ဖခင္တစ္ေယာက္အေၾကာင္း

,________________________

စတုတၳတန္းေက်ာင္းသားျဖစ္သူ သားငယ္ေလး၏
report cardကုိၾကည့္၍ က်ေနာ့္မိန္းမက ေက်နပ္ေနသည္။သူငယ္တန္းမွစ၍ စာေမးပြဲတုိင္းတြင္ အဆင့္ ၁ရေသာ သားငယ္အတြက္ သူဂုဏ္ယူေနပုံပဲ။

ျမန္မာ့လူကုံထံအသုိင္းဝုိင္းအတြက္ေတာ့ သားသမီး၏ report card အဆင့္ဟာ မိဘခ်င္း
ဂုဏ္ၿပိဳင္စရာေပလား။

ကေလးတစ္ေယာက္၏ အခြင့္အေရး
ဘယ္ေလာက္ေတာင္အလုခံထားရပါသလဲ။
ကေလးတစ္ေယာက္ကေရာ သူရသင့္တဲ့
အခြင့္အေရးကုိ သူသိပါရဲ႕လား။
သားရဲ႕ ပညာေရးစစ္စစ္အတြက္
က်ေနာ့္မိန္းမနဲ႔ ေဆြးေႏြးမွရေတာ့မည္။

"သား ဘာလုပ္ေနလဲမိန္းမ”

"စာၾကည့္ေနတယ္ေလ”

"သားကုိ ကစားဖုိ႔ မင္းက ခြင့္မျပဳထားဘူးလား”

"အုိ… ႐ွင္ကလည္း သူကမွ မကစားခ်င္တာ…
ေနာက္ သုံးပတ္ေနရင္ လပတ္စာေမးပြဲ႐ွိတယ္။”

"႐ွိ႐ွိေပါ့ မိန္းမရယ္… ကေလးတစ္ေယာက္အတြက္
ေဆာ့ခ်ိန္ေလးေတာ့ ေပးဦးေပါ့။”

"ရမလား… သူစာမလုပ္ဘဲေဆာ့ေနရင္ ဒီလုိအဆင့္
၁ ရပါ့မလား။
႐ွင္သိရဲ႕လား… အဆင့္ ၂အျမဲရတဲ့ ေကာင္မေလးရဲ႕ အေမက က်မတုိ႔ကုိ ႀကိတ္ၿပိဳင္ေနတာ။”

မိန္းမကုိ ေအာ္ေငါက္ပစ္လုိက္ခ်င္သည္အထိ
ေဒါသထြက္ရသည္။လူ႔အတၱမာနကလည္း
သိပ္ေၾကာက္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္မဟုတ္လား။
ကုိယ့္မိတ္ေဆြေတြၾကားမွာ လက္မေထာင္ခ်င္လုိ႔
သားသမီးကုိ စေတးထားတဲ့လူေတြထဲ
က်ေနာ့္မိန္းမလည္း ပါဝင္ေနခဲ့ၿပီ။

