ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္း

ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္း
_________________

လင္ကြန္းေခတ္မတုိင္ခင္တုန္းက အေမရိကန္ေတာင္ပုိင္းမွာ လူမည္းတုိင္းသည္ ကြၽန္လူတန္းစားပဲ။ဘယ္ေတာင္ပုိင္းသားကမွ လူမည္းေတြကုိ အထင္မႀကီးဘူး။က႐ုဏာသက္တဲ့သူတခ်ိဳ႕ ႐ွိေကာင္း႐ွိႏုိင္ေပမယ့္ ဘယ္လူျဖူကမွ အထင္မႀကီးဘူး။ဥပေဒအရတရားဝင္ဖိႏွိပ္ထားေလေတာ့ ဘယ္လူမည္းကမွ
 ေတာ္မလာဘူး။ထက္မလာဘူး။

လူမည္းေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္သည္လည္း နိမ့္က်ခဲ့တယ္။ဖိလုိ႔ ပိတဲ့သေဘာေပါ့ေလ။
ညစ္ပတ္တယ္။သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ ကြၽန္စိတ္ဝင္ေနတယ္။လူမည္းေတြဟာ စာသင္ခြင့္မ႐ွိဘူး။
ဒါေၾကာင့္ လူမည္းေတြက စာမတတ္ၾကဘူး။

"လူလူခ်င္း ဘာႏွိမ္စရာ႐ွိလဲ”ဆုိတဲ့ အေတြးအေခၚဟာ အဲ့ဒိေခတ္ အဲ့ဒိေဒသမွာ မ႐ွိခဲ့ဘူး။
ဖိႏွိပ္သူနဲ႔ ဖိႏွိပ္ခံသူၾကားမွာ ေက်နပ္မႈ႐ွိေလေတာ့ ဘာေတာ္လွန္ေရးမွ မ႐ွိခဲ့ဘူး။
သိပ္ဆုိးရြားတဲ့ ကြၽန္ပုိင္႐ွင္ႀကီးေတြရဲ႕ဒဏ္က မခံႏုိင္ေတာ့တဲ့ လူမည္းတခ်ိဳ႕ဟာ ကြၽန္စနစ္မ႐ွိတဲ့ အေမရိကန္ေျမာက္ပုိင္းကုိ ထြက္ေျပးၾကတယ္။အေမရိကန္ေျမာက္ပုိင္းသားေတြဟာ ကြၽန္စနစ္ရဲ႕ ေလာင္းရိပ္ကေန လြတ္ကင္းၾကသူေတြမုိ႔ အႏွိပ္စက္ခံကြၽန္ေတြကုိ သနားၾကတယ္။ကယ္တင္ၾကတယ္။ေျမာက္ပုိင္းသားေတြက ကြၽန္ေတြကုိ ကယ္ထားတာကုိ ေတာင္ပုိင္းသားကြၽန္ပုိင္႐ွင္ေတြက မေက်နပ္ၾကဘူး။
ဒီေတာ့ ေတာင္ပုိင္းအစုိးရကုိ တုိင္ၾကားၿပီး ကြၽန္ေတြကုိ မကယ္တင္ရအမိန္႔ကုိ ထုတ္ျပန္ေစခဲ့တယ္။
ကယ္ခဲ့ရင္ ျပစ္ဒဏ္သင့္ေစေပါ့ေလ။

တကယ္ခံေနရတဲ့ ကြၽန္ေတြဟာ သူတုိ႔ကုိသူတုိ႔ ခံေနရမွန္းမသိဘူး။စာမတတ္ဘူး၊အေတြးအေခၚမ႐ွိဘူး။သတၱိမ႐ွိဘူး။ ႐ုိက္သြင္းခံထားရတာက လူျဖဴသခင္ေတြကုိ သစၥာ႐ွိဖုိ႔၊လူျဖဴသခင္ေတြကုိ ေၾကာက္ရြ႔ံ႐ုိေသဖုိ႔သာ သူတုိ႔သိတယ္။အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စာတတ္ေျမာက္သြားတဲ့ ကြၽန္တခ်ိဳ႕ကေတာ့ မ်က္စိပြင့္နားပြင့္ျဖစ္လာၿပီး ကြၽန္စနစ္ရဲ႕ ဆုိးက်ိဳးကုိ ျမင္လာတယ္။အဲ့ဒိထဲမွာ ထင္႐ွားတဲ့ လူမည္းကြၽန္တစ္ဦးက ဖက္ဒရစ္ ေဒါက္ဂလက္စ္။
သူ႔သခင္မ ဆုိဖီယာေအာက စာသင္ေပးလုိ႔ စာတတ္ေျမာက္ခဲ့ၿပီး သူ႔ကုိသူတုိးတက္ေအာင္ႀကိဳးစားတယ္။ကြၽန္ဘဝကေန သူ႔ကုိသူျပန္ေရြးတယ္။သူ႔သခင္ကလည္း သူ႔ကုိလႊတ္ေပးခဲ့တယ္။အဲ့ဒိေနာက္ ကြၽန္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရးကုိ တစ္စုိက္မက္မက္လုပ္ခဲ့တယ္။

