အစ္ကို လင္းလက္ၾကယ္ ေရးထားတဲ့
"ေကာက္႐ိုး" ဝတၳဳတို (စ/ဆံုး) ပါ။
မင္းသားက - ေကာက္႐ုိး
မင္းသမီးက - ေဆာင္းကဗ်ာ
ေကာက္ရိုး (ဝတၱဳတို)(ပထမပိုင္း)
---------------------------------------------
(အမွာစာ)
ပထမက က်ေနာ္ဟာ ဒီဝတၱတိုေလးကို တစ္မ်က္ႏွာဝတၱဳတိုေလာက္ပဲ ေရးမလို႔ပါခင္ဗ်။ေရးရင္းနဲ႔ဇာတ္အိမ္ေလးေတြ ခ်ဲ႕ရင္း ဝတၱဳတိုအျဖစ္ေျပာင္းလဲလိုက္ရပါတယ္။ပထမဆံုး ဝတၱဳတိုအျဖစ္ ေရးသားျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေဝဖန္သံုးသပ္ခ်က္မ်ား လိုခ်င္ပါသည္ခင္ဗ်။စာေပခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူအားလံုးကို ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလ်က္ပါ ခင္ဗ်။
---------------------------------------------------------------------------
ေကာက္ရိုး(ဝတၱဳတို)
-----------------------------
အခန္း(၁)
ညေကာင္းကင္ဆီမွ ထြက္ေပၚလာေသာ လေရာင္မွိန္မွိန္ကေလးျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခု တိတ္ဆိတ္စြာ ရွိေနသည္။ထိုအရာျဖင့္ ဆန္႔က်င္စြာ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ကေလးတစ္ဦးသည္ အနည္းငယ္ေအးစိမ့္စိမ့္ျဖစ္ေနေသာ ရာသီဥတုအား အံတုလ်က္ လက္တဖက္မွ အရည္ထည့္ထားဟန္ရွိေသာ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေလးအား ဆြဲကာ ေျပးလႊားေနသည္။စကၠန္႔ပိုင္းအနည္းငယ္ ၾကာၿပီးသည္ေနာက္ ထိုကေလးငယ္သည္ခဲလံုးတစ္လံုး၏ တုန္႔ကန္မႈေၾကာင့္ ေမွာက္ရက္လဲသြားေလသည္။
"သြားပါၿပီကြာ ငါ့အေဖ ဝယ္ခိုင္းလိုက္တဲ့ အရက္ေတြေတာ့ အကုန္ေမွာက္ကုန္ၿပီ"
ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနေသာ ထိုကေလးငယ္သည္ ေမွာက္လ်က္လွဲေသာ ရသြားသည့္ ဒူးမွဒဏ္ရာအား စိုးစဥ္းမွမပူပဲ ျပဲသြားေသာ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ကို စိတ္နာစြာျဖင့္ လံုးေခ်လိုက္သည္
------------------------------------------------------------------------------
"ေတာက္ ေခြးေကာင္ေကာက္ရိုး ငါအရက္ဝယ္ခိုင္းလိုက္တာ ခုထိ ျပန္မလာေသးဘူး ငါးမိနစ္အတြင္း ေရာက္ေအာင္ျပန္လာခဲ့ ေသခ်ာမွာထားတာ ခုဒင္းက ဘယ္မွာသြားေသေနတာလဲ မသိဘူး ျပန္လာရင္ ေတြ႕ၾကေသးတာေပါ့ကြာ"
ဦးမိုးေသာက္တစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ေဒါသပုန္ထေနၿပီ ျဖစ္သည္။ထို႔ေနာက္ ေရမိုးခ်ိဴးၿပီး အဝတ္အစားလဲရန္ျပင္ေနေသာ သူ႔ဇနီးအား
"ဟဲ့ေကာင္မ ခင္ၾကည္ နင့္သားကို နင္ဘာ ထပ္မွာလိုက္ေသးလဲ"
"ဘာမွ မမွာဘူး ေစာက္အေကာင္ရဲ႕။က်ဴပ္လည္း ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ ရႈပ္ေနတာ အခုလည္း မသာအိမ္သြားအံုးမယ္ ဒီညလည္း မိုးလင္းေပါက္မယ္ ရွင္ဗိုက္ဆာရင္ အျပင္မွာ ဝယ္စား မခ်က္မျပဳတ္လို႔ေစာက္ပါးစပ္မဟနဲ႔ ရွင္လည္း ကၽြန္မကို ေစာက္ဆံတစ္ျပားမွ ေပးတာမဟုတ္ဘူး"
ေဒၚခင္ၾကည္တစ္ေယာက္ ထိုသို႔ေျပာဆိုရင္း ယိုင္နဲ႔ေနေသာ အိမ္ကေလးမွ အဆင္းတြင္ ငိုမဲ့မဲ့နဲ႔ သူ႔သားအားေတြ႕ေလသည္။
"ဟဲ့အေကာင္ ဟိုမွာ နင့္ပေထြး(အေဖအရင္း) ေစာင့္ေနတယ္ ျမန္ျမန္သြားစမ္း နားပူလြန္းလို႔"
ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ ေခါင္းငိုက္စိုက္ျဖင့္ အိမ္အေပၚသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ တက္သြားေလသည္။
"ေဟ့ေကာင္ မင္းသြားတာ ၾကာလွခ်ည္လား ဘယ္မလဲ ငါမွာလိုက္တဲ့ အရက္ထုတ္ေရာ"
"သား......သား ေခ်ာလဲၿပီး အေဖမွာလိုက္တဲ့ အရက္ထုတ္......အရက္....ရက္.....ထုတ္.....ထုတ္က"
ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ ထစ္အေနေသာ စကားမဆံုးခင္ ဝမ္းဗိုက္ဆီမွ နာက်င္လွေသာ ခံစားခ်က္နဲ႔အတူ အိမ္ထရံဘက္သို႔ လြင့္စင္သြားသည္။
"ေတာက္ မွတ္ၿပီလား ေခြးေကာင္ ဒါနမူနာပဲ ရွိေသးတယ္ ဟာကြာမင္းက ဘာမွ ေစာက္အသံုးမက်တဲ့ေကာင္ ကဲကြာ"
ေနာက္တစ္ခါ မ်က္ႏွာဝဲဘက္ဆီမွ အေဖလုပ္သူ၏ ေျခေထာက္ကန္ခ်က္နဲ႔အတူ ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ ေခြေခြေလးသာ လဲေနႏိုင္ရွာေတာ့သည္။
"မင္းကေလ ဘာမွခိုင္းလို႔မရတဲ့ ေခြးလိုေကာင္ ငါ့ဘာသာငါ ဆိုင္မွာသြားေသာက္တာပဲ ေကာင္းတယ္ ေခြးေကာင္ အိမ္ကိုေသခ်ာၾကည့္ထား ေတာက္"
ေက်နပ္ဟန္မျပယ္ေသာ္လည္း ဦးမိုးေသာက္တစ္ေယာက္ အရက္အရမ္းေသာက္ခ်င္သျဖင့္ ဆိုင္မွာသာ သြားေသာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး အျပင္ဘက္သို႔ ထြက္ခြာသြားေတာ့သည္။အရာအားလံုး ၿငိမ္သက္ေနၿပီဟု ခံစားရေသာေၾကာင့္ ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ နာက်င္သည့္ ေဝဒနာမ်ားအား ေတာင့္ခံ၍ မတ္တပ္ရပ္လိုက္သည္။ဝမ္းဗိုက္ဆီမွ ဗိုက္ဆာလာသျဖင့္ အိမ္အေနာက္ဘက္ မီးဖိုးေခ်ာင္သို႔ သြားၾကည့္ေလရာ အရင္ရက္မ်ားစြာကဲ့သို႔ ဘာမွမေတြ႕သျဖင့္ အိမ္ေရွ႕ျပန္ထြက္လာကာ ေရတစ္ခြက္အျပည့္ေသာက္ၿပီး အိပ္ရန္ျပင္လိုက္သည္။
------------------------------------------------------------------------------
အခန္း(၂)
"ေဟ့ေကာင္ ေကာက္ရိုးထထ ဟိုမွာ မင္းအေဖ သြားၾကည့္ၾကည့္အံုး"
အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖင့္ ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ မိမိအား လာႏိုးသူ အိမ္နီးခ်င္း ဦးလင္းလက္ကို ေတြ႕ေလသည္။ပတ္ဝန္းက်င္ၾကည့္မိေတာ့ မနက္ေျခာက္နာရီေလာက္ရွိၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ခန္႔မွန္းမိသည္။
"ဘာျဖစ္တာလဲ ဦးေလး အေဖဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"ဘာျဖစ္တာလဲ မေမးနဲ႔ေတာ့ အခုလမ္းထဲမွာ လူအံုေနတဲ့ေနရာ မင္းသြားၾကည့္ေခ်"
"ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး"
ထိုသို႔ေျပာဆိုၿပီး ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ အိမ္လမ္းမဘက္သို႔ အလ်င္အျမန္ေျပးသြားေလေတာ့သည္။
လူစုလူေဝးရွိေနေသာ ေနရာအေရာက္တြင္ ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္
"တစ္ခ်က္ေလာက္ ဖယ္ေပးၾကပါ ဟင္ အေဖ အေဖ ဘာျဖစ္တာလဲဟင္"
ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ ဗြက္ရာဗလပြျဖင့္ ဦးမိုးေသာက္အား ေပြ႕ဖက္လိုက္တာ အလြန္ေအးစက္ေတာ့ အထိအေတြ႕ကို ရရွိေလသည္။
"ေကာက္ရိုး ကေလး စိတ္ခိုင္ခိုင္ထား ဘာျဖစ္တာလဲေတာ့ အေဒၚလည္း ေသခ်ာမသိဘူး မနက္ေစာေစာ အေဒၚဒီနားေရာက္ေတာ့ နင့္အေဖ ေျမာင္းထဲမွာ ျပဳတ္က်ေနတယ္ အရက္နံ႔လည္း ေထာင္းေနတာပဲ အဲ့ဒါ နင့္အေဖကို အေပၚဆြဲတင္ေတာ့ အသက္မရွိေတာ့ဘူး ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေသေနလဲေတာ့ အေဒၚတို႔လည္း မသိဘူး"
လမ္းထဲတြင္ေနေသာ ပဲျပဳတ္သည္ ေဒၚပန္းခက္၏ စကားဆံုးေတာ့ ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္
"ဗ်ာ အေဖ အသက္မရွိေတာ့ဘူး ဟုတ္လား ဒါဆို အေဖေသသြားတာေပါ့ေနာ္"
