမိုးဆီ လာပါ​ေရာလား၊ မိုက္​မဲလြန္​းတဲ့ ​ေယာက်ၤားပဲ´
     မိမိုးသည္​ နႈတ္​ကလည္​း ႐ြတ္​၊ လက္​ကလည္​း ကိုယ္​ကို ဆြဲထူလိုက္​သည္​။ ​ေပါ့ပါး​ေသးငယ္​ပါသည္​့ ခႏၶာကိုယ္​။ခ်ိဳင္​းမွ ၀င္​ထမ္​းၿပီး အိမ္​သို႔ ​ေခၚလာလုိက္​သည္​။ ဒူး​ေက်ာ္​​ေက်ာ္​ ျမင္​့ သည္​့ အိမ္​​ေပၚ ပစ္​တင္​လိုက္​​ေတာ့လည္​း အလိုက္​သင္​့ လဲက်သြား၏။ ​ေျခ​ေထာက္​ကို တြန္​းတင္​​ေပးၿပီး ​​ေဘး​ေစာင္​း ထား​ေပးလိုက္​သည္​။
     ဖ​ေယာင္​းတိုင္​ အတိုကို လက္​နွင္​့စမ္​းရွာၿပီး မီးထြန္​းလိုက္​၏။
     မ်က္​နွာကို ထင္​ထင္​ရွားရွား ျမင္​ရၿပီ။
     ထိုအခိုက္​ လမင္​းသည္​ တိမ္​ၾကားသို႔ ရုတ္​ခ်ည္​း၀င္​​ေရာက္​ ပုန္​းခိုသြား၏။ ဖ​ေယာင္​းတိုင္​ကို ​ေျမႇာက္​ကာ မ်က္​နွာ ဆီ အ​ေသအခ်ာ ၾကည္​့မိသည္​။
     မ်က္​ခံုးထူထူနွင္​့ ျဖဴႏု​ေနသည္​့ မ်က္​နွာက​ေလးသည္​ အ​ေစာက ပုန္​းခိုသြားသည္​့  လမင္​း​ေလးပဲလား ဟု ထင္​သည္​။ ခပ္​ရဲရဲ​ေလး ​ေစြး​ေနသည္​့ နႈတ္​ခမ္​းသား၏  အနားသတ္​ခပ္​​ေရး​ေရး​ေလးကလည္​း ၾကည္​့​ေကာင္း​ပါဘိ။
     `ငယ္​ငယ္​​ေလးပဲ´
     ​ေစာင္​း​ထားသည္​့ ​ေခါင္​းသည္​ လႈပ္​လာၿပီး ​ပက္​လက္​ လွန္​လာသည္​။ မီး​ေရာင္​တြင္​ ဆဲြႀကိဳးကို ၀င္​းခနဲ ျမင္​ရ၏။
     `အင္​း တစ္​လ​ေလာက္​ ထိုင္​စား​ေနလို႔​ရၿပီ´
     မိမိုးသည္​ ဆဲြႀကိဳးဆီ  လက္​လွမ္​းလိုက္​သည္​။ ၿပီးလ်ွင္​ ဒီက​ေလးကို  သံလမ္​းနံ​ေဘး ျပန္​ခ်ထား လိုက္​မည္​။ျဖဳတ္​ယူၿပီးမွ  ​စိတ္​ ကပူက​ေလာနွင္​့ ငုတ္​တုတ္​ ထိုင္​​ေနမိျပန္​သည္​။
     ျခင္​မ်ား က သံ​ေသးသံ​ေညႇာင္​နွင္​့ ဆူလ်က္​ရွိ၏။
     ​ေခါင္​းရင္​းမွ ျခင္​​ေဆး​ေခြ အပဲ့​ေလးကို မီးညႇိ လိုက္​မိသည္​။
     `အင္​း သံလမ္​း​ေဘး ဒီအတိုင္​း ခ်ထားရင္​ မနက္​ပိုင္​း အ​ေအးကဲပံုနဲ႔ ဒီက​ေလး ​ေသ​ေတာ့မွာပဲ၊ ဆြဲ ႀကိဳးက ငါျဖဳတ္​ထားလဲ သူသိတာမွ မဟုတ္​တာ။ ပါမလာဘူး ​ေျပာရမွာပဲ။ ငါ့ကို​ေတာင္​ ​ေက်းဇူး ရွင္​ ဆိုၿပီး ​ေက်းဇူး တင္​ဦးမွာ´
     ထိုညက ​ျမစိုး ျပန္​မလာ။ အသံ​ေပး​ေနသည့္​ ဗိုက္​ကိုပြတ္​ရင္​း အိပ္​လိုက္​သည္​။ အိပ္​​ေပ​ေသာ္​ျငား အိပ္​မ​ေပ်ာ္​ျပန္​။ ဟို က​ေလး ​ေသ​ေနမွ ျဖင္​့ အခက္​။ တစ္​ထည္​တည္​းသာ ရွိသည္​့ ​ေစာင္​ကို တစ္​၀က္​ၿခံဳ​ေပးရင္​း သူ႔အနား ကပ္​ကာ အိပ္​သည္​။ ပုခံုးဆီ ​ေမးတင္​မိ​ေတာ့ ​ေမႊးလိုက္​သည္​့ ​ေရ​ေမႊးနံ ့။