ကေလးကုိ မဆုံးမခင္ မိန္းမကုိ နားလည္ေအာင္
အရင္ဆုံးမရမယ့္ပုံပဲ။

"မိန္းမ… ကေလးဘဝကုိ ျဖတ္သန္းတဲ့အခါ ကေလး
ဘဝမွာ သိသင့္တဲ့အသိ၊႐ွိသင့္တဲ့အေပ်ာ္ေတြ မင္းေပးတတ္ရမယ္။သားကုိ အရြယ္ေရာက္ႏြားတစ္ေကာင္လုိ အတင္းမ႐ုန္းခုိင္းနဲ႔။
ဘဝေျပးလမ္းက အ႐ွည္ႀကီးပဲ။တာထြက္ကတည္းက ဖြင့္မေျပးခုိင္းနဲ႔။ကေလးကုိ စက္႐ုပ္တစ္ေကာင္လုိ
မင္းမဆက္ဆံနဲ႔။ကုိယ့္မွာ ကေလးနဲ႔ နီးကပ္ခြင့္မ႐ွိလုိ႔
ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ၾကည့္ေနရတာ။
အေဖကတစ္မ်ိဳး၊အေမကတစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေနမွာ
စုိးလုိ႔ မင္းရဲ႕ ထိန္းေက်ာင္းပုံေတြကုိ
ကုိယ္ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ။
အခုကေလးကုိၾကည့္။အသက္ဆယ္ႏွစ္႐ွိၿပီ။
မင္းေရခ်ိဳးဆုိခ်ိဳးတယ္။မင္းစားဆုိရင္စားတယ္။
မင္းစာၾကည့္ဆုိရင္ သူၾကည့္တယ္။
ဘယ္မွာလဲ သူ႔ကုိယ္ပုိင္ management။
ဘယ္မွာလဲ သူ႔ကုိယ္ပုိင္ဆုံးျဖတ္ခြင့္။
မင္းသူ႔ဘဝကုိ သိပ္ျခယ္လွယ္လြန္းေနၿပီ။”

"၁၀ႏွစ္ဆုိတာ ကေလးပဲ႐ွိေသးတယ္။မိဘအုပ္ထိန္းမႈေအာက္မွာပဲ ႐ွိေနရဦးမယ့္အရြယ္႐ွင့္။”

"၁၀ႏွစ္အရြယ္မွာ ၁၀ႏွစ္နဲ႔တန္တဲ့
လြတ္လပ္ခြင့္႐ွိတယ္။အခု သားကုိၾကည့္ရတာ
ကုိယ္လုံးဝအားမရဘူး။သူရသင့္တဲ့အခြင့္အေရး
ေတာင္ သူဘာမွန္းမသိေတာ့ဘူး။”

"အံ့ျသလုိက္တာ႐ွင္။ကေလးက အဆင့္ ၁ရလုိ႔
ဆူပူေနတဲ့ ဖခင္ဆုိလုိ႔ ႐ွင္ပဲ႐ွိမယ္ထင္တယ္။”

သူ႔အျမင္မွာ က်ေနာ္က တယူသန္ျဖစ္ေနၿပီလား။
သားနဲ႔ တုိက္႐ုိက္ေဆြးေႏြးၾကည့္ဦးမွပဲ။

"သားေရ… ေဖေဖ့ဆီခဏလာဦး။”

စာအုပ္ေလးကုိင္၍ သားငယ္ေရာက္လာသည္။

"သား စာလုပ္ေနတာလား။”

"ဟုတ္ေဖေဖ”

"ေဖေဖ.လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြားမလုိ႔။
သားလုိက္ခ်င္လား။ ”

"မလုိက္ခ်င္ဘူးေဖေဖ။သား ေမေမ့ကုိ
စာျပန္ရဦးမွာ။”

"႐ွင္ကလည္း။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္လုိ
လူရႈပ္တဲ့ေနရာေတြ ကေလးကုိ ေခၚမသြားပါနဲ႔။
ကေလးက လူရႈပ္ရႈပ္နဲ႔ မေနတတ္ဘူး။”

"မိန္းမ… ကုိယ့္ကုိၾကည့္။ ဒီတစ္ရက္ ကုိယ့္ကုိ
အခ်ိန္ေပး။ အယူအဆႏွစ္ခုကုိ ခ်ိန္ကုိက္ၾကည့္တာအခါ နားလည္သည္းခံဖုိ႔ လုိတယ္။
ကုိယ္မင္းကုိ အခ်ိန္အၾကာႀကီးေပးခဲ့တယ္။
ကုိယ္ဝင္မရႈပ္ခဲ့ဘူး။

သား… လာ… ေဖေဖနဲ႔လုိက္ခဲ့။”

မိန္းမ ျဖစ္သူက မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းနဲ႔
က်န္ေနရစ္ခဲ့သည္။

လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေရာက္ေတာ့

"သား… ေဘာလုံးကန္တတ္လား”

"ေမေမက မကန္ခုိင္းဘူးေဖေဖ…
ေျခေထာက္နာမွာစုိးလုိ႔တဲ့။”

