'' အ, မနာပ " ( ပုံျပင္ )

'' အ, မနာပ "  ( ပုံျပင္ )
********************

တစ္ခါက ေက်းလက္ေတာရြာေလး တစ္ခုမွာ
ပရဟိတလုပ္တဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးရွိသတဲ႔။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးက စကားကို အပိုသိပ္မေျပာဘူး
ရိုးရိုးေျဖာင့္ေျဖာင့္ပဲ ေနတယ္။

ရြာထဲက ေဒၚဘုတ္ဆုံဆိုတဲ႔
အမ်ိဴ းသမီးႀကီးက စကားတုံးတိနဲ႔ အပိုမပါ
လိုရင္းကို တည္းဒိုးေျပာတတ္တဲ႔
ဘုန္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ အက်င့္ကို သေဘာမက်ဘူး။
သူက ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြဆက္ဆံ ေစခ်င္တယ္။

ေဒၚဘုတ္ဆုံက ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကုိ
ေငြေတြလာလွဴ တယ္။ ေငြလွဴတဲ့ အလႈဳရွင္ဆိုျပီး
မ်က္နွာသာေပးတာ၊ ဦးစားေပးတာလိုခ်င္တယ္္၊
သုိ႔ေပမဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကေတာ့ ပုံမွန္ပါပဲ။

ဒါကို ေဒၚဘုတ္ဆုံက မေက်နပ္
ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို စိတ္ဆိုးသြားတယ္။

ေဒၚဘုတ္ဆုံက ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို
မေက်နပ္ေတာ့ ရြာထဲမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး
မေကာင္းသတင္းကို လုပ္ႀကံဇာတ္ခင္း၍
အမနာပ ေျပာဆိုပါေတာ့တယ္။

ဒီလုပ္ဇာတ္ အတင္း သတင္းေတြကို
သူကုိယ္တိုင္း ေက်းနပ္ သေဘာက်ျပီး
ထပ္ခါထပ္ခါ ခ်ဲ႕ကားျပီး ေျပာေနေတာ့တာေပါ့။

ေျပာရင္း ေျပာရင္း အခ်ိန္ကာလ
တစ္ခုေရာက္ေတာ့ သူေျပာတာ မမွန္မွန္း
သိလာတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို
ျပန္လည္ ဝန္ခ်ေတာင္းပန္မယ္လို႔
သူ စဥ္းစားတယ္။

ဒါနဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးဆီသြားျပီး
သူ အမနာပ ေလ်ွာက္ေျပာခဲ႔တဲ႔
လုပ္ဇာတ္သတင္းေတြ အတြက္
သူ ေနာင္တရပါျပီး၊ ခြင့္လႊတ္ေပးပါလို႔
ေဒၚဘုတ္ဆုံက ေတာင္းပန္တယ္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးကလည္း ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။
ဒါေပမဲ႔ သူ႕ကို တစ္ခုေတာ့ ျပန္လုပ္ေပးပါလို႔
ေတာင္းဆိုတယ္။

ေဒၚဘုတ္ဆုံကလည္း လုပ္ေပးပါမယ္ေပါ့
ဒါနဲ႔ ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ေဒၚဘုတ္ဆုံကို
ရြာဦးေက်ာင္း ေတာင္ထိပ္ေပၚက ေစတီေလး
ဆီသြားနွင့္ပါလို႔ ခိုင္းတယ္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးက အခန္းထဲဝင္သြားျပီး
ေခါင္းအုံးတစ္လုံးနဲ႔ ကက္ေႀကးတစ္လက္
ဝင္ယူျပီး ေတာင္ထိပ္က ေစတီေလးေပၚ
တတ္လိုက္လာပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျမာက္ေလက
တဟူးဟူးတိုက္ေနျပီ ရြာေလးက
ေတာင္ဘက္မွာ၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔
ေဒၚဘုတ္ဆုံတို႔က ေစတီေလးကေန
ရြာေလးဆီကို ေငးေမ်ွာ္ႀကည့္ေနႀကတယ္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးက သူ႔လက္ထဲ ကိုင္ယူလာတဲ႔
 ေခါင္းအုံးကို ကက္ေႀကးနဲ႔ ထိုးခဲြ၊ ဆုတ္ျဖဲ
လိုက္ျပီး ေဒၚဘုတ္ဆုံ လက္ထဲေပးတယ္။
ေခါင္းအံုးထဲက မႈိ႔ေတြ ေလထဲ သြန္ခ်လိုက္ပါ
လို႔ခိုင္းတယ္။