      သည္​လို ​ေမႊးရနံ ့က​ေလးနွင္​့ ႏုႏုငယ္​ငယ္​​ေလးမ်ားသာ မၾကာခဏ လာၾကလ်ွင္​ မိမိုး ​ေပ်ာ္​​ေတာင္​ ​ေပ်ာ္​မယ္​ ထင္​ရဲ႕။ လာလိုက္​ၾကသည္​့ အိမ္​​ေထာင္​သည္​ ​ေတြက အသက္​ နွစ္​ဆယ္​အ႐ြယ္​ မိမိုးကို​ေတာင္​ အၾကမ္​ပတမ္​းအာမခံ စက္​ရုပ္​မ်ား မွတ္​ေနၾကသလားမသိ ဟု ႀကံဳဖူးသမ်ွကို ႐ြံရွာစြာ ​ေတြးလိုက္​မိျပန္​၏။
      ​ခါးမွ တစ္​ဆင္​့ ၀မ္​းဗိုက္​ဆီ သိ္​ုင္​းဖက္​ လိုက္​သည္​။
      အို ​ေႏြးျမပါဘိျခင္​း။
      အင္​း၊ ဒီလို ညံ ့သက္​တဲ့ ခႏၶာကိုယ္​​ေလးနဲ႔မ်ား တစ္​​ညလံုး အိပ္​လိုက္​ရရင္​ ေစာင္​မလို​ေတာ့ဘူးပ။ တင္​းၾကပ္​စြာ ​ေပြ႕ဖက္​မိျပန္​သည္​။
      မနက္​လင္​း​ေတာ့ ကိုယ္​​ေတာ္​​ေခ်ာက မထ​ေသး။ ဖက္​ထားသည္​့ လက္​ကို မခြာခ်င္​ ခြာခ်င္​ ခြာ၍ မ်က္​နွာသစ္​ဖို႔ ျပင္​သည္​။
      ကိုယ္​​ေတာ္​​ေခ်ာ၏ မ်က္​နွာဆီ တ၀ႀကီး ထိုင္​​ေငး​ေနမိျပန္​သည္​။ အလြန္​ဆံုး ရွိ​ေလမွ ဆယ္​့ရွစ္​ဆယ္​့ကိုးနွစ္​​ေပါ့။
      သနပ္​ခါး​ေသြး​ေနစဥ္​ အိမ္​က အနည္​းငယ္​ လႈပ္​သည္​မို႔ ျဖည္​းျဖည္​း ထိန္​း​ေသြးရသည္​။ ဟိုက​ေလး နိုးသြားမွ ျဖင္​့ ။ ​ေနာက္​​ေက်ာဆီ လွည္​ၾကည္​့​ေတာ့ သူငယ္​​ေတာ္​က နိုး​ေန​ေခ်ၿပီ။ ၀ိုင္​းစက္​​ေသာ ၊ ညိဳ​ေမာင္​း​ေသာ မ်က္​လံုးနွင္​့ ​ေငး​ေၾကာင္​​ေၾကာင္​ ၾကည္​့​ေနသည္​။
     အို။
     မ်က္​လံုးက​ေလး အရည္​လဲ့ကာ မိႈင္​းဆိုင္​း​ေနပံုက ကရုဏာသက္​ခ်င္​စရာ။ လွစ္​ခနဲ သူ ၿပံဳးျပ​ေတာ့ မိမိုး၏ သနပ္​ခါး​ေသြးသည္​့လက္​က ၾကက္​​ေသ​ေသသြားသည္​။
      `ဘယ္​ကို ​ေရာက္​​ေနတာလဲ´
     ခ်ိဳဝဲကာ ၾကည္​​ေမြ႕​​​ေသာ အသံ​ေအး​ေအး တိုးတိုးက​ေလးရယ္​ပါ။
      `မင္​း​ေလး မူးလဲ​ေနတာ​ေတြ႕လို႔ အိမ္​ကို ​ေခၚထားတာ´
      ​ေခါင္​းကုတ္​ၿပီး ရွက္​႐ြံ ့စြာ ငံု႔ခ်သြားသည္​့ ဟန္​က မိမိုး အျမင္​တြင္​ တစ္​မ်ိဳး ဆန္​း​ေနသည္​။ ထိုမနက္​က ငွက္​က​ေလး​ေတြ ျမဴး​ေနသည္​။ ​ေဆာင္​းမနက္​ ​ေလျပည္​သည္​ အရင္​လို စိမ္​့​ေန​ေအာင္​ ခ်မ္​းတာမ်ိဳး မဟုတ္​ဘဲ အနည္​းငယ္​ ​ေႏြး​ေနသည္​။ သနပ္​ခါး​ေလးကို အလွဆံုးလိမ္​းျခယ္​ လိုက္​ သည္​။ အလွဆံုး​ ဆို​ေပမယ္​့ မိမိုး အထင္​သာ ျဖစ္​၏။
      `အစ္​မနာမည္​ ဘယ္​လို ​ေခၚလဲ´
      `မိမိုး´
      သူက ဒါပဲ ​ေျပာၿပီး ၿငိမ္​​ေနျပန္​သည္​။ အနည္​းငယ္​​ေအး​ေန​ေသးသည္​ထင္​့။ မိမိုး၏ ​ေစာင္​ႏြမ္​းႏြမ္​း​ေလးကို သူက ဖက္​ထား​ေသးသည္​။
      အို န​ံ​ေစာ္​​ေနမလားပဲ။
      မလံုမလဲ နွင္​့ ​ၿပံဳးျပမိ၏။