"ေကာက္ရိုး အေဒၚတို႔လည္း စိတ္မေကာင္းပါဘူးကြယ္ နင့္အေမကို ငါတို႔ရွာတာလည္း မေတြ႕ဘူး"
ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ ထိန္းသိမ္းမရေသာ မ်က္ရည္တို႔ျဖင့္
"အေဖ.....မေသရဘူး အေဖ...ထပါအံုး ဒါက်ေနာ္ေၾကာင့္ ....က်ေနာ္......ေစာက္သံုးမက်လို႔ ေကာက္ရိုး....အသံုးမက်လို႔.....ဒီလိုျဖစ္တာ ဟီး....ရႊတ္....ရႊတ္"
"ေကာက္ရိုး ေကာင္ေလး မင္ဝေအာင္ငို အားရပါးရငို စိတ္ထဲရွိသေလာက္ ငိုျဖစ္"
ေကာက္ရိုးအား ေခါင္းပြတ္ကာ ႏွိမ့္သိမ့္ေပးေနေသာ ဦးလင္းလက္တစ္ေယာက္ ေနာက္ထပ္နာက်င္ေစမည့္ စကားလံုးအား ေျပာသင့္ မေျပာသင့္ စဥ္းစားေနသည္။မေျပာသင့္မွန္း သိေပမယ့္ မေျပာလို႔မျဖစ္ေသာေၾကာင့္
"ေကာက္ရိုး မင္းအေမ ညက မသာအိမ္မေရာက္ခင္ ရဲေတြက မသကၤာမႈနဲ႔ ဖမ္းေခၚသြားတယ္။လိမ္လည္မႈတစ္ခုနဲ႔ ပတ္သက္ေနတယ္လို႔ ဦးေလးၾကားခဲ့ရတယ္"
"ဗ်ာ အေမ...ေမ....ကို ရဲ...ရဲေတြ....ေတြ ဖမ္းေခၚ....ေခၚသြားၿပီ.....ၿပီ...ဟုတ္...ဟုတ္လား...လား...ဦး...ဦး...ေလး...ဟင့္...ရႊတ္...ရႊတ္"
ဘဝဆိုသည္မွာ ေျမနိမ့္ရာ ကံစိုက္တတ္သည့္ သေဘာေလလား။ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္၏ နာက်င္မႈဒဏ္ရာေတြက အရြယ္နဲ႔မမၽွေခ်။ကိုယ့္ဝမ္းနာ ကိုယ္သာသိဆိုသလို ကိုယ္လည္ ကိုယ့္အပူနဲ႔ကိုယ္မို႔ ဦးလင္းလက္တစ္ေယာက္ ေကာက္ရိုးေလးအား ႏွိမ့္သိမ့္ရံုမွတပါး.....။
------------------------------------------------------------------------------
အခန္း(၃)
အခု ဒီအိမ္ေလးမွာ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲရယ္။အျမဲရိုက္ႏွက္တတ္ေသာ အေဖ၏ အသုဘ ကိစၥကို ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူႀကီး၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ မေန႔က အဆံုးသတ္သြားၿပီ ျဖစ္သည္။အျမဲဆူပူ ႀကိမ္းေမာင္းတတ္ေသာ အေမျဖစ္သူ သတင္းမွာ ရဲမ်ားက ဖမ္းေခၚသြားသည္မွ လြဲ၍ ေနာက္ဆက္တြဲ သတင္းမၾကားရေတာ့။ျဖစ္ႏိုင္ရင္ က်ေနာ္ အရိုက္ခံၿပီး ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ အသက္ရွင္ေနပါရေစ။က်ေနာ့္အေဖနဲ႔အေမကို ျပန္ေခၚေပးပါလား ေလာကႀကီးရယ္ဟု က်ေနာ္ေတြးေနမိတုန္း
"ဟဲ့ ေကာက္ရိုးေရ ေကာက္ရိုး"
"ဗ်ာ အန္တီျဖဴ"
ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ ပ်ာပ်ာသလဲျပန္ထူရင္း မိမိေနေသာ အိမ္၏ပိုင္ရွင္ျဖစ္ေသာ ေဒၚျဖဴစင္အား ေခါင္းငံု႔ကာ ခရီးဦးႀကိဳလိုက္သည္။
"ဒီမယ္ ေကာက္ရိုး နင့္အေဖ အသုဘၿပီးၿပီးခ်င္း ဒီကိစၥကို ငါမေျပာခ်င္ပါဘူး ဒါေပမယ့္ နင့္အေဖနဲ႔နင့္အေမ ရွိခဲ့တုန္းကလည္း ငါ့ကိုအိမ္လခမေပးတာ သံုးလရွိၿပီ အဲ့ေတာ့ ငါစိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ေျပာလိုက္မယ္ မနက္ျဖန္ ဒီအိမ္ကို လူအသစ္တင္မယ္ ညေနၾကရင္ နင္ပိုင္တဲ့ ပစၥည္းယူၿပီး ဆင္းသြားေပးပါ ေကာက္ရိုး"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ အန္တီျဖဴ"
ထိုစကားမွလြဲ၍ က်ေနာ္ဘာမ်ားထပ္ေျပာခြင့္ ရွိမည္နည္း။က်ေနာ္ပိုင္တဲ့ပစၥည္းဆိုလို႔ ခ်ဴပ္ရာဗလပြနဲ႔ အက်ႌေလးႏွစ္ထည္နဲ႔ အေဖ့ရဲ႕ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း လံုခ်ည္ေလးႏွစ္ထည္ပဲ ရွိတာပါ။
"ငါသြားေတာ့မယ္ ေကာက္ရိုး ငါမွာထားတာ မေမ့နဲ႔ေနာ္"
"ဟုတ္ကဲ့ပါ"
ထြက္ခြာသြားေသာ အန္တီျဖဴအား ေကာက္ရိုးေငးၾကည့္ရင္း ထိန္းမရေသာ မ်က္ရည္တခ်ိဴ႕အား သြန္ထုတ္ပစ္လိုက္သည္။
------------------------------------------------------------------------------
က်ေနာ့္နာမည္ ေကာက္ရိုးတဲ့။ႏြားေတြစားသံုးေသာ ေကာက္ရိုးေတြလို ဘာမွတန္ဖိုးမရွိတဲ့ေကာင္ဆိုၿပီး အေဖကိုယ္တိုင္ မွည့္ေပးခဲ့တဲ့ နာမည္ေလးပါ။အခု က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္း အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ မိဘမဲ့ လမ္းေပၚေရာက္ခဲ့ၿပီ။က်ေနာ္ဘယ္သြားရမလဲ။
ဦးတည္ရာမဲ့ေသာ ေျခလွမ္းေတြျဖင့္ ဆယ္ႏွစ္အရြယ္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ဘဝရဲ႕ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ရာေတြေထြးပိုက္ရင္းနဲ႔ ေျခလွမ္းေတြက ယိုင္တိုင္တိုင္ နဲ႔တဲ့တဲ့
"ဦးေလးရယ္ က်ေနာ္ဗိုက္အရမ္းဆာလို႔ မုန္႔ေလးတစ္ခုေလာက္ ေကၽြးပါလား"
ဘယ္လိုမွ ဗိုက္ဆာသည့္ဒဏ္ကို မခံႏိုင္ေသာေၾကာင့္ နီးစပ္ရာ မုန္႔ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္မွာ က်ေနာ္ေတာင္းစားေနျခင္းပါ။ဆိုင္ရွင္ ဦးေလးႀကီးက ရုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားပံုရသည္ ထို႔ေနာက္
"မင္းကဘယ္ကလဲ ဘာေကာင္လဲဟ ေစ်းေရာင္းေနတာ အလႉလုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး သြား သြား သြား"
စားစရာတစ္ခုခု မရသည့္အျပင္ အေအာ္ခံလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ၿပိဳေတာ့မည့္မိုးက က်ေနာ္မ်က္ဝန္းမွာ စို႔လာသည္။က်လုဆဲဆဲ မ်က္ရည္စအား ေခါင္းငိုက္စိုက္ကာ ဖုံးကြယ္ၿပီး ထိုဆိုင္ကေလးမွ ျပန္အထြက္
"အြန္႔"
ရုတ္တရက္ က်ေနာ့္ေခါင္းက တစ္စံုတစ္ေယာက္အား တိုက္မိသြားသည္။
"ေကာင္ေလး မင္းက တယ္ေပ်ာ့ညံ့တာကို ဒီမွာၾကည့္ေန"
က်ေနာ္တိုက္မိေသာ ဦးေလးႀကီးက ေစာေစာက က်ေနာ္ေတာင္းစားေသာ မုန္႔ဆိုင္ထဲဝင္သြားသည္။
"ေဟ့ေကာင္ မင္းမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္မရွိဘူးလား ဒီကေလးက ေတာ္ေတာ္ဆာေနတဲ့ ပံုစံေလးကြ"
"ဗ်ာ ကိုငေပြး ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ေသခ်ာမၾကည့္လိုက္လို႔ပါ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုငေပြး"
"ခုမွ ဘာဘာညာညာ လာရွင္းျပမေနနဲ႔ မင္းကြာ ငါလုပ္ရင္ေသေတာ့မယ္ ေတာက္ ေပးစမ္း မင္းဆိုင္ကမုန္႔ ဆယ္ခုေလာက္"
"ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့ ကိုငေပြးႀကိဳက္တာ ျဖဳတ္ယူသြားပါ ေစာေစာက ကိစၥလည္း က်ေနာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ"
"ေအး ဒီတစ္ခါ မင္းအခ်ိဴးက ေနာက္ဆံုးျဖစ္ပါေစ ငေပြးအေၾကာင္းကို မင္းသိတယ္ေနာ္ မင္း ၾကပ္ၾကပ္သတိထားေန"
စကားသံုးေလးခြန္းေလာက္ေျပာၿပီး မုန္႔ေတြအမ်ားႀကီနဲ႔ ေစာေစာက က်ေနာ္တိုက္မိေသာ ဦးေလးႀကီးျပန္ထြက္လာသည္။
"ေကာင္ေလး မင္းဗိုက္အရမ္းဆာေနတာမွတ္လား ဟိုးမွာ ေညာင္ပင္ရိပ္ကိုသြားမယ္လာ"
"ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး"
အငမ္းမရစားေနေသာ ကေလးတစ္ေယာက္အား က်ေနာ္ၾကည့္ရင္း အံ့ဩေနမိသည္။သူေတာ္ေတာ္ ဗိုက္ဆာေနပါလား။ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့လိုျဖစ္ေနတာလဲ။သိခ်င္စိတ္ကို ထိန္းမရေတာ့
"ေကာင္ေလး မင္းထမင္းမစားရတာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ရွိၿပီလဲ"
လက္သံုးေခ်ာင္းေထာင္ျပေသာ ထိုကေလးအား က်ေနာ္ပို၍ ဂရုဏာ သက္သြားမိသည္။