သူမ်ားကိစၥဝင္မရႈပ္ခ်င္ေတာ့တဲ့ ေျမာက္ပုိင္းသားအမ်ားစုကေတာ့ ကြၽန္မကယ္ရ ဥပေဒထြက္ၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ထြက္ေျပးကြၽန္ေတြကုိ ကယ္မထားေတာ့ဘူး။
အဲ့လုိနဲ႔ ၁၈၅၂ခုႏွစ္ေလာက္မွာ ကြၽန္စနစ္ကုိ မုန္းတီးတဲ့ ခရစ္ယာန္သင္းအုပ္ဆရာရဲ႕ သမီးက ကြၽန္စနစ္ရဲ႕ဆုိးက်ိဳးကုိ ေဖာ္ျပတဲ့ ဝတၳဳတစ္အုပ္ေရးတယ္။ဒီစာေရးဆရာမက ဘာသာေရးယုံၾကည္မႈျပင္းထန္ေလေတာ့ ကြၽန္စနစ္ဟာ သမၼာက်မ္းစာကုိ ဆန္႔က်င္တယ္လုိ႔ သူမကျမင္တယ္။ဒါေၾကာင့္လည္း "Uncle Tom's cabin”အမည္ရတဲ့ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္ေရးၿပီး
ကြၽန္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရးကုိ လႈံ ့ေဆာ္ခဲ့တယ္။
အဲ့ဒိေခတ္အခါကတည္းက အေမရိကန္ဟာ စာဖတ္အားသိပ္ေကာင္းတဲ့ႏုိင္ငံေပါ့။
၂ပတ္အတြင္းမွာ စာအုပ္၄၀၀၀၀ေရာင္းကုန္တယ္။ေနာက္ပုိင္းမွာ ေျမာက္ပုိင္းသားစာတတ္သူေတြထဲမွာ ဦးေလးတြန္ ဝတၳဳကုိ မဖတ္ဖူးသူမ႐ွိသေလာက္ပဲ။စာမတတ္သူေတြကုိလည္း စာတတ္သူေတြက ဖတ္ျပၾကေတာ့ ေျမာက္ပုိင္းသားအားလုံးနီးပါးဟာ ကြၽန္စနစ္ကုိ မုန္းတီးသြားၾကတယ္။စာေရးဆရာမနာမည္က ဟားရီးယက္စ္ဘီခ်ာစတူး။

ဒီဝတၳဳေက်ာ္ၾကားသြားေတာ့ ေတာင္ပုိင္းသား ကြၽန္ပုိင္႐ွင္ႀကီးေတြက စာေရးဆရာမကုိ မုန္းတီးၾကတယ္။
ၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြျပဳလုပ္ၾကတယ္။တကယ္အဖိႏွိပ္ခံရတဲ့ကြၽန္ေတြက ေတာ္လွန္ရေကာင္းမွန္းမသိခင္မွာ မဆီမဆုိင္ ေျမာက္ပုိင္းသားေတြက ကြၽန္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရး လႈပ္႐ွားမႈေတြ ျပဳလုပ္လာၾကတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ ေျမာက္ပုိင္းနဲ႔ေတာင္ပုိင္းဟာ ကြၽန္အေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ပဋိပကၡေတြျမင့္တက္လာရာက ျပည္တြင္းစစ္ဆီသုိ႔ ဦးတည္လာခဲ့တယ္။