      `ဗိုက္​ဆာ​ေနၿပီလား အ​ေမာင္​ငယ္​။ ဘာစားမလဲ´
      ​ေမးမယ္​့သာ ​ေမးရတာ။ ကိုယ္​့ဗ​ိုက္​ကိုယ္​ပင္​ မျဖည့္​့နိုင္​​ေသး။ သူ​ေလးသာ စားခ်င္​ရင္​ျဖင္​့ အရက္​ဆိုင္​မွာ ​အေႂကြး သြားယူ​ေပးမိမွာ။     
      `​​ေက်းဇူး​ေနွာ္​၊ ျပန္​ဦးမယ္​´
      မိမိုး မတားျဖစ္​။ စကားမဆိုျဖစ္​။ သူထြက္​သြား​ေတာ့ လမ္​းမဆီ လိုက္​​ေငးျဖစ္​သည္​။ သူသည္​ သံလမ္​း နံ​ေဘး ျမက္​ဖုတ္​မ်ားကို နင္​းကာ လွမ္​းကာနွင္​့ ​ေ၀း​ေ၀းသြား​ေတာ့ သည္​။ ရထား ဥၾသသံ ၾကား​ေတာ့ က​ေလး​ေခ်ာ​ေလးအတြက္​ စိတ္​ပူမိျပန္​၏ ။
     ထို္​မနက္​က ​ေစာ​ေစာစီးစီး က်ီး​ေတြ သာသည္​။ သူ ျပန္​သြား​ေလမွ သာရ​ေလသလား ဟု ​ေတြးကာ ​ေဒါသထြက္​ရ၏။
   မနက္​​ေစာ​ေစာ မူးမူးရူးရူး နွင္​့ ျမစိုးက ​ေစ်းဦး​ေဖာက္​သြားသည္​မို႔ မနက္​စာ အ​ဆင္​​ေျပသည္​။ ညဘက္​ ​ေရာက္​​ေတာ့ မတင္​ၾကည္​အရက္​ဆိုင္​က အဆက္​အသြယ္​နွင္​့ နွစ္​​ေယာက္​ ရသည္​။
     လံု​ေလာက္​​ေပၿပီ။ ျမစိုး ​ေခၚလာ​ေပးသည္​့ လူကိုပင္​ လက္​မခံ​ေတာ့။ ၿမစိုးက​ေတာ့ ​ေနမ​ေကာင္​းလို႔လား ဟု​ေမးသည္​။ အင္​း ဟု ​ေျဖလိုက္​သည္​။ ထို​ေန႔ ညက မိမိုး အိပ္​၍ မ​ေပ်ာ္​။ ျဖဳတ္​ယူထားသည္​့  ဆဲြႀကိဳး​ေလးကို ခပ္​ဖြဖြ ဆုပ္​ကိုင္​ထားမိသည္​။ မ​ေရာင္​းရက္​။
     ဆဲြႀကိဳး​ေလးကို သာ ရင္​ဘတ္​​ေပၚတင္​ကာ ဆုပ္​ကိုင္​​ေနရင္​း မွိန္​း​ေနခ်င္​​ေတာ့၏။ သူ​ေလး ျပန္​လာရင္​ျဖင္​့ ျပန္​​ေပးမိဦးမယ္​။
      လ​ေရာင္​သည္​ ထိန္​ထိန္​ပပ သာ​ေနျပန္​သည္​။ အ​ေအးဓာတ္​သည္​ ပို၍ ကဲလာသည္​ ထင္​၏။ ​ေျခသံၾကားသည္​။ ျမစိုး ျဖစ္​မည္​ ထင္​၏။ လွည္​့မၾကည့္​့ဘဲ `ငါ​ေနမ​ေကာင္​းဘူး ´ ဟု ​ေျပာလိုက္​သည္​။
      `အစ္​မ´
      ငုတ္​ခနဲ ထထိုင္​ လိုက္​သည္​။ ​ေဆာင္​းည ​ေလျပည္​သည္​ သူ႔ထံမွ ​ေရ​ေမႊးနံ ့သင္​းသင္​း က​ေလးကို မိမိုး နွာ၀ဆီ သယ္​​ေဆာင္​ လာခဲ့သည္​ ထင္​၏။ ထြန္​းစရာ ဖ​ေယာင္​းတိုင္​ မရွိ။
      `မီး​ေတာင္​ မရိွဘူးကြယ္​၊ ​ေမွာင္​​ေနတာပဲ၊ အ​ေမာင္​ မူးလာျပန္​ပလား´
     သူက အိမ္​အစြန္​းတြင္​ လႊဲ၍ ထိုင္​သည္​။ မိမိုး ရင္​​ေတြ တဒုန္​းဒုန္​း ခုန္​​ေတာ့၏။ မနက္​က သာခဲ့​ေသာ ​ေ႐ႊက်ီး​ေတြ မိမိုးကို ဘာမွျကိဳမ​ေျပာၾက။ ႀကိဳ​ေျပာလ်ွင္​ ​ေစာင္​​ေလး ဘာ​ေလး ​ေလ်ွာ္​ထားဦးမည္​။
     အို သူက အတူ အိပ္​မွာတဲ့လား။
     `အိမ္​မျပန္​ခ်င္​လို႔´
     `အိမ္​မျပန္​ခ်င္​လို႔´
     မိမိုးက သံ​ေယာင္​လိုက္​႐ြတ္​၏။