"သား ဘာgameေဆာ့တတ္လဲ။”

"ေမေမက ဖုန္းေပးမကုိင္ဘူး။”

"သားအပင္ တက္တတ္လား”

"မတက္တတ္ဘူးေဖေဖ…
တက္ရင္လည္း ေမေမက ဆူမွာ။”

"သား.ရန္ျဖစ္ဖူးလား။”

"မျဖစ္ဖူးဘူးေဖေဖ”

"ရန္ျဖစ္တာေရာျမင္ဖူးလား”

"အတန္းထဲမွာေတာ့ သူမ်ားေတြ
ရန္ျဖစ္ၾကတယ္။”

"သား အဆင့္ ၁မရတဲ့ လ ႐ွိလား”

"မ႐ွိဘူးေဖေဖ။စာေမးပြဲတုိင္း အဆင့္ ၁ခ်ည္းပဲ။”

"သား အခုလာမယ့္ စာေမးပြဲမွာ အဆင့္ ၁မရေအာင္
ေျဖႏုိင္မလား”

"ဗ်ာ… ေဖေဖကလဲ။ အဆင့္ ၁ရေအာင္ေျဖႏုိင္မလားလုိ႔ ေမးတာမဟုတ္လား။”

"မဟုတ္ဘူး ေဖေဖေမးတာ
သားၾကားတဲ့အတုိင္းပဲ။
သား အဆင့္ ၁မရေအာင္ ေျဖေပးႏုိင္မလား။”

"ေမေမဆူလိမ့္မယ္။”

"သားက ေမေမ့အတြက္ အဆင့္ ၁ရေအာင္
ေျဖေပးခဲ့တယ္။ဒီတစ္ခါ ေဖေဖအတြက္
အဆင့္ ၁မရေအာင္ ေျဖေပး။ေမေမ မဆူေစရဘူး။
ေဖေဖကတိေပးတယ္။”

သားကုိ ရယ္ေမာစရာေလးေျပာရင္း၊
စေနာက္ရင္း စကားအေတာ္အတန္ၾကာ
ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စိတ္ပူေနသည့္မ်က္ႏွာျဖင့္
မိန္းမက ေစာင့္ေနသည္။

"႐ွင္ကလဲ။ၾကာလုိက္တာ။
ညစာ စားဖုိ႔ ေမွ်ာ္ေနတာကုိ။”

က်ေနာ္လည္း ျပံဳးျပလုိက္ရင္း
"ကုိယ္ေရခ်ိဳးလုိက္ဦးမယ္။ ၿပီးရင္ အတူစားမယ္ေလ”
ထမင္းစားေသာက္ၿပီးေနာက္
အိပ္ခန္းထဲေရာက္တဲ့အခါ

"ကုိယ္အလုပ္တစ္ပတ္ နားမယ္။
အပန္းေျဖခရီး ထြက္ရေအာင္။”

"ဟာ ကေလး ေက်ာင္းပ်က္လုိ႔မရဘူးေလ။”

"ဘာလုိ႔မရတာလဲ။”

"အဆင့္ေတြ က်ကုန္မွာေပါ့။”

"က်ပါေစမိန္းမ။ က်ပါေစ။ ကေလးကုိ မင္းၾကည့္ဦး။မင္းရဲ႕ စည္းေဘာင္ေတြထဲ
သူဘယ္ေလာက္မြန္းျကပ္ေနၿပီလဲ။
ခလုတ္တုိက္မွာစုိးလုိ႔ လမ္းမေလ်ွာက္ခုိင္းရင္
ဘယ္​ေတာ့မွ လမ္းေလ်ွာက္တတ္မွာ
မဟုတ္ဘူး။မင္းရဲ႕ ေလွာင္အိမ္ႀကီး
ဖြင့္ေပးလုိက္ပါေတာ့။
အဆင့္ ၁ရရင္ သူ႔အတြက္
ဆုလာဘ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
အဆင့္ ၁မရရင္ေတာ့ ျပစ္ဒဏ္ေတြ
မင္းစီစဥ္ထားႏွင့္ၿပီမဟုတ္လား။
ကုိယ့္ကုိၾကည့္ အခ်စ္ေလး။
မင္းကုိယ့္ကုိ ယုံတယ္မဟုတ္လား။”