"မင္းရဲ႕မိဘေတြက မင္းကို ထမင္းမေကၽြးဘူးလားကြ"
ထိုေကာင္ေလးဆီမွ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို မ်က္ရည္မ်ားဝဲတက္လာသည္ကို က်ေနာ္ေတြ႕ရသည္။
"က်ေနာ့္အေဖက လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ရက္ေလာက္က ေသသြားပါၿပီ အေမက ရဲေတြဖမ္းသြားတယ္လို႔ပဲ သိရတယ္ ဦးေလး"
"ဟာ မင္းအျဖစ္ကလည္းကြာ ဒါနဲ႔ မင္းအိမ္မွာ တျခားလူႀကီးသူမေတြ မရွိဘူးလားကြ"
"က်ေနာ္လူမွန္းသိတတ္စတည္းက အရက္အျမဲမူးတတ္တဲ့အေဖနဲ႔ အျမဲတမ္းဖဲဝိုင္းသြားတတ္တဲ့ အေမပဲ ရွိခဲ့တာပါ လမ္းထဲက ရြယ္တူကေလးေတြေတာင္ က်ေနာ္နဲ႔အေပါင္းအသင္းမလုပ္ၾကဘူး ေဆြမ်ိဴးဆိုတာ နာမည္ပဲၾကားဘူးတာပါ။ေက်ာင္းဆိုတာ ဘာအေရာင္မွန္း မသိတဲ့ေကာင္ပါ ဦးေလး"
"ဟာကြာ ငါ့ကိုယ္ငါ ကံဆိုးတယ္ထင္ေနတာ မင္းက ငါ့ထက္ပိုဆိုး ဒါဆို လမ္းမေပၚ မင္းေလ်ာက္သြားေနတာေပါ့"
"ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး က်ေနာ္က အိမ္မရွိ ယာမရွိ မိဘမရွိ ေဆြးမ်ိဴးမဲ့ေနတဲ့ တစ္ေကာင္ႂကြက္ ေကာက္ရိုးပါ"
"ေကာက္ရိုး မင္းနာမည္ ေကာက္ရိုးတဲ့လား"
"ဟုတ္ကဲ့ ဦးေလး"
"ေကာင္းတယ္ကြာ ငါ့နာမည္က ငေပြး ငါကမဟုတ္ရင္မခံဘူး ဟုတ္လည္းမခံဘူး ရပ္ကြက္က ငါကိုေပးထားတဲ့နာမည္က လူမိုက္ငေပြးတဲ့ ငါလည္းမင္းလို တစ္ေကာင္ႂကြက္ပဲ ဒါေပမယ့္ ေစာေစာက မင္းလို မေတာင္းစားဘူး လုတယ္ ရိုက္တယ္ မင္းနာလည္ေအာင္ေျပာရရင္ မိုက္တာေပါ့ကြာ မင္းငါနဲ႔ လိုက္ခဲ့ေကာက္ရိုး မင္းကိုငါ ေမြးစားမယ္ အုပ္စုလိုက္ဝိုင္းအႏိုင္က်င့္တတ္တဲ့ လူေတြရဲ႕အက်င့္ေၾကာင့္ မင္းလည္းငါ့လို လူမိုက္လုပ္ရမယ္ ဘယ္လိုလဲ မင္းလိုက္မယ္မွတ္လား"
ေခတၱမ် ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ စဥ္းစားသည္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေလာကႀကီးထဲတြင္ အခုလို လမ္းေလ်ာက္ေနတာထက္စာရင္ သူ႔ကိုပထမဆံုး ေဖမကူညီေသာ လူမိုက္ဆိုသည့္လူႀကီးထံ လိုက္သြားရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
"က်ေနာ္လိုက္မယ္ ဦးေလး"
"ဒါပဲေပါ့ကြ ကဲ ငေပြးနဲ႔ ေကာက္ရိုး ေကာက္ရိုးနဲ႔ငေပြး ေလာကႀကီးမွာ လူမိုက္ဆက္လုပ္မယ္ကြ ဟား ဟား ဟား"
------------------------------------------------------------------------------
(ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ၾကာေသာအခါ)
အခန္း(၄)
"ေဟ့ေကာင္ မိုးစက္ အဲ့ေကာင္ကို ဒီနားဂုတ္ဆြဲေခၚခဲ့စမ္း"
အနားသို႔ေရာက္လာေသာ တပည့္မိုးစက္၏ ဂုတ္ဆြဲျခင္းခံရေသာ ေကာင္၏ မ်က္ႏွာအား လက္ဝါးေစာင္းျဖင့္
"ေျဖာင္း"
"အား က်ေနာ္ေနာက္ အဲ့လို မလုပ္ေတာ့ပါဘူး အကိုေကာက္ရိုး"
"ေအး ေနာက္တစ္ခါဆို ျမတင့္ရဲ႕ညီမ ျမစန္းနဲ႔အရိပ္နားကပ္တာ ေတြ႕တာနဲ႔ မင္းဒီထက္ပိုနာမယ္ ထြီ"
မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ကြမ္းတံေတြးမ်ား ေပပြသြားေသာ္လည္း တုတ္တုတ္မ်မလႈပ္ရဲပဲ ေစာေစာက က်ေနာ္ရိုက္လိုက္ေသာ ေနရာအား လက္ေလးျဖင့္အုပ္ၿပီး ခပ္ကုတ္ကုတ္ျဖင့္
"ဟုတ္ကဲ့ပါ အကိုေကာက္ရိုး ေနာက္ဆို က်ေနာ္ ဘယ္ေတာ့မွ ျမစန္းကို မေႏွာက္ယွက္ေတာ့ပါဘူး ကတိေပးပါတယ္"
"ေအး ေျပာတဲ့စကားအတိုင္းမတည္ရင္ မင္း ေကာက္ရိုးအေၾကာင္းသိတယ္ေနာ္ သြား ငါ့ေရွ႕က ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ထြက္သြားေတာ့"
သိတယ္မလား က်ေနာ္ေကာက္ရိုးေလ။ရပ္ကြက္ထဲေခၚၾကတာက က်ေနာ့္ကို လူမိုက္ေကာက္ရိုးတဲ့ ဟား ဟား ဟား။လူေတြ လူေတြ ေၾကာက္တတ္လိုက္ၾကတာ။ေၾကာက္တတ္တဲ့သူေတြကို ျဖဲေျခာက္ရတာ ပိုအရသာရွိတယ္လို႔ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဦေလးငေပြးေျပာဖူးတယ္ဗ်။ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေၾကာက္တဲ့ဘက္မွာ မေနဖူး။က်ေနာ္ဦးေလး ငေပြးမေသခင္က သူ႔ပညာေတြ အကုန္သင္ေပးခဲ့တာ။အခု က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ဦးေလးငေပြးလို ေနရာေရာက္ေနၿပီေလ။ဒါေပမယ့္ သူတပါးရဲ႕ ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ဓားထိုးခံရလို႔ေသသြားတဲ့ ဦးေလးငေပြးလိုေတာ့ က်ေနာ္အျဖစ္မခံဘူးဗ်ာ။အျမဲသတိရွိတယ္။လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က မုန္႔ကေလးတစ္ခုေတာင္ ေတာင္းစားလို႔မရတဲ့ ေကာက္ရိုးမဟုတ္ေတာ့ဘူးဗ်။မေကာင္းတာ မွန္သမ် လုပ္တဲ့ လူမိုက္ေကာက္ရိုးျဖစ္ေနၿပီေလ။အရက္ေသာက္တယ္ ဖဲရိုက္တယ္ ဥာည့္နက္မယ္ေတြနဲ႔ေပ်ာ္ပါးတယ္ မေကာင္းတာဆို အကုန္လုပ္တယ္ဗ်ာ။က်ေနာ့္ဆီမွာ တပည့္တပန္းေတြမွ တပံုႀကီး။ဥပေဒလား အသျပာနဲ႔ပိတ္ထားရင္ ေကာက္ရိုးကေသဆိုေသ ရွင္ဆိုရွင္ စာအုပ္ေလးပါဗ်ာ။အခုလည္း ၾကည့္ေလ
"အကိုေကာာက္ရိုး လက္သံေျပာင္ခ်က္ဗ်ာ က်ေနာ့္ညီမေလးအတြက္ စိတ္ေအးရၿပီဗ်ာ"
"ေဟ့ေကာင္ ျမတင့္ မင္းေတာ္ေတာ္ စကားမ်ားပါလားကြ"
"ဗ်ာ စိတ္မရွိပါနဲ႔ အကိုေကာက္ရိုးရယ္ ညီမေလးအတြက္ အေပ်ာ္လြန္လို႔ပါ ေရာ့ဒီမွာ အကို႔ရဲ႕အလုပ္အတြက္ လက္က်န္ ႏွစ္ေသာင္း"
"ငါ သိတယ္ လၽွာမရွည္နဲ႔ မင္းလည္း လစ္ေတာ့ ဒီေနရာကေန"
ၾကည့္ပါလား လူတစ္ေယာက္ကို မ်က္ခြက္ရိုက္လို႔ ရလာတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ။ေလာကႀကီးက ေငြရွာရ လြယ္ပါတယ္ဗ်ာ ဟား ဟား ဟား။ဦးေလးငေပြးခဏခဏ ေျပာဖူးသလို က်ေနာ္ထပ္ေျပာမယ္ဗ်ာ က်ေနာ္နာမည္ ေကာက္ရိုး ရပ္ကြက္ထဲေခၚၾကတာက လူမိုက္ေကာက္ရိုး တဲ့ ဟား ဟား ဟား
------------------------------------------------------------------------------
အခန္း(၅)
ျမဴးႂကြစြာ ပ်ံ႕လြင့္ေနေသာ ေတးဂီတေၾကာင့္ လူရြယ္အမ်ားစုမွာ ကခုန္ေနေသာလည္း က်ေနာ္ကေတာ့ ထိုအရာကို ႏွစ္ၿခိဳက္မႈမရွိ။က်ေနာ္ ကလပ္လာတိုင္းလည္း ထိုသို႔တစ္ခါမွ မကဘူးေခ်။ေအးေဆးစြာ ယမကာမွီဝဲေနၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ေနသည္က က်ေနာ့္အတြက္ စည္းစိမ္တစ္ခုလိုပင္။
"ကိုေကာက္ရိုးတို႔မ်ား အျမဲတမ္းေအးေဆးပဲ ခ္ခ္"
ရုတ္တရက္က်ေနာ့္နားစည္ဝထဲသို႔ အလြန္ရနံ႔ျပင္းေသာ အေမြးရနံ႔နဲ႔အတူ မိန္းမေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ က်ေနာ္ရင္ေငြ႕နားတိုးကပ္စြာေျပာေသာ အသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။အလိုက္သင့္ သူမပခံုးေလးအား က်ေနာ္ဖက္လိုက္ရင္း
ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေမ်ာ္ေပးပါရန္
ႀကိဳးစားပါအံုးမည္
လင္းလက္ၾကယ္
〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰
ေကာက္ရိုး(ဝတၱဳတို)(ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)
---------------------------------------------------
အခန္း(၅)
ျမဴးႂကြစြာ ပ်ံ႕လြင့္ေနေသာ ေတးဂီတေၾကာင့္ လူရြယ္အမ်ားစုမွာ ကခုန္ေနေသာလည္း က်ေနာ္ကေတာ့ ထိုအရာကို ႏွစ္ၿခိဳက္မႈမရွိ။က်ေနာ္ ကလပ္လာတိုင္းလည္း ထိုသို႔တစ္ခါမွ မကဘူးေခ်။ေအးေဆးစြာ ယမကာမွီဝဲေနၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာ ထိုင္ေနသည္က က်ေနာ့္အတြက္ စည္းစိမ္တစ္ခုလိုပင္။