     `ဒီမွာ အိပ္​လည္​း ရတာပဲ´
     ​ေျပာၿပီးမွ မိမိုး ရွက္​မိသည္​။ ဖာသည္​ တစ္​​ေယာက္​က မရွက္​သင္​့ဘူး​ေလ မိမိုး ရဲ႕ ဟု မိမိကိုယ္​မိမိ ျပန္​အား​ေပးရသည္​။သူက​ေလး​ေရွ႕မွာ​ေတာ့ မိမိုး ရွက္​တက္​တက္​နိုင္​လွသည္​။
     `မင္​းနာမည္​​ေလး ​ေျပာဦး၊ ၿပီး​ေတာ့ ဘာလို႔  မျပန္​ခ်င္​တာလဲ´
       လ​ေရာင္​အက်တြင္​ တစ္​ျခမ္​းသာျမင္​ရသည္​့ သူ႔မ်က္​နွာကို အငမ္​းမရ ​ေငးၾကည္​့မိ၏။ လ​ေရာင္​သည္​ သူ႔မ်က္​နွာ​ေပၚ က်​ေနသည္​ဟု မထင္​။ သူ႔မ်က္​နွာဆီမွ ျပန္​သာ ​ေနသည္​ဟု ပင္​ထင္​၏။
       ​ေက်ာ္​​​ေမာင္​​ေမာင္​ တဲ့။
       ဆယ္​တန္​းကို နွစ္​ခါ က်သည္​တဲ့။ ရည္​းစားက ထားပစ္​ခဲ့သည္​တဲ့။ အသည္​းကြဲ​ေနသည္​၊ အိမ္​မျပန္​ခ်င္​၊ အိမ္မွာ ​ေနရတာလည္​း အဆင္​မ​ေျပဘူးတဲ့။
       သူ​ေျပာသမ်ွ သူ႔အ​ေၾကာင္​း​ေတြကို စိတ္​၀င္​တစား နား​ေထာင္​ရင္​း အသနား ပိုရျပန္​၏။
       `အစ္​မဆီ အခ်ိန္​မ​ေတာ္​လာရတာ အားလည္​း နာတယ္​။ သြားစရာ လည္​း မရွိဘူး´
       `အားနာစရာ မလိုပါဘူး။​ဒါနဲ႔ မင္​းခ်စ္​သူကိုအ​ေတာ္​​ေလးခ်စ္​သလား အ​ေမာင္​​ေက်ာ္​ရဲ႕´
       `အင္​း ခ်စ္​တယ္​´
       အတူ အိပ္​ခဲ့ၾကသလား ကြယ္​။ ၀န္​တိုပါဘိျခင္​း။ ခ်စ္​သူ​ေတြပဲ​ေလ၊ မိမိုးနဲ႔ ဦးခ်စ္​လိုပဲ ျဖစ္​မ​ေပါ့။ ၿပီး​ေတာ့လည္​း ထားသြားၾကမ​ေပါ့။ မခြဲနိုင္​သူ၊ စြဲလမ္​းရစ္​သူက ငို​ေပမ​ေပါ့။ ခံစားရမ​ေပါ့​ေလ။ ဒါ​ေၾကာင္​့လည္​း ဒီလို ႏုႏု​ေလးသာ​ေနသည္​့ ​ေမာင္​လမင္​း​ေလးက အရက္​​ေသာက္​​ေနတာျဖစ္​မွာ။ ဒါ​ေၾကာင္​့လည္​း မိမိုး ဆီ​ေရာက္​လာတာ ​ေနမွာ။ အခုလည္​း ​မူး​ေနမွာ​ေပါ့။
       `ကဲ ကဲ မင္​းမူး​ေနၿပီ အိပ္​​ေတာ့´
      သူက အလိုက္​သင္​့ လွဲခ်ပါ၏။ လက္​တစ္​ကမ္​းဆီမွ ​ေစာင္​​ေခါက္​​ေလးကို ဆြဲ ယူၿပီး ၿခံဳ​ေပးလိုက္​သည္​။
       ခ်မ္​းလာျပီ။
       မိမိုးက သူ႔နံ​ေဘး ထိုင္​ၿပီး ​ေငး​ေန၏။လ​ေရာင္​မိွန္​မွိန္​၀ယ္​ သူ႔ မ်က္​လံုး ​ေတာက္​​ေတာက္​​ေလး ကို မျမင္​ရ​ေပမယ္​့ မထင္​မရွား ျမင္​​ေနရသည္​ဟုပင္​ထင္​​ေနသည္​။အပ်က္​မတစ္​​ေယာက္​၏ အိမ္​ကို ​ေရာက္​​ေနတာသာ သိရင္​ျဖင္​့ သူ ခ်က္​ခ်င္​း ထြက္​​ေျပးမလားပဲ။
       စိုးရိမ္​လာျပန္​သည္​။
       `ဒီအိမ္​ကို လာရတာ မရွက္​ဘူးလား´
       အရဲစြန္​႔၍ ​ေမးမိသည္​။
       `အစ္​မက မိန္​းမပ်က္​မို႔လို႔လား´
       `အို မင္​းသိ​ေနသလား´