ေဒၚဘုတ္ဆုံက သြန္ခ်လိုက္တယ္။
ေဒၚဘုတ္ဆုံ သြန္ခ်လိုက္တဲ႔ မႈိ႕ေတြကို
ေလက ေနရာအနွံ႕သယ္ေဆာင္သြားတာေပါ့။
လယ္ကြင္းေတြ၊ ရြာလယ္လမ္းမတစ္ေလ်ွာက္၊
စာသင္ေက်ာင္းထဲ၊ အိမ္ေတြဆီ၊ ေစ်းတန္း
ဆိုင္ခန္းေတြ၊ ရြာထိပ္က အေဝးေျပးကားဂိတ္၊
ကားဂိတ္မွာ ရပ္ထားတဲ႔ ကားေပၚေတာင္မွ
ပါသြားျပီး မႈိ႔အခ်ိဴ ႕က အေဝးရပ္ေတြဆီ
ပါသြားတယ္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ ေဒၚဘုတ္ဆုံတို႔ဟာ
ေလနဲ႔အတူ လႊြင့္ပါေနတဲ႔ မႈိ႔ေတြကုိ
အခိ်န္ေတာ္ေတာ္ႀကာတဲ႔အထိ တိတ္ဆိတ္စြာ
ေငးႀကည့္ေနတယ္။ အခ်ိန္အတန္ႀကာမွ
ဘုန္းေတာ္ႀကီးက ေဒၚဘုတ္ဆုံဘက္ လွည့္ျပီး
 ''အခု ဒကာမ ေလထဲ သြန္ခ်လိုက္တဲ႔
လဲမႈိ႔ေတြအားလုံးကို တစ္ခုမက်န္ ျပန္လိုက္
ေကာက္ေပးပါလို႔ ခိုင္းတယ္။''

ဘုန္းေတာ္ႀကီးရဲ႕စကားကို ႀကားေတာ႔
ေဒၚဘုတ္ဆုံလည္း လန္႔ဖ်န္႕သြားျပီး
''ဟာ…ဒါ…ဒါ…လုံးဝ မျဖစ္နိုင္ေတာ့တဲ့ကိစၥပဲ ''
ဆိုျပီး ျပန္ေျပာပါတယ္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးက
 '' မျဖစ္နိုင္ဘူးဆိုတာ ဘုန္းႀကီးသိပါတယ္။''
''အဲဒီ လဲမိႈ႔ေတြဟာ ဒကာမ အမနာပ
ေျပာလိုက္တဲ႔ ဘုန္းႀကီးရဲ႕အေႀကာင္း
မေကာင္းေျပာတာေတြလိုပါပဲ။ '' ဒါေတြကုိ
ဒကာမက အစျပဳျပီး လြႊင့္ထုတ္ခဲ႔တယ္။
လဲမႈိ႔ေတြဟာ ရပ္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။
သူေရာက္ရာအရပ္ကေန
ဆက္လႊြင့္သြားေနမွာပဲ၊ ဒကာမက
ဒကာမေျပာခဲ႔တာေတြ မမွန္ပါဘူးလို႔
လူဘယ္နွစ္ေယာက္ေလာက္ကို
လိုက္ရွင္းျပနိုင္မွာလဲ…?

ေဒၚဘုတ္ဆုံ အေျဖေပးရန္ စကားမရွိ၊
ဝမ္းနည္းစြာ သ႔ူအမွားတြက္ ရႈိက္ငိုေနေလရဲ႕…

___________________________________
အသိနည္းေသာ လူမိုက္သည္…
>သူတစ္ပါးတို႔၏ အျပစ္ကို ျမင္လြယ္၏။
>မိမိ၏ အျပစ္ကုိကား ျမင္နိုင္ခဲ၏။
ထိုသူသည္ ဖဲြကို လႊင့္သကဲ႔သုိ႔ သူတစ္ပါးတို႔၏
အျပစ္ကို လႊင္႔၏။

စဥ္းလဲ ေကာက္က်စ္ေသာ ငွက္မုဆိုးသည္
မိမိကုိယ္ကိို သစ္ရြက္ ခ်ဳံႏြယ္စသည္ျဖင့္ ဖုံးကြယ္သကဲ႔သုိ႔
မိမိ၏ အျပစ္ကို မုူကား ဖုံကြယ္၍ ထား၏။
(ဓမၼပဒ၊၁၈-မလဝဂ္၊ မဏၬကေသ႒ိဝတၳဳ )

အႀကင္သူသည္
>သူတစ္ပါးတို႔၏  ၾကမ္းတမ္း ဝန္တို မလိုေသာ
စကားတို႔ကို နွလုံးမသြင္းအပ္။
>သူတစ္ပါး၏ ေကာင္းေသာအမႈ၊ မေကာင္းေသာအမႈ
ျပဳ မျပဳကို မႀကည့္ရႈ မဆင္ျခင္ရာ။

မိမိ၏ ေကာင္းေသာအမႈ၊ မေကာင္းေသာအမႈ ျပဳ မျပဳကိုသာ
လ်ွင္ ႀကည္႔ရႈ ဆင္ျခင္ရာ၏။

(ဓမၼပဒ)

#Credit    ျမိဳ႕မ ႀကယ္တာရာ
                 *****************
                                  S.G.

ျပန္လည္မ်ွေဝေပးပါသည္။