####
"Hello ကုိေအာင္ျမင့္… ”

"ဟုတ္ကဲ့ MDေျပာပါ။”

"က်ေနာ္ တစ္ပတ္ေလာက္ အလုပ္နားမယ္။
မိသားစုအတြက္ အခ်ိန္ေပးခ်င္လုိ႔။
အေရးအရမ္းႀကီးလာရင္ ဖုန္းဆက္လုိက္ေနာ္။
ပုံမွန္အလုပ္ကိစၥေတြေတာ့ ခင္ဗ်ားပဲ စီစဥ္ထားလုိက္ပါ။”

"ဟုတ္ကဲ့ MD ။စိတ္ခ်ပါ။ Have a nice trip boss.”

####
"က်ေနာ္ ေအာင္လင္းထက္ရဲ႕ ဖခင္ပါ။”

"ဟုတ္ကဲ့႐ွင့္။ဘာကူညီေပးရမလဲ။”

"က်ေနာ္ သားအတြက္ ခြင့္လာတုိင္တာပါဆရာမ။မိသားစု အပန္းေျဖခရီးထြက္ခ်င္လုိ႔။”

………………
တစ္လခန္႔ၾကာၿပီးေနာက္

Report cardကုိၾကည့္ရင္း မေဟသီရဲ႕ မ်က္ႏွာက ယငုိမဲ့မဲ့ျဖစ္ေနသည္။
အဆင့္ငါးဆုိတဲ့ရလဒ္ကုိ တကယ္တန္းခံႏုိင္ရည္မ႐ွိတာက သားမဟုတ္ဘဲ သူမျဖစ္ေန႐ွာသည္။

"သား… ေဖေဖ့ကုိၾကည့္…
ေလာကမွာ အဆင့္ ၁ခ်ည္းျဖစ္ခ်င္လုိ႔မရဘူး။
လဲခြင့္႐ွိတုန္းေလး လဲထား။
နားခြင့္႐ွိတုန္းေလး နားထား။
သားရဲ႕ငယ္ဘဝမွာ သားေလ့လာရာမွာက
ေက်ာင္းစာခ်ည္းသက္သက္မဟုတ္ဘူး။
အေပ်ာ္အပါး၊ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး၊
စိန္ေခၚမႈ႐ွိတဲ့ ကစားပြဲေတြ၊ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္
အားကစားတစ္ခုခု၊ အႏုပညာတစ္ခုခု
သားေလ့လာရဦးမယ္။
သားရဲ႕ ကာယခြန္အားအတြက္
သားေဆာ့ရလိမ့္မယ္။
သားရဲ႕ ဥာဏခြန္အားအတြက္ သုတစာေပေတြ
သားဖတ္ရမယ္။ကေလးဆုိရင္ ကေလးစာ
ဖတ္ရတယ္။သားရဲ႕ ႏွလုံးသားခြန္အားအတြက္
ရသစာေပေတြလည္း သားဖတ္ရမယ္။
စဥ္းစားေတြးေခၚမႈေတြ၊ျဖတ္ထုိးဥာဏ္ေတြအတြက္
သား gameလည္းကစားရမယ္။

သားရဲ႕ေန႔ရက္ေတြကုိ ေက်ာင္းစာေမးပြဲမွာ
အဆင့္ ၁ရခ်င္႐ုံသက္သက္နဲ႔ ျဖဳန္းမပစ္နဲ႔။
အဆင့္ ၁ မရေတာ့ဘာျဖစ္လဲ။
ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္းမွာ ကေလးတစ္ေယာက္
ရသင့္တဲ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ရရမယ္လုိ႔
ေဖေဖကတိေပးတယ္။

#Error
31.8.2018