       `အရက္​ဆိုင္​မွာ လူတစ္​​ေယာက္​က အစ္​မ အ​ေၾကာင္​း ​ေျပာ​ေနတာ ၾကားတယ္​။ၿပီး​ေတာ့ ​ေနမ​ေကာင္​းဘူးတဲ့။ ဟုတ္​ရဲ႕လား။ အခု သက္​သာရဲ႕လား ´
       `ဟင္​့အင္​း မသက္​သာဘူးကြယ္​´
       ဘာ​ေၾကာင္​့မ်ား အမူပိုခ်င္​မိသည္​ မသိ။
       သူက ထထိုင္​သည္​။
       `ခ်မ္​းတယ္​၊ အစ္​မမိုး ​ေစာင္​ၿခံဳထားပါ´
       သူ႔ ကိုယ္​​ေပၚမွ ​ေစာင္​ကို ခြာကာ တြန္​းပို႔​ေပးသည္​။ မိမိုးက ျပန္​တြန္​း​ေပးသည္​။
       `အ​ေမာင္​သာ ၿခံဳစမ္​းပါ၊ မိုးက မခ်မ္​းတတ္​ဘူး´
       မခ်မ္​းပါ။ ​
       ေသြး​ေတြ ခပ္​​ေႏြး​ေႏြးဆူ​ေနတာပဲ သိသည္​။
သူ႔မ်က္​နွာ​ေလး ​ေငး​ေနရရင္​ ​ေတာ္​ၿပီ။ သူက ​ပါလာသည္​့ ​ေဆးလိပ္​ဘူး ထဲမွ ​ေဆးလိပ္​တစ္​လိပ္​ ထုတ္​​ေသာက္​သည္​။ မ​ေသာက္​​ေစခ်င္​​ေပမယ္​့ တား၍ မျဖစ္​။ ၿငိဳျငင္​ၿပီး ျပန္​သြား မွာ စိုးသည္​။
       ​ေနာက္​​ေန႔​ေတြမွာ​ေတာ့ သူသည္​ ညတိုင္​း လာၿပီး မနက္​တိုင္​း ျပန္​သည္​။ ညဘက္​ လာတိုင္​းလည္​း စားစရာ တစ္​ခုခု ပါလာတတ္​သည္​။စားစရာ မပါလာရင္​​ေနပါ​ေစ။ သူလာရင္​ပဲ ​ေက်နပ္​လွၿပီ။ သူနွင္​့အတူ ​ေနရလ်ွင္​ပဲ မိမိုး ​ေပ်ာ္​သည္​။ သူ႔ရင္​ဘတ္​ရွိ အက်ီ ၤျကယ္​သီး​ေတြကို ​ေဆာ့ကစား ခ်င္​သည္​။
       `အဲဒီလို​ေကာင္​ကို အ​ေရး​ေပး​ေတာ့ေရာ နင္​ထမင္​း၀လို႔လားမိမိုး၊ ၿပီး​ေတာ့ နင္​ပိုက္​ဆံ ​ေရာ ရလို႔လား။သူက ​ေဖာက္​သည္​​ေတာင္​ ရွာ​ေပးတတ္​မွာ မဟုတ္​ဘူး၊နင္​့လုပ္​စာ ထိုင္​စားမယ္​့​ေကာင္​ဟ၊ မမိုက္​စမ္​းပါနဲ႔ မိမိုးရာ´
       ၿမစိုးက ​ေဒါသတႀကီး ​ေအာ္​​ေျပာ​ခဲ့ေပမယ္​့ မိမိုး တုတ္​တုတ္​မ်ွ မလႈပ္​။
       `သူ ငါ့ကို အခုထိ လက္​ဖ်ားနဲ႔​ေတာင္​ မတို႔ခဲ့ဖူးဘူး ျမစိုး၊ ​ေအး တကယ္​လို႔ သူသာ အလိုရွိရင္​ ငါက ​ေပးမိမွာ။ သူသာ ငါ့ကိုယူရင္​ ငါက ရွာ​ေႂကြးခ်င္​​ေသးတာ´
       `နင္​သူ႔ကို ခ်စ္​​ေနပလား´
       သည္​​ေတာ့ မိမိုး ဆတ္​ဆတ္​ခါ နာသည္​။
       `ဟင္​့အင္​း၊ ခ်စ္​တယ္​ ဆိုရင္​ သူနဲ႔ ငါ အိပ္​ခ်င္​မွာ​ေပါ့။ ဦးခ်စ္​ နဲ႔ ငါ ခ်စ္​တုန္​းကလည္​း အိပ္​တာပဲ၊ နင္​ ငါ့ကို ခ်စ္​တယ္​ ​ေျပာ​ၿပီး အတူ အိပ္​ၾကတာပဲ ၊ အခုက သူ႔အ​ေပၚမွာ ငါ အဲဒီလို စိတ္​မ်ိဳးမရွိဘူး ​ေသနာရဲ႕။ သူ႔ရင္​ခြင္​ထဲ မွီ​ေနခ်င္​တာမ်ိဳး၊ သူနဲ႔ ​ေနရရံုနဲ႔ ​ေက်နပ္​​ေနတာမ်ိဳး၊ သူကလည္​း ငါ့ကို နင္​့လို ခ်စ္​တယ္​မ​ေျပာဘူး´
       ျမစိုးက ​ေခြးမ ဟုဆဲ သည္​။