"ကိုေကာက္ရိုးတို႔မ်ား အျမဲတမ္းေအးေဆးပဲ ခ္ခ္"
ရုတ္တရက္က်ေနာ့္နားစည္ဝထဲသို႔ အလြန္ရနံ႔ျပင္းေသာ အေမြးရနံ႔နဲ႔အတူ မိန္းမေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ က်ေနာ္ရင္ေငြ႕နားတိုးကပ္စြာေျပာေသာ အသံကိုၾကားလိုက္ရသည္။အလိုက္သင့္ က်ေနာ္ဖက္လိုက္ရင္း
"ကိုက ရိုဆီလိုမွ မဟုတ္တာ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ပြဲထိန္းေပးမယ္ ၿပီးရင္ ဆက္ေၾကးယူမယ္ ဒါ ကိုတာဝန္ယူရမယ့္ အလုပ္ေလ"
"ဟုတ္ပါၿပီ ကိုေကာက္ရိုးရယ္ ဒါေပမယ့္ အခု ရိုစီနဲ႔ ပထမဆံုးျဖစ္ျဖစ္ တြဲကရေအာင္ကြာ"
"မင္းဘာသာမင္း သြားကပါကြာ လိုအပ္တာရွိရင္ေျပာ ေရႊဆိုရင္ေရႊ ေငြဆိုရင္ေငြ အကုန္လံုးမင္းအတြက္ ရွိတယ္"
"ေခၚမရလည္းေနေတာ့ ကို႔ဘာသာပဲ သြားေတာ့မယ္ ဟြန္း"
လက္ခါကာ က်ေနာ္ သြားေတာ့ဟူေသာ အမူအရာသာ က်ေနာ္ျပလိုက္သည္။ေဘးနားက ရယ္က်ဲက်ဲလုပ္ေနေသာ မိုးစက္က
"ဆရာေကာက္ရိုးတို႔မ်ား မိန္းမေတြေဟာတစ္ေယာက္ ေဟာတစ္ေယာက္နဲ႔ ဘာလို႔မိန္းမ မယူေသးတာလဲ"
"ေဟ့ေကာင္ မိုးစက္ ငါ အပိုစကားေတြေျပာတာ မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ မင္းမသိဘူးလား မင္းမွတ္ထား ေငြရွိရင္ ဘာမဆိုလုပ္လို႔ရတဲ့ေခတ္ကြ မင္းမွာဘာမွမရွိဘူးဆို လူေတြက ေအာ္လိုက္ ေငါက္လိုက္နဲ႔ ေျမနိမ့္ရာလွံစိုက္တဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ"
"ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့ ဆရာေကာက္ရိုး က်ေနာ္ေနာက္ဆို အပိုစကားေတြ မေမးေတာ့ပါဘူး"
"ေအး မေမးနဲ႔ ျပန္ရေအာင္ကြာ ဒီေန႔ေတာ့ ငါ့မ်က္ႏွာဒီေလာက္လာျပရင္ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ပြဲၿပီးသြားလိမ့္မယ္"
"ဟုတ္ကဲ့ ဆရာေကာက္ရိုး"
မခို႔တရို႔အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္ မ်က္ႏွာက်က္ကို ၾကည့္ကာ က်ေနာ္ျပံဳးလိုက္သည္။ေအာ္ ေလာကေလာက မိုက္ျပမွ လူရာသြင္းၾကတဲ့ စနစ္လား ဟား ဟား ဟား
------------------------------------------------------------------------------
"ေဟ့ေကာင္ မိုးစက္ မင္းကားကို ခဏရပ္စမ္း"
"ဟုတ္ကဲ့ ဆရာေကာက္ရိုး"
ကားရပ္သည္နဲ႔ ေယာက်ၤားေလးသံုးေယာက္က မိန္းကေလးတစ္ဦးအား ျမင္မေကာင္းေအာင္ ေႏွာက္ယွက္ေနေသာေနရာသို႔ က်ေနာ္အလ်င္အျမန္ဆင္းသြားလိုက္သည္။
"ေဟ့ေကာင္ေတြ အဲ့ဒါ ဘာေတြျဖစ္ေနတာတုန္း"
"ဟာ ကိုေကာက္ရိုး ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး ဒီမွာ ေစ်းညႇိေနတာပါ"
"ဘာ ရွင္လူစကားေျပာ က်မကို ဘယ္အတန္းအစားထဲက မွတ္ေနလဲ လြတ္ပါ အခု က်မ လက္ကို"
"ေဟ့ေကာင္ေတြ မင္းတို႔တရားလြန္ၿပီကြာ
ခြပ္ ေျဖာင္း ဒုန္႔"
စိတ္ထိန္း၍မရေတာ့သည္မို႔ ထိုသံုးေယာက္အား တစ္ေယာက္တစ္ခ်က္စီ ပံုစံေပးလိုက္သည္။
"ေဟ့ေကာင္ေတြ လစ္မယ္ လာျမန္ျမန္လစ္ရေအာင္"
"ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္တတ္တဲ့ေကာင္ေတြ သံုးေယာက္တစ္ေယာက္ကို ျပန္ခုခံမယ္မရွိဘူး။တခ်ိဴးတည္းလစ္သြားတယ္"
အခုအနားမွာ က်ေနာ္နဲ႔ထိုမိန္းကေလးသာ က်န္ေတာ့သည္။
"ဒီမယ္အမိ ခင္ဗ်ာကေရာ ဒီအခ်ိန္ဘာလို႔ ဒီမွာတစ္ေယာက္တည္း ရွိေနရတာလဲ"
"က်မဘာသာ ဘယ္လိုရွိရွိ ရွင္က ဘာလဲ ဆရာႀကီးလား ေစာေစာက သံုးေကာင္သာ ရွင့္ကို ေၾကာက္ခ်င္ေၾကာက္မယ္ က်မကေတာ့ လံုးဝမေၾကာက္ဘူး ေက်းဇူးလည္း မတင္ႏိုင္ဘူး က်မကို ကူညီပါလို႔လည္း အကူအညီမေတာင္းခဲ့ဘူးေနာ္"
"ဟာ မင္းဘယ္လို မိန္းကေလးမ်ိဴးလဲ"
"ရွင္ထပ္ၿပီးစပ္စုျပန္ၿပီ ေယာက်ၤားႀကီးတန္မဲ့နဲ႔"
နားလည္ရခက္ေသာ ထိုမိန္းကေလးအား က်ေနာ္အေသအခ်ာၾကည့္မိသည္။ဆံပင္က မတိုမရွည္ မ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုလံုးဘာမွ လိမ္းျခယ္ထားျခင္းမရွိေပမယ့္ အေတာ္ဆြဲေဆာင္မႈရွိေသာ မိန္းကေလးျဖစ္သည္။အထူးသျဖင့္ သူမ၏ ညာဘက္မ်က္လံုးေလးေအာက္က မ်က္ရည္ခံမွဲ႔ေလးက က်ေနာ္၏ မ်က္ဝန္းမ်ားကို ဆြဲခြာ၍မရေအာင္ ညိဳ႕ယူထားသည္။
"ရွင္ ရွင္ဘာလို႔ က်မကို အဲ့ေလာက္ စိုက္ၾကည့္ေနတာလဲ"
ရုတ္တရက္ က်ေနာ္ဘာေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ဆြံ႕အသြားသည္။ရွက္စိတ္တစ္ခုျဖင့္ ပန္းႏုေရာင္သန္းသြားေသာ သူမမ်က္ႏွာေလးအားလည္းအားတုန္႔အားနာ ျဖစ္မိသည္။
"ေဆာရီးဗ်ာ က်ေနာ္ သတိလက္လြတ္ျဖစ္ေအာင္ ေငးၾကည့္မိသြားတယ္ ဒါနဲ႔ မင္းဘယ္သြားမွာလဲ အခ်ိန္မနည္းေတာ့ဘူး ကိုယ့္ကားနဲ႔ မင္းကို လိုက္ပို႔ေပးမယ္"
"လာျပန္ၿပီေနာက္တစ္ေယာက္ ရွင္တို႔ေယာက်ၤားေလးေတြက မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တည္းဆို အရမ္းကူညီခ်င္တာပဲေနာ္ မလိုက္ဘူး က်မမွာ ေျခေထာက္ပါတယ္ အခုလည္း ကားငွားေနတာ မငွားရေသးဘူး ဟိုလူသံုးေယာက္ လာေႏွာက္ယွက္တယ္ အခု အဲ့ကိစၥရွင္းသြားေတာ့ ရွင္လာျပန္ၿပီ"
"အာ သေဘာရိုးနဲ႔ေခၚတာပါ ဒီအခ်ိန္က ကားငွားရခက္တယ္ကြ နာရီလည္း မင္းျပန္ၾကည့္အံုး"
"မလိုဘူးလို႔ ရွင့္ကို ေျပာၿပီးၿပီ ကားငွားမရ လမ္းေလ်ာက္ျပန္မယ္ ရွင့္အကူအညီမယူဘူး"
"ဟာ မင္းဘယ္လိုမိန္းကေလးလဲ မင္းလမ္းေလ်ာက္ျပန္ေတာ့ ေစာေစာကလို လူမ်ိဴးေတြ ေတြ႕မွာ မေၾကာက္ဘူးလား"
သူမက မခို႔တရို႔ျဖင့္ က်ေနာ့္ကို ျပံဳးျပသည္။ၿပီးမွ သူမဆုတ္ထားေသာ လက္အံဝွက္အတြင္းမွ
"ေတြ႕လား ဒီမွာ ေဖ်ာက္"
ခလုတ္ဓားတစ္ေခ်ာင္း ထြက္လာသည္။ က်ေနာ္လည္း သူမကို စခ်င္လာသျဖင့္
"မင္းထိုးရဲလို႔လား"
"ဒီမွာ က်မက ဟိုမွာေတြ႕လား ေဆးရံု။အဲ့ဒီမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ နပ္စ္မ။ေသြးသံရဲရဲ ကိစၥေတြက က်မအတြက္ မဆန္းဘူး။ အခုလည္း အေရးႀကီးကိစၥရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို အစားထိုးတာဝန္ယူေပးေနလို႔ အခုလို ေနာက္က်ေနတာ
ေဟာ ဟိုမွာ တကၠစီတစ္စီးလာၿပီ"
ေျပာဆိုရင္းသူမက တကၠစီေမာင္းေသာ သူနဲ႔ေခတၱမၽွ စကားေျပာဆိုၿပီး ကားေပၚသို႔ တက္သြားသည္။က်ေနာ့္လည္း သူမထြက္သြားၿပီဆိုမွ ရပ္ထားေသာ က်ေနာ့္ကားေပၚသို႔ ျပန္တက္သည္။
"ဆရာေကာက္ရိုး အရင္ကဆို သူမ်ားကိစၥေတြ သိပ္မပါဝင္ေပမယ့္ အခုနက ေကာင္မေလးနဲ႔ၾကေတာ့ စကားေတြအမ်ားႀကီး ေျပာေနတယ္ေနာ္"
"မိုးစက္"
"ဗ်ာ"
"ငါလည္း ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိဘူး တစ္ခါမွ အဲ့လိုမျဖစ္ဘူးဖူး ေစာနက သူတက္သြားတဲ့ ကားေနာက္ကို မင္းအသာေလးေနာက္ကလိုက္ေမာင္းကြာ ငါ သူဘယ္မွာေနလဲ သိခ်င္တယ္"
"ဟုတ္ကဲ့ ဆရာေကာက္ရိုး"
မိုးစက္တစ္ေယာက္ တစ္ခါမွ ေလသံေအးေအးျဖင့္ စကားမေျပာဘူးေသာ သူ႔ဆရာေကာက္ရိုးကို အလြန္အံ့ဩေနမိသည္။အခ်ိန္သန္းေခါင္ယံတိတိ ရွိၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း သူ၏နာရီမွ အခ်က္ေပးေသာအခါ သူ႔ဆရာေကာက္ရိုးမသိေအာင္ ျပံဳးလိုက္မိသည္။သူကေတာ့ ေရွ႕က တကၠစီကားေလးအား မ်က္ေျခမျပတ္ ေမာင္းႏွင္ရင္း.....