ေအဗရာဟင္လင္ကြန္း သမၼတျဖစ္လာတဲ့အခါ ေျမာက္ပုိင္းဗဟုိအစုိးရကေန ေတာင္ပုိင္းအစုိးရကုိ က်ြန္စနစ္ ဖ်က္သိမ္းဖုိ့ရာဇသံေပးတယ္။
ဒါကုိ ေတာင္ပုိင္းအစုိးရက လက္မခံဘဲ
 ခြဲထြက္ဖုိ႔ေတာင္းဆုိတယ္။
အေမရိကန္ရဲ႕ ဖြဲ့စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒမွာ.
"မည္သည့္အခါမွ ခြဲထြက္ခြင့္မ႐ွိ”ဆုိတဲ့အခ်က္ပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ ေျမာက္ပုိင္းဗဟုိအစုိးရဟာ ေတာင္ပုိင္းအစုိးရကုိ သူပုန္အစုိးရအျဖစ္ ေၾကျငာၿပီး ျပည္တြင္းစစ္ စတင္ပါေတာ့တယ္။

စာေရးဆရာမ မာဂရက္မီခ်ယ္ေရးတဲ့
"Gone with the wind ”ဝတၳဳႀကီးဟာ အေမရိကန္ျပည္တြင္းစစ္ကုိ သမုိင္းေနာက္ခံထားၿပီး ေတာင္ပုိင္းရဲ႕အေျခအေနကုိ တင္ျပတဲ့ ဂႏၶဝင္ဝတၳဳႀကီးပါ။(ေလ႐ူးသုန္သုန္ အမည္နဲ႔
ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္သည္)
အဲ့ဒိဝတၳဳကုိ ကုိးကားၿပီး ေတာင္ပုိင္းသားေတြရဲ႕
ရႈေထာင့္ကေန တင္ျပခ်င္ပါေသးတယ္။

ဒီျပည္တြင္းစစ္ဟာ ကြၽန္စနစ္ကုိ အေျခခံတဲ့ စစ္ပါ။အုိးကမပူ စေလာင္းပူဆုိသလုိ ကြၽန္ေတြက မဆန္႔က်င္ရဘဲ ကြၽန္မဟုတ္သူေတြက ဆန္႔က်င္ၾကတဲ့အျဖစ္။
ကြၽန္ေတြကုိယ္တုိင္ကလည္း ေျမာက္ပုိင္းသားေတြကုိ မုန္းတီးၾကတယ္။သူတုိ႔သခင္ေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကုိ ေျမာက္ပုိင္းသားေတြက
 ဖ်က္ဆီးေတာ့မွာေလ။ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတြကုိယ္တုိင္က ကြၽန္စနစ္ကုိဆန္႔က်င္တဲ့ ေျမာက္ပုိင္းသားေတြကုိမၾကည္ဘူး။
ေတာင္ပုိင္းသားေတြဟာ လယ္ယာစုိက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ အသက္ေမြးၿပီးေတာ့ ေ႐ွး႐ုိးစြဲသိပ္ဆန္တယ္။အယူသီးၾကတယ္။ပညာေရးကုိ အားမေပးဘူး။ဒါေၾကာင့္လည္း လြတ္လပ္ပြင့္လင္းတဲ့ ေျမာက္ပုိင္းယဥ္ေက်းမႈကုိ ရႈံ ့ခ်ၿပီး ေျမာက္ပုိင္းသားေတြကုိလည္း အ႐ုိင္းအစုိင္း(Yankee) လုိ႔ သမုတ္ၾကတယ္။စက္မႈဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ေျမာက္ပုိင္းကုိ မယွဥ္ႏုိင္မွန္း သူတုိ႔ကုိသူတုိ႔မသိဘူး။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အထင္ႀကီးတယ္။ေျမာက္ပုိင္းကုိ အထင္ေသးတယ္။ဒီလုိနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ ေလးႏွစ္အတြင္းမွာ ေတာင္ပုိင္းက လူငယ္လူရြယ္ေတြဟာ အေသအေပ်ာက္မ်ားခဲ့ၿပီး စစ္ရႈံးခဲ့တယ္။ေတာင္ပုိင္းအစုိးရက လက္နက္ခ်ၿပီးေနာက္ လူမည္းကြၽန္ေတြကုိ လြတ္ေျမာက္ခြင့္ေပးခဲ့တယ္။