       `​ေယာက်ၤားျဖစ္​ၿပီး မိန္​းမတစ္​​ေယာက္​နဲ႔ အတူမအိပ္​ခ်င္​တဲ့ ​ေကာင္​ ရွိမလား´ ​ေအာ္​ၿပီး ထြက္​သြားသည္​။
       မိမိုး သူနဲ႔ အိပ္​ဖို႔ ဆႏၵမရွိ​ေခ်။ သူ႔လိုခ်င္​တာ ​ေပးခ်င္​တာမ်ိဳး။ သူလည္​း အတူအိပ္​သည္​ သည္​ ဆို​ေပ​ေသာ္​ျငား ​ေဖာက္​ျပန္​စိတ္​ မရွိခဲ့။ သည္​လိုျမင္​့ျမတ္​မူမ်ိဳးကို မိမိုးခ်စ္​သည္​။ သူက​ေလးဟာ အျပစ္​ကင္​းစင္​တဲ့ က​ေလး​ေလးပါပဲ ဟု မိ​မိုး​ေတြးသည္​။
       မိမိုး အလုပ္​လုပ္​ခ်ိန္​ ဆိုလ်ွင္​ သူက အရက္​ဆိုင္​ဘက္​​ေရွာင္​​ေပးတတ္​သည္​။ မိမိုး သြား​ေခၚမွ ျပန္​လာသည္​။ မိမိုးနွင္​့အတူ ညစာစားသည္​။ မိမိုးရသည္​့ ပိုက္​ဆံနွင္​့ သူ႔ကို ​ေႂကြးရတာ​ေလာက္​ ပီတိျဖစ္​တာမရွိ။
       ညဘက္​ အိပ္​လ်ွင္​လည္​း ​ေက်ာခ်င္​းကပ္​အိပ္​ရင္​း သူ႔​အ​ေၾကာင္​း​ေတြ​ေျပာခိုင္​းၿပီး နား​ေထာင္​ရသည္​မွာ မရိုးနိုင္​​ မအီနိုင္​။
       `အရက္​ဆိုင္​က မၾကည္​က က်ြန္​​ေတာ္​နဲ႔ မိုးကို ညား​ေနၾကၿပီလား လို႔ ​ေမးတယ္​´
       `မင္​းက ဘယ္​လို ​ေျဖလိုက္​သလဲ´
       `က်ြန္​​ေတာ္​က ရယ္​​ေနတာ​ေပါ့´
       `ရယ္​မ​ေနနဲ႔ အ​ေမာင္​ရဲ႕။ ခင္​လို႔ လာ​​ေနတာလို႔ ​ေျပာရတယ္​၊ မိုးလို မိန္​းမတစ္​​ေယာက္​နဲ႔ ခင္​ရတာ​ေတာင္​ မင္​း သိကၡာက်လွၿပီ၊ ျဖစ္​နိုင္​ရင္​ ဒီကို မလာတာ ပို​ေကာင္​းပါတယ္​၊ အိုကြယ္​ မင္​းဒီကို မလာပါနဲ႔​ေတာ့၊ ဖာသည္​ တစ္​ေယာက္​ အိမ္​ကို မင္​းမလာသင္​့ဘူး´
       တား​ေပမယ့္​့လည္​း လာၿမဲသာ။
       မိမိုးကလည္​း မ​ေျပာရက္​၊ မနွင္​ရက္​။ သူ႔ကို နွင္​ရသည္​မွာလည္​း  မိမိုး ရင္​နာလွသည္​။ ကိုယ္​့နွလံုးသားကို ကိုယ္​တိုင္​ ဆြဲျဖဳတ္​လိုက္​သလို ရွိ၏။
       ​ရင္​းနီးရံုနွင္​့ပင္​ သူ သိကၡာ က်လွၿပီ​ေကာ။ အမွန္​အတိုင္​း ​ေျပာရလ်ွင္​ သူ႔ကို မိမိုးဆီ မလာ​ေစခ်င္​​ေတာ့ပါ။ ၿပီးလ်ွင္​လည္​း သူကို မိမိုး မခြဲခ်င္​ျပန္​။သူ႔နႈတ္​ခမ္​း​ေတြဆီ တစ္​၀ႀကီး ​ေငးၾကည္​့​ေနခ်င္​သည္​။ အ​ေက်ာ္​ဟု ​ေခၚရသည္​ကို အားမရ။ အ​ေမာင္​ဟု လည္​း မ​ေခၚခ်င္​။ ​ေမာင္​ လို႔ တိုးဖြဖြ ​ေခၚခ်င္​​ေနတာပါပဲ။ ခ်စ္​သည္​း​ေလး ၊ သည္​းညႇာခိုင္​​ေလး လို႔ ​ေခၚခ်င္​တယ္​။ စိတ္​တြင္​းမွ ​ေခၚရသည္​လည္​း အားမရွိျပန္​။
       `​ေမာင္​​ေရ၊ ​ေမာင္​​ေရ႕၊ ခ်စ္​ဆံုးသည္​းပြတ္​​ေလး​ေရ႕´
       သူျပန္​သြားခ်ိန္​တိုင္​း မိမိုး နႈတ္​မွ တိုးဖြဖြ ​ေခၚၾကည့္​့သည္​။ တိုးဖြဖြ လည္​း အားမရျပန္​။သူျပန္​သြားရာ သံလမ္း​တစ္​​ေလ်ွာက္​ၾကား​ေလ​ေအာင္​ ​ေအာ္​​ေခၚလို္က္​ခ်င္​သည္​။