------------------------------------------------------------------------------
အခန္း(၆)
ေကာက္ရိုးတစ္ေယာက္ အခုဆို အမည္မဲ့မိန္းကေလးေနေသာ ရပ္ကြက္၏ လမ္းထိပ္လကၻရည္ဆိုင္ထိုင္းရင္း သူ႔ဘဝအေၾကာင္းကို သူျပန္သံုးသပ္ေနသည္။သူေမြးကတည္းက လူမွန္းသိတတ္ၾကအထိ ဘယ္လိုပံုစံျဖင့္ ေနခဲ့ရမွန္း သူမသိေခ်။သူလူမွန္းသိလာတဲ့အရြယ္ေရာက္ေတာ့ သူ႔အေဖက အရက္နဲ႔အဆက္အသြယ္ ျပတ္လို႔မရေသာသူ။ထိုအရက္ေၾကာင့္ပဲ သူ႔ကိုစြန္႔ခြာသြားခဲ့သည္။သူ႔အေမက ဖဲဝိုင္းတကာ လိုက္ရိုက္တတ္တဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္။သူ႔အတြက္မိခင္ေမတၱာမေျပာနဲ႔ ထမင္းေတာင္ နပ္မွန္ေအာင္ မေကၽြးခဲ့။ေနာက္ လိမ္လည္မႈတစ္ခုျဖင့္ သူ႔အေမေထာင္က်သြားသည္ဟုသာ သူၾကားခဲ့ရသည္။အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားခဲ့သလို သူလည္းတကူးတက လိုက္မစံုစမ္းေတာ့။ျဖစ္ႏိုင္ရင္ သူအတြက္ နာက်င္စရာ ေကာင္းလွေသာကေလးဘဝကို သူေမ့ထားသည္။ထို႔ေၾကာင့္ သူကေလးဘဝကေနေသာ ရပ္ကြက္သို႔ ေယာင္လို႔ေတာင္ ေျခဦးမလွည့္ေတာ့ေခ်။
ေနာက္သူ႔အတြက္ အလွည့္အေျပာင္းျဖစ္ခဲ့ေသာ ဦးေလးငေပြးနဲ႔ေတြ႕ခဲ့သည္။ဦးေလးငေပြးက သူ႔အတြက္ အေဖတစ္ေယာက္ဆိုလည္း မွန္သည္။သူ႔ကိုအရာရာေစာက္ေရွာက္ခဲ့သလို ေလာကႀကီးအား ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရန္လည္း သင္ျပေပးခဲ့သည္။ဦးေလးငေပြးထံတြင္ တပည့္လုပ္လိုေသာ လူမ်ားစြာရွိေသာ္လည္း ဦေလးငေပြးက ငါကလူယံုသတ္မွာ သိပ္ေၾကာက္တာဟူဆိုၿပီး သူ႔တစ္ေယာက္သာ အစစ အရာရာ ဂရုစိုက္ခဲ့သည္။ဦးေလး ငေပြး မဆံုးခင္ သူ႔ကို နာမည္ႀကီးကလပ္တစ္ခုနဲ႔ ဆက္သြယ္ေပးခဲ့သည္။ထိုကလပ္တြင္ သူက တာဝန္ခံ။အစပိုင္းတြင္ အစြယ္ဘယ္ေလာက္ရွိလို႔လဲ ဟူသာ လူမ်ိဴးေတြက သူ႔ကို ေသြးတိုးစမ္းၾကသည္။သူ႔ ဇကို ထုတ္ျပလိုက္ေသာအခါ အခုခ်ိန္ ကလပ္မွာ ေကာက္ရိုးလာၿပီဆိုတာနဲ႔ ၿငိမ္သက္သြားသည္။ကလပ္ပိုင္ရွင္ေတြကလည္း ေနာက္ပိုင္း ရန္ပြဲဆိုတာ မရွိသေလာက္ျဖစ္လာသျဖင့္ ေကာက္ရိုးကို ေတာ္ေတာ္အားကိုးသည္။သူ႔အတြက္ ေနစရာအိမ္ စီးစရာကား လိုအပ္ေသာပမာဏထက္ ေဘာက္ဆူးေငြေတြက ရရွိလာသျဖင့္ အရင္ကလို ရပ္ကြက္ထဲက မိုက္ေၾကးခြဲတာထက္ သူ႔ဘဝက ပိုအဆင္ေျပခဲ့သည္။သူအေၾကာင္းကို သူျပန္ေတြးေနခိုက္ ရုတ္တရက္သူေမ်ာ္လင့္ေနေသာ အရာတစ္ခု၏ အရိပ္ကေလးကို ေတြ႕သြားသည္။
"ေဟ့ ညီေလးေရ ဒီမွာ ပိုက္ဆံရွင္းခဲ့ၿပီ"
သူက်သင့္တာထက္ ပိုမိုမ်ားျပားေသာ ေငြပမာဏကို စားပြဲေပၚ၌ ထားခဲ့ၿပီး ဆိုင္အျပင္သို႔ ရင္ခုန္ေနေသာ ရင္အစံုျဖင့္ ထြက္သြားေလသည္။
သူ႔ကိုေတြ႕ေတာ့ သူမမ်က္ဝန္းေတြ အံ့ဩတုန္လႈပ္ေနတာ သူျမင္လိုက္သည္။
"ရွင္ ရွင္ ဘယ္လိုလုပ္ က်မေနတဲ့ရပ္ကြက္ထဲ လာတာလဲ"
"မင္းနဲ႔ေတြ႕ခ်င္လို႔ မင္းနဲ႔သိခ်င္လို႔ မင္းနဲ႔ပတ္သက္ခ်င္လို႔"
"ဘာာာ မျဖစ္ဘူး က်မ ရွင္နဲ႔မသိခ်င္ဘူး"
"ဟာ မင္းကလဲ ဆက္ဆံေရးေခါင္းပါးလိုက္တာ ကိုယ့္ဆီလာတဲ့ ဧည့္သည္ကို အဲ့လိုပဲ ဆက္ဆံရလား"
"ဒီမွာ ရွင္ က်မအေၾကာင္း ဘယ္ေလာက္သိလဲ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ရွင္ျပန္ပါေတာ့ မဟုတ္ရင္"
"မဟုတ္ရင္ ဘာျဖစ္လဲ ဆက္ေျပာေလ ကိုယ္လည္း မင္းနဲ႔ေတြ႕ခ်င္တဲ့ စိတ္ကို ထိန္းခ်ဴပ္လို႔မွ မရတာ ကိုမင္းနဲ႔သိခ်င္တယ္ မင္းအေၾကာင္းကိုေတာ့ မင္းေျပာျပမွ သိခြင့္ရမွာပါ"
"ဒီမွာ ရွင့္ဘာသာ က်မအေၾကာင္းစံုစမ္း အခု က်မအိမ္နားေရာက္ေတာ့မယ္ ျပႆနာတစ္ခုခု မျဖစ္ခင္ ရွင္ျပန္ပါေတာ့ေနာ္ က်မ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ရွင္"
"ေအးပါ ကိုယ္ျပန္မယ္ ဒါေပမယ့္ မင္းနာမည္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုေျပာျပခဲ့"
"က်မနာမည္ေျပာျပမယ္ ရွင္တကယ္ျပန္ေနာ္ ေနာက္လည္း ဒီကိုမလာပါနဲ႔ ရွင္က်မကို ေတြ႕ခ်င္တယ္ဆို ေဆးရံုကို လာခဲ့ပါ ဒီေနရာကိုေတာ့ ေနာက္ထပ္လံုးဝ မလာပါနဲ႔ရွင္"
"အိုေက ကိုယ္ကတိေပးတယ္ ေနာက္ဒီေနရာကို လံုးဝမလာဘူးလို႔ ကိုယ္ကတိေပးတယ္"
"ေကာင္းပါၿပီ က်မနာမည္ ေဆာင္းကဗ်ာ ရွင္ျပန္ေတာ့ေနာ္"
"အိုေက ကိုယ္ကတိတည္မွာပါ ကဲ ကိုယ္သြားၿပီ မင္းအလုပ္လုပ္တဲ့ေဆးရံုကို ကိုယ္လာအံုးမယ္ ကိုယ္ဒီအရြယ္ေရာက္မွ သူမ်ားစကားနားေထာင္တာ မင္းက ဒုတိယေျမာက္ပဲ ေနာက္ျပန္ဆံုမယ္ ေဆာင္းကဗ်ာ"
သူလိုခ်င္ေသာ အေနအထားမေရာက္ေသာ္လည္း သူမနဲ႔ထပ္မံေတြ႕ရအံုးမည့္ အခြင့္အေရးက သူ႔ကို ေပ်ာ္ျမဴးေစသည္။သူ႔ရင္ခုန္သံတို႔က ကစုန္ခုန္ေပါက္လ်က္
------------------------------------------------------------------------------
ဂ်ဴတီဘယ္အခ်ိန္ၿပီးမွန္း သူမသိသျဖင့္ ေန႔လည္ကတည္းက ေစာင့္ေနရသည္။အခုဆို သူေစာင့္ေနတာ တေန႔တာပင္ကုန္ဆံုးေတာ့မည္ လကၡဏာအေရာက္တြင္ သူေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ ေဆာင္းကဗ်ာကို ပန္းႏုေရာင္အက်ႌေလးျဖင့္ ေတြ႕လိုက္ရသည္။ပံုမွန္အေျခအေနထက္ ပိုခုန္ေနေသာ သူ႔ရင္အစံုကို ထိန္းသိမ္းလိုက္ၿပီး သူမလာမည့္လမ္းမထက္တြင္ သူရပ္ေစာင့္လိုက္သည္။သူ႔ကို ျမင္သြားဟန္တူေသာ သူမက အံ့ဩဟန္တစ္ခ်က္မျပပဲ
"ရွင္ ေစာင့္ေနတာ ၾကာၿပီလား"