ေျမာက္ပုိင္းဘက္က စစ္ကုိလုိလားသူေတြမွာ
ႏွစ္မ်ိဳးႏွစ္စား႐ွိတယ္။
ကြၽန္စနစ္ကုိ တကယ္မႀကိဳက္လုိ႔ ေတာ္လွန္လုိသူနဲ႔ မိမိအက်ိဳးစီးပြားျဖစ္ထြန္းဖုိ႔ စစ္ကုိလုိလားသူရယ္လုိ႔ ႏွစ္ပုိင္းကြဲတယ္။
ကုိယ္က်ိဳး႐ွာ ေျမာက္ပုိင္းသားေတြက စစ္ပြဲအၿပီးမွာ စစ္ရႈံးသူေတာင္ပုိင္းသားေတြကုိ ႏွိပ္ကြပ္တယ္။ စာမတတ္ေပမတတ္ ေယာင္နနျဖစ္ေနတဲ့ လြတ္ေျမာက္ခါစ လူမည္းေတြကုိ ေျမႇာက္ေပးၿပီး ေတာင္ပုိင္းကုိ ဆူပူေစခဲ့တယ္။

ေတာင္ပုိင္းက လူငယ္စစ္သားေတြခမ်ာမွာလည္း မႏုိင္မယ့္စစ္ပြဲကုိ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္အျပည့္နဲ႔ တုိက္ခဲ့ရျခင္းသာ။ကုိယ့္ေျမရဲ႕ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔ အသက္ေပးရတဲ့စစ္လား၊
ကြၽန္ပုိင္႐ွင္ႀကီးေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကုိ ကာကြယ္ရတဲ့စစ္လားဆုိတာကုိ သူတုိ႔မသဲကြဲခဲ့ဘူး။

ကြၽန္စနစ္ခ်ဳပ္ၿငိမ္းဖုိ႔အတြက္ ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့ အရင္းအႏွီးက သိပ္ႀကီးပါတယ္။စစ္ေျမျပင္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ေတာင္ပုိင္းဟာ နလံျပန္ထူဖုိ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ယူခဲ့ရတယ္။လင္ကြန္းေခတ္အၿပီးမွာ လူမည္းေတြဟာ ကြၽန္ဘဝက လြတ္ေျမာက္ခဲ့ေပမယ့္ ခြဲျခားႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံခံေနရဆဲပဲ။
လူေတာ္ေတြမ႐ွိတဲ့ လူမည္းေတြဟာ ကြၽန္ဘဝ လြတ္ေျမာက္လာသည့္တုိင္ ေအာက္ေျခလူတန္းစားအျဖစ္ ႐ွိေနဆဲပါပဲ။မာတင္လူသာကင္း ေခတ္မတုိင္ခင္အထိ ဖိႏွိပ္ခံေနရဆဲ။
သမၼတသက္တမ္းနဲ႔ေျပာရရင္ လင္ကြန္းလက္ထက္ကေန ကေနဒီလက္ထက္အထိ လူျဖဴလူမဲ ခြဲျခားခံေနရဆဲပဲ။

လက္ေဝွ့ေက်ာ္ မုိဟာမက္အလီသည္လည္း ခရစ္ယာန္မိဘႏွစ္ပါးက ေမြးဖြားလာခဲ့ၿပီးမွ
လူျဖဴလူမည္းခြဲျခားဆက္ဆံမႈေတြကုိ မေက်နပ္လုိ႔ အာဖရိကန္လူမည္းအမ်ားစုကုိးကြယ္တဲ့ အစၥလာမ္ဘာသာကုိ ေျပာင္းသြားၿပီး မုိဟာမက္အလီဆုိတဲ့ နာမည္ကုိ ခံယူသြားျခင္းျဖစ္တယ္။

က်ေနာ္ဒီစာကုိ ဘာေၾကာင့္ေရးရတာလဲ။
က်ေနာ္ က အေမရိကန္ရဲ႕ လူမည္းသမုိင္းသပ္သပ္ကုိ တင္ျပခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။
ခြဲျခားဆက္ဆံလုိျခင္းေတြဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ။
က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ေလာင္းရိပ္မိတတ္တဲ့ သတၱဝါေတြပါ။ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တဆင့္ျမင့္ခ်င္တဲ့အခါ တပါးသူကုိ တဆင့္ႏွိမ့္ပစ္လုိက္တယ္။
ႏုိဘယ္ဆုရ အမ်ိဳးသမီး သိပၸံပညာ႐ွင္ မဒမ္က်ဴရီသည္လည္း အမ်ိဳးသမီးျဖစ္လုိ႔ဆုိၿပီး ႏွိမ့္ခ်ဆက္ဆံခံရဖူးတယ္။သိပၸံပညာ႐ွင္ေလာကမွာ သူမကုိ ေနရာမေပးလုိၾကဘူး။အမ်ိဳးသမီးမုိ႔လုိ႔ပါတဲ့။