      မိမိုးသည္​ အခ်စ္​ကို ​ေရး​ေတး​ေတး သိလာသည္​။ ဦးခ်စ္​နွင္​့ အတူအိပ္​ခဲ့တာ အခ်စ္​မွ ဟုတ္​ပါ​ေလစ ဟု ​ေတြးလာသည္​။
    အတူ​ေနခဲ့သည္​မွာ ​ေလးငါး ည ​ရွိေပ​ေရာ႕မည္​။ အ​ေတာ္​​ေလး ထိန္​းခ်ဳပ္​နိုင္​သည္​့ ​ေမာင္​။
    သူ႔ဘက္​က မိမိုးအသားကိုပင္​ ပိုင္​စိုးပိုင္​နင္​း မထိခဲ့စဖူး။ မိမိုးဘက္​ကလည္​း ဘာမွ မ​ေတာင္​းဆို ။ အတူ​ေနရရံုနဲ႔ ​ေက်နပ္​​ေနတာပါပဲ။
    တစ္​​ေန႔​ေတာ့ သူ မျပန္​ပါ။
    `က်ြန္​​ေတာ္​ ဆံုးျဖတ္​​ေနတာ ၾကာၿပီ၊ မိုးကို ခ်စ္​တဲ့အ​ေၾကာင္​း ​ေျပာခ်င္​​ေနတာ´
     ​သူ႔ ရင္​ခြင္​​ေမႊး​ေမႊး​ေလးထဲ ​ေျပး၀င္​ငိုခ်ပစ္​လိုက္​ခ်င္​သည္​။သည္​လို ငိုခ်လိုက္​ရင္​​ေတာ့ ဆြတ္​ဆြတ္​ ျဖဴ​ေနသည္​့ သူ႔အက်ီ ၤ ရင္​ဘတ္​ကို ​ေခ်ြးစို​ေနသည္​့ သနပ္​ခါး​ေတြမ်ား စြန္​း​ေလ မလားဟု ​မ၀ံ့့မရဲ ​ေတြးျဖစ္​၏။
     မိမိုး ရင္​​ေတြ တုန္​​ေနသည္​။
  `ဒီအတိုင္​း​ေလးပဲ ​ေနၾကရ​ေအာင္​လား အ​ေမာင္​ရယ္​၊ ၿပီး​ေတာ့ မိုးကို တကယ္​ခ်စ္​တာ​ေရာ ဟုတ္​ရဲ႕လား´
  `အျခားသူ​ေတြနဲ႔ မိုးအိပ္​ရင္​ က်ြန္​​ေတာ္​ ခံစား​ေနရတယ္​ မိုးရဲ႕´
  မိုးမွာ​ေတာ့ အဲဒီလို အိပ္​ၿပီး ရလာတဲ့ ပိုက္​ဆံ​ေလးနဲ႔ သူ႔ကို ​ေႂကြးရတာကို ​ေပ်ာ္​​ေနမိတာ။ သူသာ ခံစား​ေန မယ္​ ဆိုရင္​ သူမသိ​ေအာင္​ အိပ္​မိမွာ။
  `ခ်စ္​တယ္​ မိုးရဲ႕။ ခ်စ္​တယ္​´
  သူက အနားကပ္​ကာ ဖက္​သည္​။ ႏု​ေထြး​ေသာ နႈတ္​ခမ္​းသားနွင္​့ ပါးျပင္​အနွံ နမ္​းသည္​။ မိမိုး၏ ခါးဆီ တင္​းၾကပ္​စြာ ​ေပြ႕ဖက္​လာသည္​။ ၿပီး ​ေက်ာျပင္​ဆီ က်စ္​လစ္​စြာ သိုင္​းဖက္​ျပန္​၏။ သူ႔အသက္​ရွဴသံ​ေတြက တရွဴးရွဴး။ မိမိုးသည္​ မ်က္​လံုး စံုမိွတ္​ထားမိရာမွ ရုတ္​ခနဲ တြန္​းထုတ္​မိလိုက္​၏။
      `မင္​း ငါနဲ႔ အတူ အိပ္​ခ်င္​သလား´
      မိမိုး ငိုခ်င္​လာသည္​။
      သူက မိမိုးကို တြန္​းလွဲ ဖို႔ ႀကိဳးစားသည္​။
      `လႊတ္​စမ္​းပါ ေမာင္​၊ ငါ လက္​မခံနိုင္​ဘူး´
      သူက တအံ ့တၾသ ၾကည္​့သည္​။
      `ငါ မင္​းနဲ႔ အတူ အိပ္​ဖို႔ စိတ္​မရွိခဲ့ဘူး အ​ေမာင္​၊ ငါ ငါလည္​း နင္​့ကို ခ်စ္​တယ္​ဟ။​ေအး  ခ်စ္​တယ္​။ ငါ ငိုခ်င္​​ေနတယ္​ဟာ။ ဒါ​ေပမယ္​့ ခ်စ္​တယ္​ ​ေျပာၿပီး အတူအိပ္​ခ်င္​တာမ်ိဳး မဟုတ္​ဘူး၊ ငါ မသိဘူးဟာ။ ငါ့အခ်စ္​က ထူးဆန္​းတယ္​။နင္​နဲ႔ အတူ​ေနခ်င္​တယ္​။ဒါ​ေပမယ္​့  နင္​့ကို မယူနိုင္​ဘူး။ ၿပီး​ေတာ့ နင္​နဲ႔ မခြဲခ်င္​ဘူး။ ဒါ​ေပမယ္​့ ငါ့ဆီ မလာ​ေစခ်င္​ဘူးဟ ။ နင္​့ကို ငါဆီ မလာ​ေစခ်င္​ဘူး´