"ဟိုး ေန႔လည္ကထဲက ဆိုပါေတာ့ ေဆာင္းကဗ်ာ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္အခု ေစာင့္ရက်ိဴးနပ္ပါၿပီ"
"အဲ့တာေတြ ထားပါ အခု က်မကို ဘာေတြေျပာအံုးမွာပဲ"
"လမ္းမႀကီးမွာ မေကာင္းဘူး ကိုယ့္ကိုအခ်ိန္တစ္နာရီေလာက္ေပးပါ ဆိုင္တစ္ခုခုမွာ ကိုယ္မင္းနဲ႔ စကားေအးေဆးေျပာခ်င္တယ္"
"အင္း တစ္နာရီဆို ရပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အဲ့ထက္ေနာက္က်လို႔မရဘူးေနာ္"
"အိုေက ဒီနားက ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးကို သြားၾကတာေပါ့ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ေဆာင္းကဗ်ာ"
သူမေဘးနား ကပ္ေလၽွာက္မိေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ခုန္သံတို႔သည္ ထိန္းသိမ္းမရစြာ ဆူညံလႈပ္ရွားလ်က္ သူမကိုယ္သင္းရနံ႔ေလးကလည္း က်ေနာ့္အတြက္ တစ္ခါမွ မျဖစ္ဘူးေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဴးျဖင့္ ျဖစ္ႏိုင္မည္ဆိုလၽွင္ က်ေနာ္အခ်ိန္ေတြကို ရပ္တန္႔လိုက္ခ်င္သည္။က်ေနာ္ဆုေတာင္းမၿပီးခင္မွာပဲ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးသို႔ ေရာက္ရွိသြားသည္။ေခ်ာင္အနည္းငယ္က်ေသာ ေနရာသို႔ သူမတမင္ေရြးထိုင္သည္ကိုေတာ့ က်ေနာ္အနည္းငယ္ အံ့ဩမိသည္။သိပ္မၾကာခင္ ထိုဆိုင္မွ ဝိတ္တာေလးက က်ေနာ္တို႔ဝိုင္းကို ေရာက္လာၿပီး မီႏူးစာအုပ္ေလးကမ္းေတာ့ သူမတစ္ခ်က္မွ မၾကည့္သလို က်ေနာ္လည္း မၾကည့္ေတာ့ပဲ
"ကာဖီခ်ီႏို"
ရုတ္တရက္ၿပိဳင္တူထြက္သြားေသာ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နာမည္ေၾကာင့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲၾကည္ႏူးသြားေပမယ့္ အနည္းငယ္ရွက္သြားေသာ သူမမ်က္ႏွာေလးအား ေငးၾကည့္မိျပန္သည္။
"ဒီမွာ ရွင္က်မကို အဲ့ေလာက္မၾကည့္နဲ႔ေလ က်မ မေနတတ္ေတာ့ဘူး"
"ဗ်ာ ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္"
"ရပါတယ္ ရွင့္ကိုက်မ တစ္ခုေတာင္းပန္စရာရွိတယ္ အဲ့တာက ရွင္ က်မေနတဲ့ ရပ္ကြက္ထဲ လံုးဝမလာပါနဲ႔ ကိုေကာက္ရိုး"
"ဟင္ ကဗ်ာက က်ေနာ့္နာမည္သိေနတယ္"
ရုတ္တရက္ က်ေနာ္ သူမအားေခၚခ်င္ေသာ နာမ္စားေလးအား ေျပာင္းလဲေခၚေဝၚလိုက္သည္ကို ၾကည္ႏူးေပမယ့္ က်ေနာ့္နာမည္ကို သိေသာ သူမအားလည္း အံ့ဩမိေလသည္။
"ရွင္က ဒီၿမိဳ႕နယ္မွာ နာမည္အႀကီးဆံုး လူမိုက္တစ္ေယာက္ပဲ ရွင့္နာမည္မေျပာနဲ႔ ရွင့္အေၾကာင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်မသိတယ္ ရွင့္နာမည္ေကာက္ရိုး အလုပ္အကိုင္က လူမိုက္အလုပ္ ၿပီးေတာ့ မေကာင္းတာမွန္သမ်အကုန္လုပ္တဲ့သူ တပည့္ေတြအမ်ားႀကီးရွိေပမယ့္ ရွင့္လူယံုတပည့္တစ္ေယာက္နဲ႔ပဲ အတူေနတယ္ ကလပ္တစ္ခုကို ေစာင့္ေရွာက္ေပးတယ္ ကဲ က်မေျပာတာ မွန္လား"
ဘာတခြန္းမွ က်ေနာ္ျပန္မေျဖဘဲ ေခါင္းကို အသာအယာ ညိတ္ျပၿပီးေနာက္
"ကိုယ့္ကို ဘာလို႔ ကဗ်ာရဲ႕ ရပ္ကြက္ထဲ မလာခိုင္းတာလဲ"
"ရွင္ က်မအေၾကာင္းေရာ ဘာေတြသိလဲ"
"ကိုယ္သိတယ္ေလ မင္းနာမည္က ေဆာင္းကဗ်ာ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္မင္းနဲ႔ ခင္မင္ခ်င္တယ္"
"ကုန္ၿပီလား ရွင္သိတာ ဒီေလာက္ပဲလား"
"အင္း ကို ဒီထက္ ဘာမွ ပိုမသိဘူး ကဗ်ာေျပာျပမယ္ဆို ကိုယ္နားေထာင္ေပးပါ့မယ္"
"က်မမွာ အကိုသံုးေယာက္ရွိတယ္ ရွင့္လိုေတာ့ နာမည္ထြက္လူမိုက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ သူ႔ညီမနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ တစိမ္းေယာက်ၤားေလးမွန္သမ် သူတို႔လက္ခ်က္နဲ႔ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ဒုကၡေရာက္တာပဲ ေျပာရမယ္ဆို သူ႔ညီမအတြက္ဆို ႀကိဳးစင္တက္ရလည္း ဝန္မေလးတဲ့ လူမ်ိဴးေတြ အဲ့တာေၾကာင့္လည္း က်မအနားကို ခုထိ အေၾကာင္းသိတဲ့ ဘယ္ေယာက်ၤားေလးမွ မကပ္ဝံ့ဘူး"
"ကိုယ္ ဂရုမစိုက္ဘူး ကဗ်ာ"
"ရွင္ဂရုစိုက္ရမယ္ ရွင္လိုမ်ိဴး လူမ်ိဴးနဲ႔ဆို အေျခအေနက ပိုဆိုးမွာ ၿပီးေတာ့ က်မ ရွင့္လိုလူမ်ိဴးနဲ႔ မပတ္သက္ခ်င္ဘူး"
"ကဗ်ာ အဲ့လိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ ကိုယ္မင္းနဲ႔ ခင္ခ်င္တယ္ ကိုယ္ဘာျပင္ရမလဲ ကိုယ္ျပင္ႏိုင္တာဆို ျပင္ေပးမယ္ေလကြာ"
သူမေခတၱမ် ၿငိမ္သက္သြားသည္။ၿပီးေတာ့ ေခါင္းအသာအယာ ခါရမ္းလိုက္ၿပီး
"ရွင္ ျပင္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး"
"ကဗ်ာေျပာပါ ကိုယ္ျပင္ႏိုင္တယ္ဆို ျပင္ေပးမွာပါ"
"ရွင္တကယ္ က်မနဲ႔ ဆက္ပတ္သက္ခ်င္တယ္ဆို ရွင့္အခ်ိဴးေတြ အကုန္ျပင္ရမယ္ အခုအခ်ိန္တစ္နာရီျပည့္ၿပီ က်မျပန္ေတာ့မယ္"
"ကဗ်ာ ခဏေလး ကိုယ္ေျပာစရာ ရွိလို႔ ကိုယ္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ အခုစဥ္းစားလို႔မရေသးဘူး ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ျပင္ႏိုင္တယ္ဆို ကဗ်ာနဲ႔ ဆက္ၿပီးပတ္သက္ခြင့္ ေပးႏိုင္တာ ေသခ်ာတယ္ေနာ္"
"က်မ စကားကို ခုတမ်ိဴး ေတာ္ၾကာတမ်ိဴးမေျပာတတ္ဘူး ကဲ က်မသြားၿပီ ကိုေကာက္ရိုး"
ထြက္ခြာသြားေသာ သူမေက်ာျပင္ေလးအား ေငးၾကည့္ရင္ က်ေနာ့္စိတ္ေတြက ေျဗာင္းဆန္ေနေလသည္။က်ေနာ္နဲ႔အေျခတက်ျဖစ္ေနေသာ ဘဝအားစြန္႔ပစ္ရမည္ေလာ သူမအား စြန္႔လႊတ္ရမည္ေလာ ေဝခြဲမရေသာ ခံစားခ်က္မ်ိဴးျဖင့္....