သမုိင္းဟာ မအ ေအာင္သင္ရတဲ့အေၾကာင္းကုိ ေဒါက္တာသန္းထြန္းေျပာခဲ့တယ္။
ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျပည္တြင္းစစ္အထိျဖစ္ခဲ့အေမရိကန္ဟာ သမုိင္းကုိ သင္ခန္းစာယူႏုိင္ခဲ့တယ္။ေမဝယ္သာဟာ လူမည္း၊
မုိက္ကယ္ဂ်ပ္ဆင္ဟာ လူမည္း၊အုိဘားမားဟာ လူမည္း။သူတုိ႔တကယ္မခြဲျခားေတာ့ဘူး။
လူမည္းထဲကေနလည္း လူေတာ္ေတြမ်ားစြာ
ထြက္လာခဲ့တယ္။

ကမာၻဦးကေန အခုခ်ိန္အထိ အမ်ိဳးသာဟာ ဦးေဆာင္လႊမ္းမုိးခဲ့တယ္။သမုိင္းကုိျပန္ငဲ့ၾကည့္ပါ။အမ်ိဳးသားဟာ အမ်ိဳးသမီးကုိ ေနရာမေပးခ်င္ခဲ့လုိ႔ သမုိင္းထဲမွာ အထင္ကရအမ်ိဳးသမီးေတြ သိပ္႐ွားပါးခဲ့တယ္။ဖိရင္ ပိတတ္ပါတယ္။အမ်ိဳးသမီးေတြ တကယ္ပိခဲ့ရတယ္။

လူမည္းေတြကုိ ေနရာေပးလုိက္ရင္ လူမည္းထဲကေန လူေတာ္ေတြထြက္လာႏုိင္တယ္။
လူငယ္ေတြကုိေနရာေပးရင္ လူငယ္ေတြထဲက လူေတာ္ေတြထြက္လာႏုိင္တယ္။
မိန္းမဆုိတာျဖစ္တည္မႈပါ။ေရြးခ်ယ္မႈမဟုတ္ဘူး။ဒါေၾကာင့္ ဘာအျပစ္မွမ႐ွိဘူး။
ခြဲျခားႏွိမ့္ခ်စရာမလုိဘူး။
ဒီဘက္ေခတ္ေတြမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာလည္း အမ်ိဳးသားေတြနဲ႔ တန္းတူရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္လာတယ္။က်ေနာ္တုိ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ လူေတာ္လူေကာင္းမ်ားစြာ လုိအပ္ပါတယ္။လုိအပ္ေနတဲ့လူေတာ္လူေကာင္းေတြဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြထဲကလည္း ထြက္ေပၚလာႏုိင္တယ္။ဒါေပမယ့္ ေနရာမေပးရင္ေတာ့ ထြက္ေပၚလာဖုိ႔ ဘယ္လြယ္ပါ့မလဲ။

မ်ိဳးေစ့မွန္လုိ႔ အပင္သန္ခ်င္ပါလ်က္နဲ႔
ေျမဆီလႊာမေကာင္းတဲ့ေျမ၊
ေရအေထာက္အပံ့မရတဲ့ေျမမွာ ဆုိရင္
 သန္သင့္သေလာက္ဘယ္သန္ပါ့မလဲ။
ထပ္ေတြးေစခ်င္တယ္ သူ႔သဘာဝနဲ႔သူ ျဖစ္တည္လာတဲ့ LGBTေတြထဲမွာေရာ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ မ႐ွိႏုိင္ဘူးလား။
က်ေနာ္တုိ႔ဝုိင္းဖိထားလုိ႔ သူတုိ႔ေတြ ပိေနရတယ္လုိ႔ မထင္ဘူးလား။
ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းမ႐ွိဘဲ တန္းတူအခြင့္အေရး ေပးႏုိင္တဲ့တစ္ေန႔မွာ သူတုိ႔ထဲလည္း လူေတာ္လူေကာင္းေတြ မ်ားစြာထြက္ေပၚလာႏုိင္ပါတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ လူေကာင္းလူဆုိး
ႏွစ္မ်ိဳးပဲ ခြဲျခားပါတယ္။
ျဖစ္တည္မႈကုိမခြဲျခားဘူး။
လုပ္ရပ္နဲ႔အရည္အခ်င္းကုိသာ
ခြဲျခားလုိပါတယ္။
ေကာင္းတဲ့လူကုိေကာင္းသလုိဆက္ဆံၿပီး
ဆုိးတဲ့လူကုိ ဆုိးသလုိဆက္ဆံမယ္။

#Error
4.8 2019
Credit