      `ပိုက္​ဆံ မ​ေပးနိုင္​လို႔လား´
      အသည္​းစိုင္​ သည္​ စစ္​ခနဲ က်ဥ္​ခနဲ ဆတ္​ဆတ္​ခါ နာလွသည္​။
  `ဖာသည္​ တစ္​​ေယာက္​ရဲ႕ အခ်စ္​က ပိုက္​ဆံနဲ႔ မဆိုင္​ဘူး။ နင္​ ငါ့ဆီမလာပါနဲ႔​ေတာ့ ​ေမာင္​ရယ္​၊ ငါ့ကို ခ်စ္​တယ္​လို႔ မ​ေျပာပါနဲ႔´
      မိမိုးသည္ ရွိုက္​ႀကီး တငင္​ ငိုခ်လိုက္​သည္​။ ၿပီး လ်ွင္​ ယိုင္​နဲ႔နဲ႔အိမ္​အို ​ေလး​ေပၚမွ ထြက္​​ေျပး​ေတာ့သည္​။ သံလမ္​း ဆီ ​ေရာက္​​ေတာ့ အားပါးတရ င္ိုျပန္​သည္​။
      ငိုရသည္​တဲ့။
      အခ်စ္​ဆိုတာ ဘာလဲ။
      ဦးခ်စ္​ လို ခ်စ္​တယ္​ ​ေျပာၿပီး အတူအိပ္​ခ်င္​တာမ်ိဳး မဟုတ္​။ သည္​ထက္​ သည္​့ထက္​ အစစအရာရာ သာလြန္​​ေၾကာင္​း သိ​ေနသည္​။
      ​ေမာင္​က​ေရာ အျခားသူ​ေတြလို ခ်စ္​တယ္​​ေျပာၿပီး အတူအိပ္ ခ်င္​တာပဲလား။ ​ေငြ​ေပး ​ေပ်ာ္​တတ္​သလား ​ေမာင္​ရဲ႕။
      ` အခ်စ္​ဆိုတာ အတူအိပ္​တာထက္​ ပိုတယ္​ ​ေမာင္​ရဲ႕၊ ဘာမွ မက်ဴးလြန္​ရလည္​း ငါ နင္​့ကို ခ်စ္​တာပဲ ​ေမာင္​ရဲ႕။ ဘာလို႔မ်ား နင္​့အသက္​ရွဴသံ​ေတြ ျပင္​းလာရတာလဲ ​ေမာင္​ရယ္​။ ငါ ခ်စ္​သလို မခ်စ္​နိုင္​ဘူးတဲ့လား၊ ​ေယာက်ၤား​ေတြ ဟာ ဒီလိုပဲလား။ မျဖဴစင္​နိုင္​ၾကဘူးလား ကြယ္​´
      ငို​ေနရင္​းက အိမ္​ဘက္​ဆီ ​ေလးတြဲစြာ ျပန္​လာခဲ့သည္​။ သံလမ္​းသည္​ ​ေမွာင္​အတိ။ အိမ္​ဆီမွ သူ႔အရိပ္​ကို ျမင္​ရသည္​။ မိမိုး ​ေျခလွမ္​းတို႔ တန္​႔​ေနသည္​။
သူ႔ အရိပ္​က တ​ေ႐ြ႕​ေ႐ြ႕ ​ေ၀းသြားသည္​။
         အိမ္​ဆီ ​ေျပးၾကည္​့​ေတာ့ ​ေသခ်ာၿပီ။ သူမရွိ​ေတာ့ၿပီ။ ​
         ေမွာင္​အတိ။
         `ဦးခ်စ္​နဲ႔ ငါ့​ေဖာက္​သည္​​ေတြလို နင္​့ကို တစ္​တန္​းထဲ မထား​ခ်င္​ဘူး´
         မိမိုးသည္​ ​ေျပာရင္​း ငို​ေနသည္​။
         ​သံလမ္​းဆီ ​ေငး​ေမ်ွာ္​ ၾကည္​့​့မိျပန္​သည္​။ ​ၾကယ္​​ေရာင္​သာ ရွိသည္​။ ေရွ႕တြင္​​ေတာ့ လင္​းမွာပါ​ေလ။ သူ႔ အျပန္​လမ္​း​ေျဖာင္​့မွာပါ​ေလ။
         အ​ေမွာင္​ထဲရွိ အိမ္​အို​ေလး​တြင္​ မိမိုး ငို​ေနသည္​။
         ​ေအး​ေပါ့။ နင္​ ငါနဲ႔ ​ေ၀းသြားၿပီ​ေပါ့။မိန္​းမပ်က္​တစ္​​ေယာက္​ရဲ႕ ခ်စ္​သူအျဖစ္​ မ​ေနရ​ေတာ့ဘူး​ေပါ့။ အဲဒါလည္​း ငါ့အခ်စ္​ပဲ ​ေမာင္​ရဲ႕။ ငါ နင္​့ကို ခ်စ္​တယ္​ဟ။
         မိမိုးသည္​ ၿပံဳး​ေနလ်က္​က ရွိုက္​ကာ ရွိုက္​ကာ ငို​ေန​ေတာ့သည္​။
     
         ဝါႏု​ေသာ္
Credit 👆👆