------------------------------------------------------------------------------
အခန္း(၇)
ျမဴးႂကြေသာ စိတ္တစ္ခုျဖင့္ က်ေနာ္သူမကို ေစာင့္ေနသည္။အခုဆို က်ေနာ္နဲ႔သူမ အေျခအေနလား ေျပာျပမယ္ဗ်ာ အခုဆို က်ေနာ္က လူမိုက္ေကာက္ရိုးမဟုတ္ေတာ့ဘူးဗ် က်ေနာ္ေနတဲ့တိုက္ က်ေနာ္စီးတဲ့ကား အားလံုးကို ျပန္အပ္ၿပီး က်ေနာ္စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံေလးနဲ႔ က်ေနာ္ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးတစ္လံုးဝယ္လိုက္တယ္ အိမ္ေရွ႕ေလးမွာ ေစ်းဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္တည္ထားတယ္ ၿပီးေတာ့ အရင္လို မိုက္ေၾကးခြဲတာေတြ မေျပာနဲ႔ အရက္ေတာင္က်ေနာ္မေသာက္ေတာ့ဘူး အားလံုးကို က်ေနာ့္ျပင္လိုက္ၿပီ တခ်ိဴ႕က မယံုၾကည္ျပဘူးဗ်ာ ပတ္ဝန္းက်င္ ဆိုတာကလည္း ခ်ီးမြမ္း ခုႏွစ္ရက္ ကဲ့ရစ္ ခုႏွစ္ရက္ေလဗ်ာ။လူအနည္းငယ္ကေတာ့ ခုထိမယံုၾကေသးေပမယ့္ အေရးႀကီးတာ က်ေနာ္ေျပာင္းလဲသြားတာ က်ေနာ္သိတယ္ ကဗ်ာလည္းသိတယ္ ဒါဆို အားလံုးၿပီးၿပီေလဗ်ာ ဘာထပ္လိုေသးမွာမို႔လဲ။
သူမကပဲ က်ေနာ့္ကို ပံုသြင္းျပဳျပင္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္မီးအိမ္ရွင္ေလးေပါ့။ဒီေန႔ဆို သူမက က်ေနာ့္ကို ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွာ အေျဖေပးမယ္တဲ့ေလ။လြယ္ေတာ့မလြယ္ဘူးဗ်ိဴ႕ က်ေနာ္ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲၿပီး တစ္လအၾကာထဲက ခ်စ္ေရးဆိုထားတာ ဒီေန႔ဆို ေျခာက္လျပည့္ၿပီ။ဒီအခ်ိန္ဆို က်ေနာ္က သူမရဲ႕ဂ်ဴတီလႊတ္ခ်ိန္ကို ႀကိဳရတဲ့ ဖယ္ရီလူသားလို႔ သူမေနာက္ေျပာင္ၿပီး ခဏခဏ ေျပာတယ္။က်ေနာ္လည္း ဘယ္ရမလဲ သူမဆီက ဖယ္ရီခအျဖစ္ အခ်ိန္တစ္နာရီ ေန႔တိုင္းယူပစ္တာဗ်။သူမစကားေတြဆို အျမဲနားေထာင္တတ္တဲ့ က်ေနာ့္ကို သူမမ်က္ေစာင္းလွလွေလးေတြအျမဲလက္ေဆာင္ျပန္ေပးတတ္ေသးတယ္။က်ေနာ္ဘယ္ေလာက္အလုပ္မ်ားမ်ား သူမဂ်ဴတီလြတ္ခ်ိန္ဆို က်ေနာ္နဲ႔အတူ ေျပာင္းလဲခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း မိုးစက္နဲ႔ အကုန္လႊဲေပးခဲ့တာ။ေအာ္ မိုးစက္က က်ေနာ့္တပည့္မဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္။က်ေနာ့္ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သြားၿပီဗ်။ေဩာ္ ျမန္မာကားေတြထဲကလိုေျပာရရင္ေတာ့ ေျပာရင္းဆိုရင္ အက်ႌအျပာေရာင္ေလးနဲ႔ သူမထြက္လာၿပီ အရင္လိုပဲ က်ေနာ္လည္းရင္ေတြထိန္းမရေအာင္ ခုန္လာျပန္ၿပီဗ်ာ
"ကဲ ကိုေကာက္ရိုး ဒီေန႔မႈိရထားတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ပါလား"
"ကဗ်ာေနာ္ ရူးခ်င္ေယာင္မေဆာင္နဲ႔ ဒီေန႔ဘာေန႔လဲဆိုတာ သိရဲ႕သားရဲ႕"
"သိတယ္ေလ ဒီေန႔က အဂၤါေန႔ ခ္ခ္"
"အာကြာ ေဆးရံုေရွ႕မွာ ဆြဲလားရမ္းလား မလုပ္ခ်င္ဘူး လာ ဘုရားသြားမယ္ ဘတ္ကားဂိတ္သြားမယ္လာ"
သူမလက္ကို ညာတာပါေတးလွမ္းဆြဲေတာ့ လည္လြန္းေသာ သူမက အသာအယာေရွာင္ၿပီး ဘတ္ကားဂိတ္သို႔ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္နဲ႔ထြက္သြားသည္။ေတာ္ေတာ္မလြယ္တဲ့ က်ေနာ့္ကဗ်ာေလးပါ။
------------------------------------------------------------------------------
ေအးခ်မ္းလွေသာ ရင္ျပင္ေတာ္ထက္၌ လတ္ဆတ္ေသာ ေလတခ်ိဴ႕က သူမဆံႏြယ္မ်ားအား က်ီစားလ်က္ရွိသည္။အခုထိ စကားမဟေသးေသာ သူမကို က်ေနာ္ အသည္းယားစြာျဖင့္
"ကဗ်ာ"
"ရွင္"
"ကဗ်ာဆီက ကိုယ့္ကို ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားၾကားခ်င္ေနၿပီ"
"ေအာင္မာ ရွင့္ကို အေျဖေပးမယ္ပဲေျပာထားတာပါေနာ္ ဘယ္သူက ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားကို ေျပာပါ့မယ္လို႔ ေျပာလို႔လဲ"
"ဟာ ဒီအခ်ိန္ေရာက္မွ ကို႔ကိုမခ်စ္ဘူး ဆိုလို႔ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အပ္ခ်ည္ႀကိဳးနဲ႔ ႀကိဳးဆြဲခ် ေသလိုက္မွာ"
"ဟင္ ခ္ ခ္ ကိုေကာက္ရိုးေနာ္ ဒီအေျခအေနထိေရာက္ေနၿပီ ကဗ်ာ့ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုသေဘာထားမွန္း ရွင္မသိဘူးလား"
"သိေတာ့သိတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာ့ႏႈတ္ဖ်ားက ေျပာတာကို ၾကားခ်င္တယ္"
"ဟုတ္ပါၿပီ ကဗ်ာ ေျပာပါ့မယ္ ဒါေပမယ့္ အခုက ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွာ ေအာက္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ေျပာမယ္ေနာ္"
"ဟာကြာ လုပ္ျပန္ၿပီ ပထမက...."
"ဘာလဲ ဒါေလးေတာင္ မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူလား ကဗ်ာစကားကို နားေထာင္မယ္ဆို"
က်ေနာ္စကားမဆံုးခ်င္ ျဖတ္ေျပာေသာ သူမကို က်ေနာ္အသည္းယားပါသည္။အခုလည္းၾကည့္ ဘုရားအေပၚမွဆင္းမွ အေျဖေပးမယ္တဲ့ဗ်ာ။ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ က်ေနာ္က သူမကို အရမ္းခ်စ္တာကိုး...........
------------------------------------------------------------------------------
အခန္း(၈)
လြင့္ပ်ံ႕လာေသာ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေအးေအးေလးက သူမနဲ႔ထိုင္ေနၾက ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲတြင္ သာယာၿငိမ့္ေညာင္းစြာ ထြက္ေပၚေနသည္။
"ကဗ်ာ"
"ရွင္"
"ကိုယ့္ကို အေျဖေပးေတာ့ေလ"
"ဟုတ္ကဲ့ ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာေျပာရမွာ ရွက္ေနလို႔"
"ကဗ်ာေနာ္ မညစ္ပတ္နဲ႔ေတာ့ကြာ"
"ကိုယ္ေကာက္ရိုးကို ကဗ်ာေလ ဟိုဒင္း"
"အာ ဘာဟိုဒင္းလဲ"
"ဟာကြာ ရွက္တယ္ကြာ ကိုယ့္လက္မွာ ကဗ်ာေရးေပးမယ္ ေျပာရမွာ မရဲဘူး"
"ဟူး အာ့ဆိုလည္း ေရေပး ေရာ့လက္"
"မ်က္စိမွိတ္ထား ဖြင့္မၾကည့္ရဘူး"
"အင္း"
ပထမဆံုး သူမလက္ဖ်ားေလးက က်ေနာ္လက္ကိုလာထိေတာ့ တစ္ခါမွမခံစားဘူးေသာ ၾကည္ႏူးျခင္းတစ္ခုက အေမွာင္တစ္ခုထဲတြင္ က်ေနာ္ခံစားေနရသည္။သူမစာလံုးတစ္လံုး ေရၿပီးခ်ိန္တြင္ က်ေနာ့္လက္ဆီက နာက်င္ေသာ ေဝဒနာတစ္ခု ခံစားလိုက္ရသည္။က်ေနာ္မ်က္လံုးအလ်င္အျမန္ျပန္ဖြင့္ခ်ိန္တြင္ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ေနေသာ ကဗ်ာမ်က္ႏွာနဲ႔ က်ေနာ္မသိေသာ တစိမ္းေယာက်ၤားေလးတစ္ေယာက္၏ မ်က္ႏွာကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။
"မိေဆာင္းကဗ်ာ ဒါက ဘယ္လိုေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲ"
"ကိုေလး ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲမွာ စိတ္ထိန္းပါ"
"ေဟ့ေကာင္ေကာက္ရိုး မင္းဘာအၾကံအစည္ေတြနဲ႔ ငါ့ညီမနား ကပ္ေနတာလဲ"
"မဟုတ္ဘူး အစ္ကို က်ေနာ္ရွင္းျပပါရေစ"
"ဘာမွ မရွင္းျပနဲ႔ လာမင္းတစ္ေယာက္တည္း ဆိုင္အျပင္လိုက္ခဲ့"
အေျခအေနက ထင္ထားတာထက္ ပိုတင္းမာေနသည္။က်ေနာ့္သူ႔အကိုဆိုေသာ သူနဲ႔ျပႆနာမျဖစ္ခ်င္ပါ။သု႔အကိုမေျပာနဲ႔ တျခားတစ္စံုတစ္ေယာက္နဲ႔လည္း ဘာျပႆနာမွ မျဖစ္ခ်င္ပါ။ကဗ်ာက ရန္မျဖစ္ရဘူးဟု မွာထားသည္။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခု က်ေနာ္ သူမအကိုေခၚတဲ့အတိုင္း ဆိုင္အျပင္သို႔ လိုက္သြားသည္။ က်ေနာ္တစ္ေယာက္တည္းေခၚေသာ္လည္း ကဗ်ာလည္း က်ေနာ္ေနာက္က လိုက္လာေနမွန္း က်ေနာ္သိေတာ့ စိုးရိမ္သည့္ေဝဒနာတစ္ရပ္ကို ခံစားလိုက္ရသည္။
ဆိုင္အျပင္သို႔ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္အားလာေခၚေသာသူ႔အကိုတစ္ေယာက္နဲ႔အတူ အေဖာ္ႏွစ္ေယာက္ပါ က်ေနာ္ေတြ႕လိုက္သည္။သူတို႔ကိုျမင္သြားေတာ့ ကဗ်ာက
"ကိုႀကီး နဲ႔ ကိုငယ္ပါ ပါလာတာလား အကို႔တို႔ကို ညီမေလး ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ ဒီကိစၥကို ေျပေျပလည္လည္ ေျဖရွင္းေပးၾကပါ"
"မိေဆာင္းကဗ်ာ နင္ဒီကိစၥ ဝင္မပါနဲ႔ ေဟ့ေကာင္ေကာက္ရိုး မင္းနဲ႔ငါ့ညီမ တူလို႔လား တန္လို႔လား မင္းလိုလူမိုက္တစ္ေယာက္က အျခာမိန္းကေလးေတြတစ္ပံုႀကီးကို ငါ့ညီမနဲ႔မွ လာပတ္သက္တာဆိုေတာ့ ေယာက်ၤားခ်င္း ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းရေအာင္ကြာ ေရာ့ကြာ ခြပ္"
က်ေနာ္ေမးရိုးဆီသို႔ အားပါလွေသာ လက္သီးတစ္ခ်က္ကို သူမအကိုအႀကီးဆံုးထံမွ လက္ခံလိုက္ရသည္။အသားနာက်င္ေသာေၾကာင့္ က်ေနာ့္ေသြးမ်ား ပြက္ပြက္ဆူလာေသာလည္း က်ေနာ္ခ်စ္ေသာ ကဗ်ာ၏စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ဘာမွမျဖစ္သလိုဟန္ျဖင့္
"အကိုတို႔ က်ေနာ္ အရင္လို ဆိုးေပမမိုက္ေတာ့ပါဘူး က်ေနာ္အကိုတို႔ညီမကို ေမတၱာစစ္ေမတၱာမွန္နဲ႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတာပါ က်ေနာ္တို႔ကို သေဘာတူေပးပါလို႔ က်ေနာ္ဒူးေထာက္ၿပီး ေတာင္းဆိုပါရေစ"
"ထြီ" "ခြပ္" "ဘုတ္"
က်ေနာ္မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး တံေထြးျဖင့္ အေထြးခံရသလို ျပင္ထန္လွေသာ လက္သီးတစ္ခ်က္က ႏွစ္ေခါင္းထိပ္ ဒူးေထာက္ထားေပမယ့္ ရင္ဘတ္တစ္ခုက ေျခေထာက္ျဖင့္ အကန္ခံလိုက္ျပန္သည္။ႏွာေခါင္းထိပ္မွ ေသြးတခ်ိဴ႕စီးဆင္းလာသည္ကို ျမင္ေသာ ကဗ်ာက မ်က္ရည္ေတြက်ဆင္းလ်က္
"အကိုတို႔ေရ သူအရင္လို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး အခုလည္း အကိုတို႔ျပဳသမ်ကို သူၿငိမ္ခံေနတာပဲ ညီမေလးတို႔ ခ်စ္ျခင္းကို မခြဲၾကပါနဲ႔ေနာ္ ညီမေလးေတာင္းပန္ပါတယ္ ဟီး ရႊတ္ ရႊတ္"
"မိေဆာင္းကဗ်ာ နင္ဘာေဆးေတြ မိသြားလို႔ ဒီေလာက္ျဖစ္ေနတာလဲ ၾကာပါတယ္ကြာ ကိုႀကီး နဲ႔ ကိုေလး အဲ့ေကာင္လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေသခ်ာခ်ဴပ္ထားဗ်ာ"
အေရာင္တလက္လက္ျဖင့္ ေျခာက္လက္မခန္႔ရွိသည့္ ဓားေျမႇာင္တစ္ေခ်ာင္းကို က်ေနာ္ေတြ႕လိုက္ရသည္။က်ေနာ္လက္ႏွစ္ဖက္လည္း တင္းက်ပ္စြာ ကိုင္တြယ္ျခင္းခံလိုက္ရေသာအခါ မ်က္စိအစံုမွိတ္၍ ျဖစ္ခ်င္ရာသာ ျဖစ္ေတာ့ဟူေသာ သေဘာထားခိုက္တြင္
"စြတ္" "ဟင္..ညီမေလး"
ရုတ္တရက္ က်ေနာ့္ကို ကိုင္တြယ္ထားေသာ လက္မ်ားေျပေလ်ာ့သြားသည္။က်ေနာ္ေရွ႕တည့္တည့္တြင္ အလြန္နာက်င္ေသာ ေဝဒနာတစ္ခုျဖင့္ က်ေနာ့္ကို ျပံဳးျပေနသည္ ကဗ်ာ
"ကဗ်ာ ကဗ်ာ ဘာလို႔ဒီလို လုပ္ရတာလဲကြာ"
သူမအား ေပြ႕ဖက္ရင္း မငိုတာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ က်ေနာ့္မ်က္ရည္ေတြက တာဆီးမရ
"ကဗ်ာရယ္ ျဖစ္ရေလကြာ သူတို႔ေသေစခ်င္တာ ကိုယ့္ကိုပါ ကဗ်ာကဘာလို႔ ဝင္ခံေပးတာလဲ ဆိုးေပမိုက္ခဲ့တာ ကိုယ္ပါ ကဗ်ာရာ အဲ့လိုမလုပ္ခဲ့သင့္ဘူးကြာ ခုေတာ့ ဟီး ရႊတ္ ရႊတ္"
"ကို...ကို...ေကာက္....ေကာက္...ရိုး"
"ေျပာေလ ကဗ်ာ ကဗ်ာကိုယ့္ကို ဘာေျပာခ်င္လဲ ေျပာခ်င္တာ ေျပာေလကဗ်ာ"
"ကို...ကိုကို...လို႔ ေခၚ....ေခၚေနမိ.....မိတယ္...က....ကဗ်ာ.....စိတ္....စိတ္ထဲမွာ...ကိုကို.....ကိုဆက္.....ဆက္....ၿပီး....ၿပီး....လိမၼာ....မာ...ပါ့မယ္....မယ္လို႔....က....ကဗ်ာ.....ကိုက....ကတိ....ေပး....ေပးပါေနာ္"
"ကဗ်ာရယ္ ဟီး..ရြတ္...ရြတ္"
"ကို...ကိုကို႔...ကို....က...ကဗ်ာ....ခ်စ္.....ခ်စ္....ပါ....ပါတယ္"
သူမဇာတ္ေလးအေစာင္းတြင္ ဝင္သက္ထြက္သက္မဲ့သြားေသာ သူမ ခႏၶာကိုယ္ေလးအား က်ေနာ္အသာအယာခ်လ်က္
"ကဗ်ာရယ္ ကို႔ကို ဒီတစ္ခါေလာက္ပဲ မိုက္ခြင့္ျပဳပါ ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ"
"ကဲ ခင္ဗ်ားတို႔ညီမက သူ႔အသက္နဲ႔ေပးၿပီး က်ေနာ္လိမၼာေၾကာင္း သက္ေသျပခဲ့ေပမယ့္ ခင္ဗ်ာတို႔နဲ႔ေတာ့ က်ဴပ္ မိုက္ျပရမွာေပါ့"
"ေကာက္ရိုး ဒါ ငါတို႔ညီမေလးပါ"
"ငါတို႔အရမ္းမွားသြားတယ္ ေကာက္ရိုး"
"ငါတို႔ကို ခြင့္လႊတ္ေပးပါ ေကာက္ရိုး"
"ခင္ဗ်ာတို႔ ပါးစပ္ေတြပိတ္ထား လာဗ်ာ ေယာက်ၤားခ်င္းယွဥ္မယ္ဆို"
ခမ္းလွမ္းလွမ္းတြင္ရွိေသာ တုတ္ပိုင္းအား က်ေနာ္ဆြဲယူခိုက္ က်ေနာ့္လက္အား တစ္စံုတစ္ေယာက္ဆြဲယူျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္။
"ဟင္ အေမ မဟုတ္ ဆရာေလး"
"ဒကာေလး ဆရာေလးက လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ေဒၚခင္ၾကည္ဆိုတဲ့ အမ်ိဴးသမီးမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး ေရႊေငြ လိမ္လည္မႈနဲ႔ ေထာင္ငါးႏွစ္က်ၿပီး ျပန္အလာ လင္ေယာက်ၤားကဆံုး တစ္ဦးတည္းေသာသားက ေပ်ာက္ခ်င္းမလွေပ်ာက္ ေနစရာစားစရာ မရွိ အပူမီးေတြ ဝိုင္းေနတတ္တဲ့ ေလာကီကို စိတ္ကုန္ၿပီ သီရိေခမာ ဆိုတဲ့ ဘြဲ႕အမည္နဲ႔ ဘုရားအရိပ္မွာ ရာသက္ပန္ခိုလႈံေနခဲ့တာၾကာပါၿပီ အေၾကာင္းတရားရွိလို႔ အက်ိဴးတရားျဖစ္လာတယ္ ေလာကဟာ ျဖစ္ၿပီးရင္ပ်က္တတ္သလို ပ်က္ၿပီးရင္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ အရာအားလံုးကံစီမံရာေတြေပါ့ ဒကာေလး သူတပါးကိုခြင့္လြတ္ျခင္းဟာ အႀကီးမားဆံုး ေအာင္ျမင္ျခင္းပါကြယ္"
လက္ဆယ္ျဖာထိပ္မွာမိုးၿပီး ဆရာေလးအား က်ေနာ္ကန္ေတာ့လိုက္သည္။တားဆီးမရေသာ မ်က္ရည္တခ်ိဴ႕ကလည္း ေထြေထြၾကလ်က္။တလွမ္းခ်င္းထြက္ခြာသြားေသာ တခ်ိန္က အေမေတာ္စပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆရာေလး သီရိေခမာလည္းက်ေနာ္ျမင္ကြင္းထဲမွ ဝိုးတိုးဝါးတား။ေဆးရံုကားေအာ္သံေတြျဖင့္ က်ေနာ့္ခ်စ္ရေသာ ကဗ်ာ၏ ရုပ္အေလာင္းကလည္း က်ေနာ္နဲ႔ေဝးကြာခဲ့သလို တာဝန္ရွိျပည္သူ႔ရဲမ်ားကလည္း ကဗ်ာ့အကိုသံုးယာက္အား ဖမ္းဆီးသြားခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။က်ေနာ္ကေတာ့ "ခ်စ္" ဆိုေတာ့ ေဘာပင္မွင္ရာေလးအား ေငးၾကည့္ေနလ်က္ ထိန္းသိမ္းမရေသာ မ်က္ရည္မ်ားစြာျဖင့္...........
(ထိုျမင္ကြင္းအား ခပ္လွမ္းလွမ္းတစ္ေနရာတြင္ ေက်နပ္လွေသာ အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္ ကဗ်ာ့အကိုသံုးေယာက္အား သတင္းေပးခဲ့ေသာ ရိုစီဆိုေသာမိန္းကေလးတစ္ဦးအား မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ သတိမထားမိလိုက္ေခ်)
------------------------------------------------------------------------------
ပူျပင္းလွေသာ ေနေရာင္တစ္ခုကို အံတုလ်က္ ေျခဗလာတစ္စံုျဖင့္ အနက္ေရာင္သပိတ္တစ္လံုးအားပိုက္ကာ ေရႊဝါေရာင္သဃၤန္းအားျခံဳရံုလ်က္ အပူအပင္စိုးစဥ္းမွမရွိေသာ ဦဇင္းတစ္ပါးသည္ အခုအခါေတာ့ ေလာဘ ေဒါသ ေမာဟ မ်ားကင္းေဝးလ်က္ရွိသည္။ထိုဦးဇင္းေလးသည္ တခ်ိန္က မိဘမဲ့ ေနစရာမဲ့ ေသာ ေမာင္ေကာက္ရိုးမဟုတ္ေတာ့သလို လူအခ်င္းခ်င္းမိုက္ေၾကးေတာင္း ေခါင္းေပၚမွာ ဂ်ိဴမေပါက္ေပမယ့္ မင္းလားကြ လူမိုက္ေတြေပၚဗိုလ္လုပ္ခဲ့ေသာ လူငယ္ေလးေကာက္ရိုး လည္းမဟုတ္ေတာ့။အခ်စ္စစ္တစ္ခုအေၾကာင္းျပ မိုက္မဲလွတဲ့လူမိုက္ကို စြန္႔လႊတ္ကာ ခ်စ္သူရဲ႕အလိုက် လူလိမၼာအျဖစ္ေျပာင္းလဲခံသူ ခ်စ္တတ္ေသာ ကိုေကာက္ရိုးလည္း မဟုတ္ေတာ့ေခ်။အခုအခါတြင္ သာသနာအရိပ္တြင္ ခိုလႈံ ရာသက္ပန္ ဘုရားသားေတာ္အျဖစ္သူခံယူ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းလွေသာ ဘဝတစ္ခုျဖင့္ ဦးဇင္းေလး အရွင္ေကာပိတ တစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေပေတာ့သည္။
ႀကိဳးစားပါအံုးမည္
လင္းလက္ၾကယ္
(စိတ္ကူးခံစား ေရးဖြဲ႕သည္)
Credit - လင္းလက္ ၾကယ္
No comments:
Post a Comment